Heb je ooit het gevoel dat je leven uit de hand loopt? Dat de problemen van de wereld te groot zijn en de politici te klein om iets aan te pakken, van stijgende prijzen tot existentiële bedreigingen zoals AI? Volgens politiek strateeg Claire Ainsley ben je noch alleen, noch irrationeel. "Het komt waarschijnlijk omdat je veel te doen hebt, en de wereld is uit de hand gelopen," zegt ze opgewekt vanuit haar huis in York, waar ze woont met haar man, een kunstenaar, en hun twee tienerkinderen. Maar het is de taak van politici om snel veranderende en complexe gebeurtenissen de baas te blijven, voegt ze eraan toe - en als conventionele partijen steeds machtelozer lijken, staan populistische alternatieven maar al te klaar met gevaarlijk eenvoudig klinkende antwoorden.

Haar nieuwe boek, *Control: How We Lost It and How to Take It Back*, betoogt dat het centrum-links dat fataal ondermijnende gevoel van machteloosheid kan aanpakken door de overheid opnieuw in te richten en mensen weer de leiding te geven over hun eigen leven. "We weten dat de rechtse populisten een agenda hebben die gevaarlijk en polariserend is. De vraag is wat er wordt gedaan om het te stoppen," zegt Ainsley, die als directeur beleid van Keir Starmer in de oppositie diende en nu consultant is voor de in Washington gevestigde denktank Progressive Policy Institute. "Het is dat gebrek aan leiderschap van centrum-linkse politici waar mensen naar snakken."

Maar er is ook een meer persoonlijke dimensie aan de publieke angst en aangeleerde hulpeloosheid die ze beschrijft. Ainsley lijkt privé en gesloten, dus het is verrassend wanneer ze aan het einde van het boek zegt dat ze het deels schreef voor haar jongere zelf "die zich niet altijd in controle voelde." Wat bedoelde ze? "Ik had zeker moeilijkheden toen ik een tiener was in de vroege jaren 90. Het trof me gewoon hoeveel we nu over psychische problemen praten omdat we er een taal voor hebben - [ikzelf] en mijn andere vrouwelijke vrienden, wij hadden die niet. Maar ik vergeet de jonge vrouwen die we waren niet, en hoe we ons voelden."

De politiek van controle is voor veel mensen persoonlijk, betoogt ze, inclusief tieners die nu lijden onder een epidemie van psychische problemen. Het gevoel hebben dat je invloed hebt op je leven en je eigen lot kunt kiezen, doet ertoe, schrijft ze, niet alleen omdat het ons veiliger laat voelen: het is wat mensen motiveert om hard te werken, sociale normen te gehoorzamen of zelfs te stemmen. Waarom zou je de moeite nemen, als je denkt dat niets wat je doet enig verschil maakt?

We spreken in de nasleep van doemwaarschuwingen van AI-onderzoekers over het risico dat hun producten de mensheid uitroeien - een klassiek voorbeeld van wat ze bedoelt met schijnbare politieke machteloosheid. "Er was geen politieke stem die onmiddellijk zei: 'Dit is een probleem en we gaan op de volgende manieren actie ondernemen' - niet om mensen te vertellen dat we de controle hebben over dingen waar we geen controle over kunnen hebben, maar om te zeggen: 'We hebben een plan, we hebben dit onder de knie, en dit is hoe we techbedrijven dwingen verantwoordelijkheid te nemen voor wat er wordt gecreëerd,'" zegt Ainsley, die in het boek schrijft dat parlementaire wetgeving niet snel genoeg gaat om bij te blijven en dat big tech gedwongen moet worden onderzoek naar AI-veiligheid te financieren.

Maar als sterk leiderschap in het aangezicht van wereldwijde bedreigingen de helft van Ainsleys antwoord is, dan involves de meer controversiële helft een hernieuwde focus op sociale mobiliteit, aspiratie en het aanmoedigen van individuen om de leiding over hun eigen leven te nemen. "Het gaat om acties die zeggen: 'Wij zijn een regering die je gaat steunen om het goed te doen en die het heel comfortabel vindt dat je die vooruitgang boekt,' in plaats van wat mensen associëren met de Labour-partij, namelijk: we willen gewoon rijkdom herverdelen."

In haar boek uit 2018, *The New Working Class: How to Win Hearts, Minds and Votes*, betoogde Ainsley dat politici geen gelijke tred hadden gehouden met het feit dat "arbeidersklasse" niet langer alleen blanke mannen in handarbeid betekende, maar vrouwen en minderheden die vaak pijnlijk weinig verdienen in precaire banen in de dienstensector. Dat bezorgde haar een reputatie dat ze de politieke curve voor was. Starmer was zo geïntrigeerd dat hij haar in 2020 aannam, maar ze vertrok na twee jaar, gedesillusioneerd.