Arthur Matherne heeft jarenlang met zijn airboat over het zuidoostelijke Barataria Basin in Louisiana gereden, waar het zoute water van de Golf de moerassen en moerassen gestaag oplost. Maar in een afgelegen stukje van de 1,6 miljoen hectare van het basin, mindert de semi-gepensioneerde gids nu vaart en navigeert hij door kanalen die elk jaar smaller worden naarmate grassen de ondiepten overwoekeren en eikentakken met Spaans mos boven zijn hoofd hangen. "Dit alles, het vult zich op," zei Matherne nadat hij zijn propeller had uitgeschakeld. "Hier was het vroeger drie voet water. Nu is het drie inch."

Wat Matherne ziet, is een opvallende omkering van een patroon dat een eeuw heeft geduurd. Terwijl een groot deel van de kustzone van Louisiana met ongeveer 11 vierkante mijl per jaar achteruitgaat door erosie en andere krachten die door klimaatverandering worden versterkt, winnen deze wetlands juist terrein. De reden ligt slechts een paar mijl verderop: de Davis Pond Freshwater Diversion bij Luling in St. Charles Parish, in 2002 gebouwd door het U.S. Army Corps of Engineers om zoutwaterintrusie tegen te gaan. Maar er gebeurde iets onverwachts: de omleiding voerde ook het modderige riviersediment naar de wetlands, verhoogde de bodem en hielp nieuw land te creëren. "Het had deze onbedoelde consequentie van landopbouw," zei Jacob Berkowitz, een wetlandwetenschapper van het Army Corps. "Dit werd een van de strategieën die als essentieel worden beschouwd voor het aanpakken van kustlandverlies in Louisiana."

Maar zelfs terwijl Davis Pond het landopbouwpotentieel van rivieromleidingen aantoont, heeft Louisiana zijn meest ambitieuze poging om die aanpak toe te passen opgegeven. Vorig jaar annuleerde de staat de enorme Mid-Barataria Sediment Diversion, een project van $3 miljard geïnspireerd door Davis Pond en ooit door de staat geprezen als "het grootste en moedigste milieurestauratieproject in de geschiedenis van de VS". Hoewel de eerste spade in 2023 de grond in ging, stopte het werk kort nadat gouverneur Jeff Landry, een Republikein en een van de meest prominente critici van de omleiding, in 2024 aantrad. Hij beëindigde het project, dat 20 mijl ten zuiden van New Orleans zou liggen, officieel in juli 2025.

Landry noemde de omleiding een kostbaar en ineffectief "experiment" dat de commerciële visserij zou schaden door delen van Barataria Bay met te veel zoet water en sediment te overspoelen, waardoor garnalen werden verdreven en oesters werden bedolven. "Dit project gaat onze cultuur breken," zei Landry in 2024 tegen staatsafgevaardigden. "Het zal de garnalenvisserij verwoesten - die al worstelt - en de oesterbedden verwoesten." Zijn regering annuleerde ook een begeleidend project - de $1,8 miljard kostende Mid-Breton Sediment Diversion, gericht op het nieuw leven inblazen van stervende wetlands ten zuidoosten van New Orleans.

Ondanks Landry's oppositie tegen deze projecten, plant zijn regering stilletjes meer omleidingen langs de Mississippi, zij het op kleinere schaal. Ambtenaren van de Louisiana Coastal Protection and Restoration Authority weigerden de omleidingsplannen van de staat te bespreken, maar uit een analyse van Verite News van de begrotingsdocumenten van de autoriteit blijkt dat de staat van plan is minstens $340 miljoen te besteden aan vijf projecten in de komende jaren die Mississippi-rivierwater zouden omleiden om kustwetlands te herstellen. Dat is een flinke stijging ten opzichte van eerdere uitgaven aan omleidingen. Sinds 2007 heeft CPRA slechts drie omleidingsprojecten voltooid, met een totale waarde van $47 miljoen, volgens het jaarplan van de instantie voor 2027.

Hoewel sommige staatsleiders omleidingen misschien kleineren, geloven CPRA-wetenschappers nog steeds dat het gebruik van rivierwater om land op te bouwen en wetlands te herstellen een verstandige aanpak is. In de kern bootst een omleiding na hoe de Mississippi functioneerde voordat dijken zijn overstromingsvlakte afsloten, waardoor de rivier niet over zijn oevers kon treden of er op punten die crevassen worden genoemd doorheen kon breken, aldus Brian Gossman, een kustwetenschapper van CPRA, tijdens een openbare lezing in maart. "Het natuurlijke proces dat we proberen te benutten is de deltacyclus," zei Gossman. "Het is hetzelfde proces dat heel kust-Louisiana over millennia heeft opgebouwd."