Arthur Matherne od lat pędzi swoją poduszkowcem po południowo-wschodnim basenie Barataria w Luizjanie, gdzie słona woda z Zatoki Meksykańskiej systematycznie rozpuszcza bagna i moczary. Ale w jednym ukrytym zakątku tego 1,6-milionowego akra basenu na wpół emerytowany przewodnik teraz zwalnia, nawigując kanałami, które z roku na rok stają się coraz węższe, gdy trawy zarastają płycizny, a gałęzie dębów zwisają z hiszpańskim mchem nad głową. „To wszystko się wypełnia” – powiedział Matherne po wyłączeniu śmigła. „Tutaj było kiedyś trzy stopy wody. Teraz są trzy cale.”

To, czego świadkiem jest Matherne, to uderzające odwrócenie stuletniego wzorca. Podczas gdy większość strefy przybrzeżnej Luizjany cofa się o około 11 mil kwadratowych rocznie z powodu erozji i innych sił potęgowanych przez zmiany klimatu, te tereny podmokłe faktycznie zyskują grunt. Powód jest zaledwie kilka mil dalej: przekierowanie słodkiej wody Davis Pond w pobliżu Luling w parafii St. Charles, zbudowane przez Korpus Inżynierów Armii USA w 2002 roku w celu zwalczania intruzji słonej wody. Ale stało się coś nieoczekiwanego – przekierowanie przeniosło również muł rzeczny do terenów podmokłych, podnosząc dno i pomagając tworzyć nową ziemię. „To miało niezamierzony skutek w postaci budowania ziemi” – powiedział Jacob Berkowitz, naukowiec ds. terenów podmokłych z Korpusu Armii. „Stało się to jedną ze strategii uważanych za kluczową w rozwiązywaniu problemu utraty ziemi przybrzeżnej w Luizjanie.”

Jednak nawet gdy Davis Pond demonstruje potencjał przekierowań rzek w budowaniu ziemi, Luizjana porzuciła swoją najbardziej ambitną próbę wykorzystania tego podejścia. W zeszłym roku stan anulował masowe przekierowanie osadów Mid-Barataria, projekt o wartości 3 miliardów dolarów zainspirowany Davis Pond, niegdyś ogłaszany przez stan jako „największy i najodważniejszy projekt odbudowy środowiska w historii USA”. Choć prace rozpoczęto w 2023 roku, zostały wstrzymane wkrótce po objęciu urzędu przez gubernatora Jeffa Landry'ego, republikanina i jednego z najzagorzalszych krytyków przekierowania, w 2024 roku. Oficjalnie zakończył projekt, który miał znajdować się 20 mil na południe od Nowego Orleanu, w lipcu 2025 roku.

Landry nazwał przekierowanie kosztownym i nieskutecznym „eksperymentem”, który zaszkodzi komercyjnemu rybołówstwu, zalewając części zatoki Barataria zbyt dużą ilością słodkiej wody i osadów, wypierając krewetki i zakopując ostrygi. „Ten projekt zniszczy naszą kulturę” – powiedział Landry prawodawcom stanowym w 2024 roku. „Zniszczy przemysł krewetkowy – który już ledwo sobie radzi – i zniszczy ławice ostryg.” Jego administracja anulowała również towarzyszący projekt – przekierowanie osadów Mid-Breton o wartości 1,8 miliarda dolarów, mające na celu ożywienie umierających terenów podmokłych na południowy wschód od Nowego Orleanu.

Pomimo sprzeciwu Landry'ego wobec tych projektów, jego administracja po cichu planuje więcej przekierowań wzdłuż Missisipi, choć na mniejszą skalę. Urzędnicy Luizjańskiego Urzędu Ochrony i Odbudowy Wybrzeża (CPRA) odmówili dyskusji na temat planów przekierowań stanu, ale przegląd dokumentów budżetowych urzędu przez Verite News wskazuje, że stan planuje wydać co najmniej 340 milionów dolarów na pięć projektów w ciągu najbliższych kilku lat, które przekierują wodę z Missisipi w celu odbudowy przybrzeżnych terenów podmokłych. To duży wzrost w porównaniu z wcześniejszymi wydatkami na przekierowania. Od 2007 roku CPRA ukończyła zaledwie trzy projekty przekierowań o łącznej wartości 47 milionów dolarów, według rocznego planu agencji na 2027 rok.

Podczas gdy niektórzy przywódcy stanowi mogą oczerniać przekierowania, naukowcy CPRA nadal wierzą, że wykorzystanie wody rzecznej do odbudowy ziemi i przywracania terenów podmokłych jest rozsądnym podejściem. W swej istocie przekierowanie naśladuje sposób, w jaki Missisipi funkcjonowała, zanim wały odgrodziły jej równinę zalewową, uniemożliwiając rzece wylewanie z brzegów lub przebijanie się przez nie w miejscach zwanych krevasami, według Briana Gossmana, naukowca przybrzeżnego CPRA, podczas publicznego wykładu w marcu. „Naturalnym procesem, który próbujemy wykorzystać, jest cykl delty” – powiedział Gossman. „To ten sam proces, który zbudował całe przybrzeżne Luizjany przez tysiąclecia”.