China's Belt and Road Initiative, 's werelds grootste lopende infrastructuurprogramma, heeft een klimaatimpact zo massief als zijn ambities. Meer dan de helft van de uitstoot komt van staal, en het grootste deel van dat staal werd gesmeed in China - want natuurlijk wel.

Het verminderen van die uitstoot vereist strenger milieubeleid en grote investeringen in schonere productietechnologieën, volgens twee nieuwe studies die in feite zeggen: "Je wist dat dit eraan kwam."

Meer dan 130 miljoen ton CO2-equivalent uitstoot is verbonden aan de aanleg van transport-, energie-, bouw- en waterprojecten onder de Belt and Road van 2008 tot 2024, volgens een studie gepubliceerd maandag in Environmental Science & Technology. De wereldwijde, projectniveau-beoordeling telde de klimaatvervuiling van meer dan 700 bouwprojecten in 105 landen. Dat is het equivalent van 35 kolencentrales die een jaar draaien, volgens de broeikasgas-equivalentiecalculator van de EPA - want niets zegt "groene ontwikkeling" als de jaarlijkse output van een kolencentrale.

Ongeveer de helft van alle broeikasgasemissies van deze projecten werd gegenereerd buiten de gastlanden. "Het gaat niet alleen om het gastland, maar ook om alle actoren in de toeleveringsketen die deze ingebedde emissies beïnvloeden," zei Lingli Hou, een onderzoeker aan de Universiteit Leiden en hoofdauteur van de studie. Vertaling: China's staalemissies blijven niet in China.

Koolstofintensief staal was goed voor 53 procent van de totale uitstoot van de projecten. China produceert meer dan de helft van al het staal wereldwijd, en de productie ervan is verantwoordelijk voor ongeveer 15 procent van de totale CO2-uitstoot van het land. Dat is een groot probleem voor de klimaatdoelen van Peking - piekuitstoot in 2030 en koolstofneutraliteit in 2060 - want, zoals Kate Logan van het Asia Society Policy Institute het verwoordde: "Ongeveer 90 procent van China's staal wordt nog steeds geproduceerd via de vuilste route door steenkool te verbranden in hoogovens." Dus staal is zowel een hotspot als een enorme kans, ervan uitgaande dat iemand een vuurtje stookt onder de juiste oven.

Een tweede studie, maandag gepubliceerd in Proceedings of the National Academy of Sciences, modelleerde hoe meer dan 700 Chinese bedrijven zouden reageren op verschillende emissiereductiebeleidsmaatregelen. Hoofdauteur Xiao Liu van de Beijing Normal University zei: "Onze bevindingen suggereren dat ambitieuze klimaatdoelen niet kunnen worden bereikt met geïsoleerde beleidsmaatregelen alleen." Met andere woorden, wortels en stokken - prikkels voor schonere technologie plus een koolstofprijs - zijn nodig. Staalproductie met waterstof in plaats van steenkool kan een oplossing op korte termijn zijn, terwijl vlamboogovens die schroot recyclen op de lange termijn belangrijker zullen worden.

Hier is de clou: veel van het staal in Belt and Road-projecten gaat naar schone energieprojecten die daadwerkelijk de uitstoot verminderen. De overgrote meerderheid van de energieprojecten van 2008 tot 2024 was hernieuwbaar, en de studie vond dat de emissiereducties van het exploiteren van die schone energieprojecten gedurende ongeveer twee jaar of minder de totale bouwemissies van alle 706 projecten compenseerden. Dat is alsof je een kolencentrale bouwt om een zonnepark van stroom te voorzien, maar het werkt echt. Een rapport van Carbon Brief uit 2025 vond eveneens dat China's export van zonnepanelen, batterijen en EV's de wereldwijde uitstoot buiten China met 1 procent verminderde, waarbij de productie-emissies in minder dan een jaar gebruik werden tenietgedaan.

Tomer Fishman, universitair docent aan de Universiteit Leiden en co-auteur, zei dat toekomstig onderzoek de bredere effecten op gastlanden zal beoordelen: "Hoe ondersteunt het de ontwikkeling van die landen, en wat zijn de afwegingen?" Want als je de wereld gaat bouwen, kun je maar beter weten waar je op bouwt.