In de nieuwste aflevering van 'Wat kan er op zee nog misgaan?', kwam een vrachtschip in de Straat van Hormuz op de harde manier achter het antwoord. De Minoan Pioneer, een Grieks eigendom, onder Liberiaanse vlag varende bulkcarrier, stoomde ongeveer 20 zeemijl ten noorden van Oman toen het werd geraakt door een onbekend projectiel. Het resultaat: een black-out in de machinekamer, brand in het verblijfsgedeelte en een vermiste derde werktuigkundige die sindsdien niet meer is gezien. De bemanning krabbelde overeind, riep om hulp en wist uiteindelijk van boord te komen - maar een van hen haalde het niet.

De UK Maritime Trade Operations doet onderzoek, maar heeft nog niet officieel met de vinger gewezen. Windward, een maritieme inlichtingendienst, merkte op dat eerdere aanvallen op die exacte plek van Iraanse oorsprong waren - hoewel Iran, zoals gebruikelijk, betrokkenheid ontkent. In de 24 uur daarvoor meldden twee olietankers bijna-ongelukken. Dus, gewoon weer een dinsdag in de Golf, waar de door de VS geleide oorlog tegen Iran inmiddels zes maanden duurt.

Dit is de grimmige realiteit voor zo'n 20.000 zeelieden die sinds februari effectief vastzitten in de Golf. Ze voeren naar binnen in de verwachting van een routineklus; ze kregen een plaats op de eerste rij bij een geopolitieke patstelling. Iran heeft de waterweg geblokkeerd, waardoor normale scheepvaart een psychologische uithoudingstest is geworden. Een zeeman vertelde de Guardian over een bemanningslid dat een inzinking had. Zeventien zeelieden zijn omgekomen sinds het begin van de vijandelijkheden, meestal door Iraanse aanvallen.

De hoop is herhaaldelijk gewekt en de bodem ingeslagen. Het staakt-het-vuren van april en het vredesakkoord van juni stortten beide sneller in dan een kaartenhuis in een orkaan. Sommige tankers vluchtten naar buiten tijdens het korte venster van het memorandum van overeenstemming (MOU), maar 6.000 zeelieden op 500 schepen zitten nog steeds vast, volgens de Internationale Maritieme Organisatie van de VN.

"Dit zijn onschuldige mensen die zijn opgeleid om het werk te doen, niet om te vechten," zei Arsenio Dominguez, secretaris-generaal van de IMO. "De schepen kunnen zich niet verdedigen tegen raketten en drones." Savio Ramos, secretaris-generaal van de Maritime Union of India, vergeleek de situatie met een gevangenis: "Je weet niet waar je naartoe gaat, je weet niet wat je doet. Het begint na een tijdje aan je te knagen."

De meeste bemanningen krijgen voorraden vanaf de wal, maar er is geen ontsnapping. Sommige Indiase bemanningsleden zijn naar huis gegaan, maar alleen als andere senior officieren zich vrijwillig aanmelden om hen te vervangen - een moeilijke verkoop als je kantoor geraakt kan worden door een raket. Onderhandelingen onder bemiddeling van Oman lopen nog, maar een voorgestelde deal zou Iran controle geven over het verkeer in de Golf, wat reders ongeveer even aantrekkelijk vinden als een gat in de romp.

Het verkeer door de straat is drastisch afgenomen. In de week van 27 juli tot 2 augustus transiteerden slechts 52 niet-Iraans gelinkte schepen, plus 32 Iraans gelinkte - in totaal 84, iets meer dan 10% van het gemiddelde van 700 per week van vóór het conflict. Dat laat 70 grote olie- en gastankers van reguliere bedrijven achter die sinds februari vastzitten, en nog eens 65 die na het MOU binnenkwamen en niet kunnen vertrekken.

Wie zijn deze ongelukkige zielen? Waarschijnlijk vooral Indiërs en Filipino's, 's werelds twee grootste leveranciers van zeelieden, met respectievelijk 312.000 en 460.000 werknemers. En het gevaar beperkt zich niet tot de Golf - de vijandelijkheden hebben zich uitgebreid naar de Rode Zee, Irak en de Zwarte Zee, waar Rusland en Oekraïne nu elkaars schepen aanvallen. Lloyd's List noemde juli "een van de dodelijkste maanden ooit voor commerciële zeelieden," met 24 doden sinds 1 juli.

Mensen uit de industrie maken zich zorgen dat als dit zo doorgaat, minder zeelieden in het krijt zullen willen treden - of helemaal niet meer de zee op willen. Zoals Dominguez opmerkte, zonder zeelieden zal 90% van de goederen die per schip worden vervoerd hun bestemming niet bereiken, en we zullen het allemaal voelen. Dus de volgende keer dat je iets koopt dat over zee is gekomen, denk dan even aan de mensen die vastzitten in de Golf, wachtend op een vredesakkoord dat daadwerkelijk standhoudt.