Olivier Rannou's familievriendelijke spaghettiwestern begint met onze held die er net zo gestrand en troosteloos uitziet als een van Samuel Becketts anti-helden. Uitgedroogd en languit op een tafel, met een geknoopte zakdoek op zijn hoofd, ligt hij gestrand in een woestijn met een waterfles vol zand, een wanhopige dorst en een handvol menselijke skeletresten. Want niets zegt 'leuk voor de kinderen' als existentiële angst en een vleugje memento mori.

Rannou, die ook het decor ontwierp, behoudt een randje van existentiële angst terwijl hij steeds clownesker wordt. Door beweging, expressie en geluid laat hij ons zien dat deze cowboy een gezochte man is, op de vlucht, worstelend met de gevaren van zijn kale, onbewoonde omgeving. Er is het hallucinatoire geluid van druppelend water, een gevecht met een ratelslang en een schietpartij in een saloon - allemaal uitgevoerd door middel van mime en clownesk spel, met rekwisieten zoals een slang getoverd uit touw en cactussen uit planken hout. Want waarom echte cactussen gebruiken als je timmervaardigheden en een gevoel voor whimsy hebt?

Émilie Rougiers elektronische composities laden de sfeer met gevaar en laten de stemming omslaan van licht naar donker. Soms klinkt het als een elektrische didgeridoo; andere keren als rinkelende kermisdeuntjes. Alan Floc'h en Alexandre Mussets lichtontwerp roept een meedogenloos stralende woestijnzon of een griezelige nacht op, afhankelijk van of je zin hebt in een zonnesteek of kippenvel.

Het is komisch, cartoonachtig en broeierig - een Beckettiaans gevoel van 'beter falen' terwijl Rannou stoïcijns tegenslagen van het Road Runner-type afweert. Geproduceerd door het Franse theatergezelschap Bakélite, is het een excentrieke en vermakelijke show. Rannou brengt een geweldige, gemakkelijke fysiek, hoewel sommige delen nogal abstract aanvoelen, en je vraagt je af waar deze eenmans-spaghettiwestern naartoe gaat of wat het uiteindelijk zegt. Maar moet een mime zich ooit verklaren?

Een hoogtepunt is de visuele speelsheid van het decor. De oorspronkelijke tafel verandert in steeds grotere, uitgebreidere objecten, waaronder een houten paard dat tot leven komt en langzaam het podium afstapt. Het wordt allemaal voor onze ogen geconstrueerd, timmermansachtig - een heerlijke daad van houtorigami. Het amuseert absoluut, maar als een woordeloze show die zich niet probeert te verklaren, is het ook nogal verbijsterend. Bekijk het in Church Hill theatre, Edinburgh, tot 11 augustus, en peins over de betekenis van dit alles - of geniet gewoon van het clowneske spel.