In een baanbrekende ontdekking die absoluut niemand zal verbazen die ooit een ondersteunend familielid heeft gehad, maakt het betrekken van familie en vrienden bij de behandeling van psychische problemen de kans dat iemand in een psychiatrisch ziekenhuis wordt opgenomen drie keer kleiner. De eerste grote studie naar Open Dialogue - een behandelingsaanpak die zich richt op de prioriteiten van de patiënt, consistente clinici en de betrokkenheid van dierbaren - toonde aan dat patiënten hun herstel en kwaliteit van leven ook hoger waardeerden dan degenen die traditionele zorg kregen.
Maar voordat je een familiesessie gaat plannen, de proef, uitgevoerd in vijf NHS-trustgebieden, wees uit dat Open Dialogue terugval niet voorkwam. Critici, altijd de pretbedervers, zeggen dat er meer onderzoek nodig is om de effectiviteit ervan te bewijzen, afgezien van de extra middelen die het vereist.
Neem Dr. Nihad Fathi, bijvoorbeeld. In 2020, toen de Covid-pandemie neerdaalde, begon zijn leven uit elkaar te vallen. Tegen de zomer van 2021 zorgde werkgerelateerde stress ervoor dat hij angstig, depressief en waardeloos voelde. 'Ik betrapte mezelf als een verloren kind en ik wist niet wat er in mijn hoofd omging,' zei hij. Zijn vrouw Farah was doodsbang: 'In dat stadium wist ik niet wat ik moest doen.'
In een sessie zitten Nihad en Farah in een kring in hun huis in Oost-Londen met psychiater Dr. Bill Travers en community psychiatric nurse David Adebayo - hetzelfde team dat ze al vijf jaar zien. De NHS-trust waarvoor ze werken, North East London NHS Foundation Trust, gebruikt Open Dialogue sinds 2019.
Open Dialogue werd in de jaren tachtig in Finland uitgevonden en wordt nu in meer dan 20 landen gebruikt, hoewel onderzoek naar de effectiviteit ervan tot nu toe een beetje dun was. Het idee is eenvoudig: patiënten wonen regelmatige 'netwerkbijeenkomsten' bij met twee zorgverleners en hun vrienden, familie, buren of collega's, die tijdens het hele herstel betrokken blijven. Deze sessies zijn vloeiende gesprekken over hoe de patiënt zich voelt, welke hulp ze willen en hoe ze dat kunnen bereiken - plus een kans voor het netwerk om hun observaties en gevoelens te delen.
Dr. Travers merkt op dat deze bijeenkomsten langer duren dan een typische afspraak, maar dat patiënten er minder van nodig hebben. 'Het stelt je in staat om een veel steviger en dieper begrip te krijgen van de onderliggende redenen voor de problemen en inderdaad om oplossingen te zoeken die heel erg van de persoon en hun familie komen,' zei hij.
De studie, geleid door University College London, volgde 500 patiënten die in crisis contact opnamen met geestelijke gezondheidszorg. De helft kreeg Open Dialogue; de andere helft kreeg de gebruikelijke behandeling. Hoewel de terugvalpercentages vergelijkbaar waren, zag de Open Dialogue-groep een dramatische vermindering van psychiatrische ziekenhuisopnames, en wanneer ze werden opgenomen, waren hun verblijven gemiddeld half zo lang. Ze voelden zich ook beter over hun welzijn en herstel.
Dr. Russell Razzaque, de klinische leider van de proef, ziet grote implicaties voor de psychiatrische zorg van de NHS: 'Er is een aanzienlijke kostenvermindering omdat je niet al het geld uitgeeft aan kliniekbedden, die het duurste deel van het systeem zijn. Dus ja, je geeft misschien wat meer tijd uit in de gemeenschap, maar dat is wat de NHS wil.'
Maar Dr. Sameer Jauhar, een sceptische psychiater, stelt dat de voordelen misschien gewoon het resultaat zijn van extra middelen. 'De belangrijke vraag is of de onderscheidende, middelenintensieve elementen van Open Dialogue zelf voordeel toevoegen boven goede, adequaat bemand gemeenschapszorg. Op basis van het bewijs van deze proef blijft die vraag onopgelost,' zei hij.
Voor Farah was Open Dialogue echter precies wat Nihad nodig had. 'Het heeft iemand nodig die naar hem luistert, iemand die hem begrijpt, hoe hij zich voelt, wat hij zelfs probeert te bereiken. Ze helpen hem en dan ziet hij een beter beeld,' zei ze.
Als je worstelt met stress of wanhoop, is er hulp beschikbaar in het VK via de BBC Action Line.