De aardobservatiesatellieten van NASA zijn daarbuiten en volgen ijverig aërosolen, zeespiegels, landbedekking en bewolking over jaren en decennia. Maar die gegevensstroom gaande houden is niet alleen een kwestie van technische spierkracht - het vereist een glazen bol, of op zijn minst een heel goede risicobeoordeling. Enter Lindsey Jacobson, een Pathways-stagiair bij NASA's Langley Research Center, wiens taak het is om NASA te helpen verstoringen te anticiperen voordat ze gebeuren, zodat senior leiders niet in de war raken wanneer een satelliet besluit een ongeplande vakantie te nemen.

Jacobson, die haar tijd verdeelt tussen Langley en het afronden van haar proefschrift in werktuigbouwkunde aan de North Carolina State University, werkt met het NASA Earth Science Strategic Integration Environment (NESSIE)-team binnen de Systems Analysis and Concepts Directorate (SACD). De missie van het team: ervoor zorgen dat de tientallen aardobservatiemissies de gegevensproducten blijven leveren waar wetenschappers en operationele gebruikers van afhankelijk zijn, kom wat wil - of het nu een vertraagde lancering is of een onverwachte storing.

"Er is onzekerheid over de levensduur van missies en wat er in een baan om de aarde kan gebeuren, en over schema's," legt Jacobson uit. Om die onzekerheid te navigeren, bouwt ze analysetools die het team geven wat ze een "vooruitziend vermogen" noemt. Het is het vermogen om veranderingen in de portefeuille te anticiperen en strategieën klaar te hebben, zodat NASA niet met de broek naar beneden wordt betrapt wanneer er iets misgaat.

Jacobson vergelijkt het met orkaanvoorbereiding: "Je haalt de stormluiken, je koopt zandzakken en je plaatst ze vooraf. Dan, wanneer de waarschuwing komt, hoef je niet te haasten." Want niets zegt voorbereidheid als een voorraad zandzakken in de garage, klaar voor de apocalyps.

Het werk is niet alleen kommer en kwel - soms overleven missies hun verwachte levensduur, wat een aangename verrassing is. Maar of het nieuws goed of slecht is, het principe blijft: ken je opties voordat je ze nodig hebt.

Haar promotieonderzoek naar complexe systemen zoals het elektriciteitsnet - infrastructuur die niet kan worden afgebroken en herbouwd - informeert haar aanpak. "We hebben een net ontworpen, en nu leven we voor altijd met dat net," zegt ze. "Wat we kunnen doen is wijzigen, uitbreiden en verbeteren wat we hebben." Hetzelfde geldt blijkbaar voor aardwetenschapssatellieten.

Nieuwkomers bij NASA zouden verwachten dat de technische uitdagingen het moeilijkste deel zijn, maar Jacobson ontdekte dat de echte hindernis het veranderende landschap van de aardwetenschappen zelf is. Commerciële bedrijven dringen zich op, nieuwe ruimteagentschappen duiken op, en technologieën evolueren sneller dan je "baanmechanica" kunt zeggen. Gelijke tred houden met die verandering is net zo cruciaal als elke berekening.

En ja, AI doet ook mee. Jacobson merkt op dat Langley een geschiedenis heeft van de eerste zijn, en het team is erop gebrand die streak voort te zetten door nieuwe tools in hun workflow te integreren. "We willen de eerste blijven," zegt ze, in navolging van Langley's directeur, Trina Dyal.

Wanneer ze geen satelliettoekomsten voorspelt, leest Jacobson boeken die nadenken over de zin van het leven - passend voor iemand wiens werk draait om het grote geheel. Zoals ze het zegt: "Het idee dat ruimteverkenning de mensheid kan verenigen. Dat kosmische perspectief."

Dus de volgende keer dat je een gat in de satellietgegevens ziet, onthoud dan: ergens in Hampton, Virginia, is Lindsey Jacobson er al mee bezig, met zandzakken in de aanslag.