New York City heeft meer dan 500 mijl aan kustlijn, de thuisbasis van ongeveer 1 miljoen mensen en miljarden dollars aan onroerend goed. En zoals iedereen die ooit in deze stad een fatsoenlijk toilet heeft proberen te vinden weet, zijn geen twee mijl aan waterkant hetzelfde. De moerassige stukken van zuidelijk Queens, de sociale woningbouwprojecten aan het water van Brooklyn en de glinsterende torens van het financiële district van Manhattan worden allemaal geconfronteerd met verschillende smaken van waterige ondergang.

De stad leerde dit op de harde manier in 2012, toen Superstorm Sandy bijna 14 voet stormvloed door de haven van New York stuurde en duizenden gebouwen onder water zette. Als reactie begonnen leiders aan een van de meest ambitieuze klimaataanpassingsinspanningen in de Amerikaanse geschiedenis, waarbij ze miljarden uitgaven om lager Manhattan te verhogen en te versterken, de stranden van Queens te herbouwen en huizen op te kopen in de drassige plekken van Staten Island.

Nu is de post-Sandy-inspanning bijna voltooid. Het verhoogde East River Park is gedeeltelijk open voor zonaanbidders en tennissers (want niets zegt 'klimaatbestendigheid' als een potje dubbelspel). Bouwploegen installeren rolspoor-overstromingsmuren die tijdens grote stormvloeden zullen worden ingezet, operationeel tegen het orkaanseizoen van 2027. Maar burgemeester Zohran Mamdani is al aan het plannen wat er daarna komt.

Vorige maand kondigde de burgemeester een grote uitbreiding aan van het Bureau voor Kustbestendigheid, waarbij bijna 70 nieuwe medewerkers werden toegevoegd aan een eenheid die voorheen op een krap budget draaide onder burgemeester Eric Adams. (Want blijkbaar was kustbestendigheid geen prioriteit voor een man die veel vliegreizen maakte.) Deze nieuwe medewerkers zullen de poorten bedienen en de kustzone vrijmaken vóór grote stormen.

"Er was deze enorme investering van meer dan een miljard dollar om deze poorten te bouwen, en als je het eenmaal hebt gebouwd, moet je het onderhouden," zei Lisa Garcia, de nieuwe commissaris voor het Department of Environmental Protection, dat toezicht zal houden op het overstromingssysteem. (Garcia was eerder directeur van Grist's klimaatoplossingenlab en werkte als regionaal beheerder bij de EPA.)

Maar het beheren van poorten is het makkelijke deel. De moeilijkere taak is beslissen wat de volgende grote overstromingsbeschermingsinspanning moet zijn. De inzet is hoger dan bijna overal in de VS, omdat zeespiegelstijging en stormvloed grote delen van de meest bevolkte gebieden van de stad kunnen wegvagen en de economie kunnen verlammen. Hittegolven, rook en plotselinge overstromingen zijn ook zorgpunten, maar ze hebben niet dezelfde existentiële 'je appartement is nu een onderzeeër'-vibe.

"Ik denk niet dat er iemand is die zegt dat we alle 520 mijl aan kustlijn kunnen beschermen," zei Garcia. "Dus een deel ervan is dit... Welke lessen kunnen we meenemen naar andere stadsdelen of naar andere gemeenschappen?"

Mamdani moet beslissen waar hij het beperkte kapitaalbudget van de stad uitgeeft: moerasherstel in het buitenste Queens, een kustpark in Harlem, of een kademuur in Brooklyn? En als je al die dingen wilt doen, welke eerst? (Spoiler: niet allemaal.)

Deze beslissingen zijn beladen met politieke en economische risico's. Toen Norfolk, Virginia, zijn masterplan voor veerkracht creëerde, besloten functionarissen controversieel om geen overstromingsbescherming te bouwen voor risicogebieden zonder hoogwaardig onroerend goed. In plaats daarvan zouden ze bewoners van de 'gele zones' helpen om met stijgend water te leven of ergens anders heen te verhuizen. In Californië en North Carolina heeft 'georganiseerde terugtrekking' krachtige tegenstand gekregen van bewoners die er de voorkeur aan geven dat hun huizen niet in wetlands veranderen.

New York City zegt dat het nog in de vroege planningsfase zit. Mamdani won de burgemeestersverkiezingen van vorig jaar door een coalitie te vormen in lagere-inkomens buitenste stadsdelen, met de belofte om het leven betaalbaarder te maken. Het Department of Environmental Protection is van plan om volgend jaar te beginnen met het masterplan (dat Garcia zowel overstromings- als kustrisico wil laten dekken), en dat in 2031 af te ronden. Dus het is te vroeg om te zeggen hoe zijn bestuursfilosofie de klimaataanpak van de stad zal beïnvloeden.

Er is geen tekort aan achtergestelde gebieden die overstromingsbescherming nodig hebben. De westelijke rand van Coney Island heeft te maken met routinematige 'achterdeur'-overstromingen tijdens hevige regenval, wanneer de oceaan via kreken en uit de afvoer omhoog komt.