Huishoudens met een laag inkomen in Londen betalen een 'armoedepremie' van meer dan £600 per jaar voor dezelfde goederen en diensten als hun rijkere buren, want blijkbaar is arm zijn duur.

Het onderzoek van Fair by Design, gefinancierd door Trust for London, wees uit dat gezinnen in Peckham gemiddeld £493 meer per jaar betalen voor identieke artikelen, met een bedrag van meer dan £600 in de zwaarst getroffen gebieden. De grootste boosdoener? Boodschappen doen. Negenendertig procent van de arme gezinnen zit vast aan dure buurtwinkels in plaats van grote supermarkten, want niets zegt 'betaalbare stad' als extra betalen voor brood en melk.

Energie en verzekeringen stapelen ook de pijn op: gebruikers van prepayment meters betalen £129 meer per jaar dan mensen met automatische incasso, en automobilisten in achtergestelde postcodegebieden betalen gemiddeld £153 extra voor autoverzekering. Want waarom zouden de armen een keer geluk hebben?

Manny Hothi, directeur van Trust for London, riep toezichthouders op om te overwegen hoe hun markten de armen naaien. 'Maak een einde aan het onrecht dat mensen meer moeten betalen omdat ze maandelijks betalen of geen automatische incasso gebruiken,' zei hij, vermoedelijk terwijl hij diep zuchtte.

In een gratis café in Peckham, gerund door liefdadigheidsinstelling Pecan, vatte bezoeker Josiah Lahai het samen: 'Ik ga naar de supermarkt en er zijn bepaalde dingen die ik wil, maar ik kan ze niet kopen.' Ondertussen zei Doreen Davies van Pecan dat torenhoge huren gezinnen dwingen hun netwerken te verlaten en 'helemaal naar het noorden' te verhuizen, wat blijkbaar het Londense equivalent is van ballingschap naar Siberië.

Labour-parlementslid Miatta Fahnbulleh wees op een verlaging van de energierekening met £150 en een investering van £39 miljard in sociale woningbouw, terwijl Conservatief parlementslid Julia Lopez burgemeester Sadiq Khan de schuld gaf van een daling van 84% in woningbouwstart en opmerkte dat de overheidsfinanciën in een 'onhoudbare positie' verkeren. Want niets zegt 'de armen helpen' als partijpolitiek gekibbel.

De regeringswoordvoerder verwees, in een klassieke zet, naar een crisisfonds van £1 miljard (met bijna £150 miljoen voor Londen) en beweerde dat de huishoudinkomens met 5% in reële termen zijn gestegen en het gebruik van voedselbanken is gedaald. Ze benadrukten ook het afschaffen van de limiet voor twee kinderen, die ongeveer 240.000 kinderen in 65.000 Londense huishoudens treft, en het verhogen van het minimumloon. Vooruitgang, zo verzekeren ze, is gaande - ook al voelt het niet zo aan de kassa.