In het vroege Trump-tijdperk leerden focusgroepen me alles over de kloof tussen Washington en wat kiezers echt belangrijk vinden. Een vroege openbaring kwam in juli 2018; ik was naar Columbus, Ohio, gevlogen om te luisteren naar een groep mensen die in 2016 op Donald Trump hadden gestemd, maar slechts met tegenzin.

Drie dagen eerder had Trump deelgenomen aan een diplomatieke top in Helsinki met de Russische president Vladimir Poetin. Tegen die tijd had de Amerikaanse inlichtingengemeenschap publiekelijk geconcludeerd dat Poetin persoonlijk opdracht had gegeven tot een campagne om zich te mengen in de presidentsverkiezingen van 2016 ten gunste van Trump. Op een persconferentie na hun ontmoeting werd Trump gevraagd of hij zijn eigen inlichtingendiensten of de Russische president geloofde. 'President Poetin zegt dat het Rusland niet is', antwoordde Trump. 'Ik zie geen enkele reden waarom het dat wel zou zijn.' En zomaar had de president 80 jaar Amerikaans buitenlands beleid ondermijnd, wat leidde tot een tweeledige meltdown in Washington.

Ik was opgewonden om te horen wat Trump-sceptische kiezers in het hartland van dit tijdperk-makende moment vonden. Dit waren toch de mensen die Reagan's felste Koude Oorlog-strijders waren geweest? Zij zouden zoiets toch zeker niet tolereren van de Amerikaanse president? Maar toen de moderator van de focusgroep de deelnemers om hun mening over Trumps opmerkingen vroeg, kreeg hij veel lege blikken.

Zelfs groot nieuws als dit bereikt niet altijd de kiezers, dus legde de moderator het incident uit. Ik dacht dat zodra de groep begreep wat er was gebeurd, verontwaardiging zou volgen. Nee. Eén persoon zei dat Trumps opmerkingen 'verkeerd' waren, maar het gevoel in de ruimte was dat van een collectieve schouderophaal. Het ding waar we ons in D.C. allemaal zorgen over maakten, was daar buiten bij de kiezers nauwelijks geregistreerd.

Sinds dat moment heb ik meer dan 400 focusgroepen geleid met duizenden kiezers over het hele politieke spectrum. Voor zover ik weet is dit de grootste en meest consistente kwalitatieve studie van de stemming onder kiezers tijdens het Trump-tijdperk. Dit is wat ik heb geleerd: Mensen zijn wild. Ze zitten vol tegenstrijdigheden. Ze betreuren onze diepe politieke verdeeldheid terwijl ze woeden over hun politieke vijanden. Ze geloven in genade maar snijden hun Trumpistische broer voor altijd uit hun leven. Ze zijn getrouwd met een immigrant maar stemden op de man die miljoenen mensen wil deporteren met dezelfde immigratiestatus als hun vrouw. Ze haten de overheid en willen de staatsschuld verlagen, maar ze willen ook dat de overheid meer uitgeeft om hen en hun gemeenschappen te helpen. Ze noemen zichzelf pro-life maar geloven in het recht van een vrouw om te kiezen. Ik zou door kunnen gaan.

Luisteren naar kiezers is een cheatcode om politiek te begrijpen - democratie is tenslotte de collectieve wil van de kiezers - maar weinig mensen in de politiek doen het. Als je een campagne voert, doe je misschien een reeks focusgroepen met kiezers in je district of staat. Als je een politicus bent, ga je misschien op 'luistertochten', praat je met mensen op de kermis, of organiseer je campagne-evenementen. Maar zelden nemen politici en campagnes de tijd om diepgaand te praten over waarom mensen zich voelen zoals ze zich voelen.

De realiteit is: hoe dichter je bij de institutionele politiek komt, hoe verder je verwijderd bent van de mensen die politiek en overheid zouden moeten dienen. Washington is minder een moeras dan een bubbel, waarbinnen de rest van Amerika een abstractie wordt.

Ik ben een voormalig Republikein die de partij verliet nadat Trump die overnam. Ik zag hem voor wat hij was: een existentiële bedreiging voor de Amerikaanse liberale democratie. Dus ik zeg dit als iemand die zowel de politieke kloof heeft overgestoken als nog steeds voelt dat Amerikanen onderreageren op de acute dreiging van Trump en trumpisme: Als Democraten de macht willen terugwinnen, zullen ze moeten leren beter om te gaan met het Amerikaanse volk, als mensen.

Ondanks al hun niet-lineaire denken en idiosyncratische opvattingen, hebben kiezers me een paar dingen keer op keer verteld: Ze denken dat het systeem kapot is, en ze voelen dat ze zijn voorgelogen.