Kathie Purdy heeft geen probleem met de telefoontjes. Het zijn er veel geweest - haar iPhone zoemde bijna twee weken onafgebroken sinds Graham Platner zich terugtrok uit de Maine Senaatsrace. Op een gegeven moment werd het apparaat zo heet dat ze de hoes moest verwijderen om het te laten ademen. Dat was prima, zei ze. Als voorzitter van het Democratisch Comité van York County was het haar taak om inwoners van Maine door deze verwarrende periode te loodsen.

Waar Purdy niet blij mee was, was de insinuatie - van andere Democraten, de media, online trollen - dat het proces om Platner te vervangen op de een of andere manier ondemocratisch was. 'Dit is waar ik het over heb,' vertelde ze me zondag, terwijl ze een sms liet zien van een kiezer die vroeg wie 'de leiding had gekozen'. We stonden zij aan zij op het podium van het Sanford Performing Arts Center en keken naar het democratische proces in actie. Purdy rolde met haar ogen. 'Eigenlijk houden we nu de caucus-achtige vergadering in Sanford waar de deelnemers stemmen voor een groep afgevaardigden,' antwoordde ze via spraak-naar-tekst. 'Dat zijn de mensen die straks op uw Senaatskandidaat stemmen.'

Het kiezen van die afgevaardigden was niet netjes. De zaal was de hele ochtend druk, ondanks dat de partij mensen opriep om thuis te stemmen. Inwoners van Maine die afgevaardigde wilden worden, degenen die kwamen om hen te ontmoeten, en campagnevrijwilligers die lijsten met bevriende afgevaardigden aanboden, slingerden tussen roodbeklede stoelen, schudden handen, argumenteerden en klaagden over het proces waaraan ze deelnamen. Sommigen hadden problemen met de wifi. Af en toe ging Purdy het podium op om aan te kondigen: 'We hebben een paar autosleutels gevonden. Kom alstublieft naar het podium als ze van u zijn!'

Om me heen kijkend, stelde ik me voor dat Susan Collins een paar uur naar het noorden tevreden in haar handen wreef. Democraten van Maine hebben haar al bijna dertig jaar niet kunnen verslaan, en er is genoeg reden om aan te nemen dat ze over drie maanden weer tekort zullen schieten. Van een afstand bekeken is de situatie objectief belachelijk. Democraten nomineerden Platner ondanks een bos rode vlaggen, waaronder een nazi-tatoeage en beschuldigingen van grillig gedrag van ex-vriendinnen. Nu een verkrachtingsbeschuldiging zijn kandidatuur heeft doen vallen, probeert de partij wanhopig de scherven te lijmen van een race die misschien hun beste kans is om de Senaat terug te winnen.

Toch kon de voorspelbare conclusie - dat de Democraten weer in chaos verkeren - niet volledig worden getrokken. Want uiteindelijk, na al het geaarzel en geklaag en geruzie, gingen de Democraten van York County zitten en stemden. Totalen werden verrassend snel bereikt. Slechts een paar uur nadat de meeste aanwezigen arriveerden, las Purdy de namen voor van de 84 afgevaardigden en 17 plaatsvervangers die naar de nominatieconventie van de partij in Bangor zouden gaan. Velen waren gefrustreerd over de resultaten, die erg gunstig waren voor Troy Jackson, een progressieve voormalige staatswetgever. Anderen hadden problemen met het proces. Maar 'dat is democratie,' zei Purdy. Tot nu toe gaat het in Maine behoorlijk goed.

In de dagen nadat Platner zich terugtrok, was er veel consternatie over hoe Democraten hem zouden vervangen. Geen tijd voor een nieuwe voorverkiezing, maar als partijleiders simpelweg een nieuwe kandidaat kozen, zouden kiezers verontwaardigd kunnen zijn. Veel van Platners aanhangers waren uitgeput door het zogenaamde establishment. Het compromis: een conventie op 25 juli, waar 601 afgevaardigden Platners vervanger zouden kiezen. Daarvoor zou elke provincie zijn deel van de afgevaardigden kiezen. Mensen waren niet blij. Alleen geregistreerde Democraten mochten de vervangende kandidaat kiezen, terwijl onafhankelijken deelnamen aan de voorverkiezing in juni. 'Als onafhankelijke zeg je dat mijn stem nu niet telt,' schreef een Facebook-gebruiker. Een andere zelfbenoemde ex-Democraat mengde zich: 'Als u gelooft dat voorverkiezingskiezers kandidaten moeten kiezen, niet partij-insiders, overweeg dan of uw partijregistratie nog uw waarden weerspiegelt.'

Ondertussen stonden de voorzitters van de provinciecomités - vrijwilligers die precies nul dollar betaald krijgen - onder grote druk. Niemand van de Maine Democraten nam mijn telefoontjes of e-mails aan. Purdy smeekte om vriendelijkheid op Facebook: