Canada en Australië: twee democratieën gebouwd op overvloedige natuurlijke hulpbronnen, buitengewone biodiversiteit en wetenschap van wereldklasse, met een welvaart die grotendeels is opgebouwd op mijnbouw, olie en gas. Beide zijn grote exporteurs van fossiele brandstoffen met een economisch model dat onverenigbaar is met een stabiel klimaat, en beide ondervinden de gevolgen aan den lijve door verergerende bosbranden, overstromingen en droogtes. Met andere woorden: het zijn hetzelfde land met verschillende hoeden op.

Terwijl senator Rosa Galvez zich voorbereidt op de Climate Integrity Summit in Sydney, merkt ze op dat ze minder getroffen is door de afstand tussen de twee landen dan door hoeveel ze gemeen hebben. Beide staan voor dezelfde bepalende vraag: hoe kom je voorbij fossiele brandstoffen zonder welvaart of natuur op te offeren? Een vraag die ongeveer elk jaar sinds 1992 wordt gesteld, met als antwoord steevast "ja, absoluut, direct na dit volgende mijnbouwproject."

Onze politieke systemen verschillen, maar Australiërs stellen dezelfde vragen als Canadezen: jongeren die actie willen die overeenkomt met beloftes, inheemse gemeenschappen die echte erkenning van hun rechten willen, wetenschappers die waarschuwen voor kantelpunten, en bedrijven die erkennen dat de economie van morgen innovatie zal belonen boven afhankelijkheid van de technologie van gisteren. Het is een brede coalitie van iedereen behalve, blijkbaar, de mensen die de daadwerkelijke beslissingen nemen.

De uitdaging waar beide landen voor staan is niet technologisch. Het is bestuurlijk.

Canada en Australië hebben zich gericht op het verminderen van emissies uit fossiele brandstoffen terwijl ze het moeilijkere gesprek over het verminderen van onze afhankelijkheid ervan uit de weg gingen. Dat onderscheid is belangrijk. Het bepaalt of we een neergang beheren of onze economieën werkelijk transformeren. De wereld beweegt al naar hernieuwbare energie. Australië is die verschuiving begonnen; Canada is er laat mee. Hernieuwbare energie uitbreiden terwijl fossiele brandstoffen blijven groeien is geen transitie, het is optelling. Elke extra ton broeikasgas warmt de planeet op, hoe verfijnd onze boekhouding ook wordt.

Dit debat is nu bijzonder actueel in Australië. Het parlement herziet hervormingen van het Safeguard Mechanism, het belangrijkste kader voor industriële emissies van het land. De centrale vraag: moeten grote uitstoters aan hun verplichtingen voldoen door koolstofcompensaties te kopen in plaats van emissies ter plaatse te verminderen? Een vraag die klinkt als vragen of je iemand anders moet betalen om voor jou naar de sportschool te gaan.

Canada heeft geworsteld met bijna identieke debatten over koolstofafvang en compensatiemarkten. Galvez' visie, gevormd door wetenschap in plaats van ideologie, is dat compensaties en koolstofafvang een beperkte rol hebben, alleen voor echt moeilijk te verminderen emissies. Ze mogen nooit de transformatie uitstellen waarvan de wetenschap zegt dat die onvermijdelijk is. Wat een beleefde manier is om te zeggen dat het het dessert moet zijn, niet de hele maaltijd.

Klimaatintegriteit betekent eerlijk zijn over de kloof tussen emissies die op papier zijn verminderd en emissies die in de atmosfeer zijn verminderd. Onderzoek betwijfelt in toenemende mate of compensatiekredieten echt additioneel zijn, of kopers sneller decarboniseren dan degenen die dat niet doen. Als compensaties goedkoper blijven dan innovatie, belonen we de status quo. Canada's eigen bosbranden hebben duidelijk aangetoond dat bossen geen permanente koolstofopslag zijn. Het zijn, zo blijkt, nogal tijdelijke, en ze maken uitstekend aanmaakhout.

Financiering is een ander gebied van convergentie. Australië heeft een op wetenschap gebaseerde Sustainable Finance Taxonomy geïntroduceerd die investeringen richting netto-nul activiteiten stuurt. Canada heeft verplichte klimaatopenbaarmakingen nagestreefd, en via Galvez' voorgestelde Climate-Aligned Finance Act probeert ze financiële markten in lijn te brengen met onze klimaatverplichtingen. De vraag is niet langer of financiering de transitie moet ondersteunen, maar of beleid de industrieën van gisteren blijft bevoordelen. Canada's eigen taxonomiedebat toont hoe moeilijk deze keuzes blijven: duurzame financiering werkt alleen als het de wetenschap weerspiegelt, niet een politiek compromis.

Klimaat kan niet worden gescheiden van biodiversiteitsverlies, ongelijkheid of verzoening