Verzekeren is een sociaal contract, wat een chique manier is om te zeggen dat jouw geld het afgebrande huis van iemand anders herstelt en dat van hen het jouwe. We laten bedrijven polissen verkopen op een particuliere markt, en we kiezen of benoemen ambtenaren om daar toezicht op te houden. Zo zou het moeten werken. Vraag Lynn McIntyre hoe dat afliep.

Toen McIntyre's moeder in 2022 overleed, erfde ze een huis dat al lang in de familie was in de "Alphabets", een charmante buurt niet ver van de kust in het westen van Los Angeles. Zij en haar dochter woonden er nog maar een jaar toen haar verzekeraar, Liberty Mutual, haar branddekking introk. Omdat ze geen ander particulier bedrijf kon vinden, schreef ze zich in bij het California FAIR Plan, een door de staat gesteunde "verzekeraar van laatste redmiddel", en betaalde nog eens $5.000 per jaar bovenop haar reguliere Liberty Mutual woonverzekering.

Nadat de Palisades Fire begin 2025 door de Alphabets raasde, stond McIntyre's bungalow nog overeind - maar vol rook en as die via ventilatieopeningen en ramen naar binnen was gekropen, met bezittingen die onherkenbaar bevlekt waren. Toen ze een claim indiende bij het FAIR Plan, vertelden schade-experts haar dat ze pech had. Ze zouden betalen voor een tijdelijk appartement en niets anders. McIntyre, een voormalig makelaar, bracht maanden door met het bevechten van 10 verschillende experts en tientallen FAIR Plan-vertegenwoordigers. Medewerkers wimpelden haar bij elke stap af, externe experts brachten haar nergens, en haar advocaat verklaarde zelf verbijsterd te zijn over de koppigheid van FAIR. Terwijl buren puin opruimden en begonnen met de bouw van nieuwe brandbestendige huizen - vele veel groter dan hun oude panden - bleef haar bungalow onder de rookvlekken zitten.

Pas eind augustus, meer dan 18 maanden na de bosbrand, was ze op het punt om met reparaties te beginnen - niet met verzekeringsgeld, maar met een federale lening van bijna $200.000 die ze ooit zal moeten terugbetalen. FAIR probeerde ook haar appartementskosten af te snijden, met de mededeling dat haar elektriciteit en water weer waren aangesloten en dat ze naar huis moest verhuizen, ongeacht de dichtgetimmerde ramen en de verschroeide buitenkant. Ondertussen liet Liberty Mutual haar deze zomer weten dat ze haar niet-branddekking zouden opzeggen. "De volgende keer dat er een brand doorheen komt, steek ik het gewoon in brand, want ik ga dit niet nog een keer meemaken," zei McIntyre droogjes, terwijl bouwmachines bij andere huizen om ons heen ratelden.

Het waarborgen dat Californiërs zoals McIntyre toegang hebben tot betaalbare verzekeringen is de taak van een gekozen functionaris van wie veel Californiërs waarschijnlijk nog nooit hebben gehoord: de verzekeringscommissaris - een van de acht gekozen staatsfunctionarissen in Californië - die toezicht houdt op de bedrijven die brand-, woon- en autodekking bieden.

In de afgelopen acht jaar leidde de zittende commissaris wat partijen aan alle kanten een "ramp", een "crisis" en een "instorting" van de woonverzekeringsmarkt van de staat hebben genoemd. Nu de huidige commissaris zijn termijn erop zit, beweren twee Democratische kandidaten - Ben Allen en Jane Kim - dat zij het kunnen oplossen. Zij belichamen een debat binnen de Democratische Partij over aanpassing aan klimaatverandering: Allen, een gevestigde wetgever die Pacific Palisades vertegenwoordigt, wil de markt herbouwen; Kim, een linkse organisator uit San Francisco, wil de particuliere markt helemaal de rug toekeren.

Wie in november wint, erft een systeem dat is geteisterd door een decennium van verwoestende bosbranden, verzekeraars die zich terugtrekken en andere opschudding. Klimaatverandering en decennia van slecht bosbeheer hebben de bossen van Californië in tondeldozen veranderd, en het wordt alleen maar erger naarmate de planeet opwarmt. De crisis begon met ongekende bosbranden tussen 2015 en 2020 die ongeveer 4 miljoen acres verschroeiden en 35.000 huizen verwoestten, vele in gebieden waarvan nooit bekend was dat ze brandden. State Farm en Farmers keerden miljarden aan claims uit - genoeg om twee decennia aan brandverzekeringswinsten teniet te doen.

Bedrijven geloofden dat ze veel te weinig in rekening brachten, maar verzekeringsprijzen zijn niet elastisch zoals benzine of keukenpapier. Verzekeraars moeten toestemming vragen aan de staatsverzekeringscommissaris om tarieven te verhogen. Californië was streng en blokkeerde pogingen om de rekening na de branden door te schuiven naar huiseigenaren. De reactie van de industrie