Elke datingapp heeft zijn gimmick. Hinge is oprecht. Tinder is geil. Feeld is pervers. En Bumble - met zijn 'vrouwen sturen eerst'-regel - zou de feministische zijn. Die droom stierf officieel dinsdag toen het bedrijf aankondigde dat mannen nu als eerste vrouwen mogen berichten, wat bevestigt wat velen al vermoedden: geen enkele app kan de rommelige, uitputtende realiteit van moderne romantiek oplossen.

Whitney Wolfe Herd lanceerde Bumble in 2014 met een nobel doel: geef vrouwen de macht om het initiatief te nemen, en vermijd zo de agressieve mannen die andere apps teisteren. Het idee was dat vrouwen zich gesterkt zouden voelen, en mannen verlicht, geduldig wachtend om gekozen te worden. Het was een mooie fantasie zolang het duurde. Maar Bumble's eigen enquête wees uit dat twee derde van de vrouwelijke gebruikers er de voorkeur aan geeft niet de eerste stap te zetten. Vooral jongere vrouwen zeiden dat de druk te hoog was. Sommigen waren de mannen die weinig moeite doen beu. Anderen wilden gewoon de conversationele hete aardappel teruggooien waar hij thuishoort - in de schoot van de jongens.

Dit nieuws kwam als geen verrassing voor iedereen die recentelijk daadwerkelijk een datingapp heeft gebruikt. Toen Bumble lanceerde, voelden datingapps nog revolutionair aan. Mannen waren enthousiast - soms te enthousiast, met een stortvloed aan berichten of, erger, entitled uitlatingen. Nu zitten we in een tijdperk van datinglusteloosheid. Niemand lijkt geneigd om een zet te doen. Apps zijn huiswerk geworden: gedachteloos geopend tussen taken, halfhartig beantwoord, en dan vergeten tot de volgende week.

De genderdynamiek is ook verschoven. Bumble nam aan dat mannen natuurlijke achtervolgers zijn en vrouwen hun beloning. Maar in mijn verslaggeving over single zijn, klagen vrouwen niet over gebombardeerd worden met berichten. Ze klagen dat zij degenen zijn die constant zoeken, alleen om een apathische schouderophalen te krijgen. Mannen lijken minder betrokken - misschien zijn ze geïsoleerd, scrollen ze op sociale media, spelen ze videogames, of gokken ze online in plaats van prioriteit te geven aan romantiek. Misschien hebben ze sociale vaardigheden verloren tijdens de pandemie. Misschien zijn ze bang om over de schreef te gaan of viraal te gaan als screenshot van een slechte openingszin. Of misschien is er iets diepers veranderd: vrouwen hebben mannen niet meer zo wanhopig nodig, dus de oude regels van achtervolging zijn achterhaald. Zonder een duidelijk draaiboek wil iedereen gewoon dat de ander het werk doet.

Ik rouw echter niet om de 'vrouwen sturen eerst'-regel. Bumble was altijd een pleister voor diepere wonden: een online-date-ecosysteem met weinig verantwoordelijkheid, een samenleving getekend door misogynie waar de ergste problemen van vrouwen veel verder gaan dan een slechte opener. Bumble heeft bijna een derde van zijn personeel een jaar geleden ontslagen, en het aandeel is sindsdien met 57 procent gedaald. Nieuwe functies - zoals een berisping voor mensen die luie openers sturen - zijn slechts meer oppervlakkige fixes. Het tijdperk van app-optimisme is voorbij.

Toch zal ik datingapps blijven gebruiken. Een virtueel gesprek, ongeacht wie het begint, kan snel zuur worden - of leiden naar iets interessants en moois. De eerste hallo was altijd maar het begin.