De laatste jaren zijn de gevaren van de body mass index, of BMI, een stokpaardje geworden voor professionals in verschillende medische en onderzoeksvelden. Decennialang hebben artsen BMI gebruikt om obesitas, diabetes en andere chronische aandoeningen te diagnosticeren en behandelen, terwijl er steeds meer bewijs is dat de maatstaf een slechte indicator is voor overtollig vet. BMI houdt rekening met lengte en gewicht, maar niet met de werkelijke lichaamssamenstelling; veel mensen met een hoge BMI zijn het toonbeeld van gezondheid, en veel mensen met een 'gezonde' BMI lopen een ernstig risico op metabole ziekten. De zaak tegen BMI is sterk genoeg dat velen in de geneeskunde er graag vanaf willen.

Er is ook geklaagd over medische richtlijnen die op ras vertrouwen. Hoewel ras kan samenhangen met sommige factoren die de gezondheid beïnvloeden, zoals levensstijl en sociaaleconomische status, is de relatie met genetische verschillen zwak: Aanduidingen als 'zwart' en 'Aziatisch' omvatten zoveel mensen, met zulke uiteenlopende achtergronden, dat ze als biologische categorieën in wezen betekenisloos zijn. Wanneer artsen ras gebruiken om het welzijn te beoordelen, hebben ze diagnoses gemist en patiënten gediscrimineerd. Experts beschouwen veel op ras gebaseerde hulpmiddelen in de geneeskunde nu algemeen als schadelijk en achterhaald, en willen ze graag achter zich laten.

Maar onderzoekers en clinici vertrouwen nog steeds sterk op zowel BMI als ras, in sommige gevallen tegelijkertijd. Bij screening op diabetes type 2 bijvoorbeeld identificeren rasgevoelige BMI-afkapwaarden meer risicopersonen dan een van beide factoren alleen. En hoe verdeeld experts ook zijn over het gebruik van dat hulpmiddel en andere soortgelijke, het vinden van alternatieven brengt zijn eigen bagage met zich mee.

Bij het afwegen van risicofactoren voor diabetes type 2 markeren artsen over het algemeen een BMI van 25 of hoger – wat gewoonlijk als 'overgewicht' wordt beschouwd – als een factor voor verder testen. Maar experts weten al lang dat deze universele afkapwaarde weinig zin heeft. De oorspronkelijke berekening van BMI ontstond bijna 200 jaar geleden, was nooit bedoeld voor medisch gebruik en was gebaseerd op gegevens van voornamelijk blanke, Europese populaties. En dus hebben onderzoekers, clinici en beleidsmakers over de hele wereld aangedrongen op screening van mensen van Aziatische afkomst bij een lagere BMI-drempel van 23. De American Diabetes Association en de U.S. Preventive Services Task Force ondersteunen die richtlijn al jaren; de online prediabetes-test van de CDC heeft lagere BMI-afkapwaarden voor Aziatische Amerikanen dan voor mensen van andere achtergronden. In Aziatische landen zoals Zuid-Korea en Singapore is de lagere drempel aangenomen als nationale standaard. Op dit punt lijkt de realiteit voor mensen van Aziatische afkomst vrij duidelijk: 'We weten dat bepaalde groepen baat zouden hebben bij agressievere therapie bij lagere BMI-afkapwaarden,' vertelde Fatima Cody Stanford, een obesitas-medicijnspecialist in het Massachusetts General Hospital, aan The Atlantic.

In dit geval kan het toepassen van een ras- en etniciteitsfilter helpen om enkele tekortkomingen van BMI aan te pakken. Studies suggereren dat veel mensen van Aziatische afkomst – vooral van Zuid-Aziatische afkomst – mogelijk meer moeite hebben met het reguleren van hun bloedsuikerspiegel dan andere raciale en etnische groepen, en meer geneigd lijken om vet op te slaan 'op plaatsen waar het niet hoort', zoals rond viscerale organen, in de buik, in de lever en in spieren, vertelde Alka Kanaya, een diabetesonderzoeker aan UC San Francisco, aan The Atlantic. Dat zogenaamde viscerale vet lijkt ontstekingen en insulineresistentie aan te drijven en is in verband gebracht met ernstige medische problemen. Maar BMI kan geen rekening houden met de locatie van vet in het lichaam en kan daardoor het diabetesrisico maskeren voor populaties waarin lichamen er dun uit kunnen zien maar meer gecentraliseerd vet hebben. Het gebruik van een BMI van 25 om op diabetes te screenen kan betekenen dat een derde tot de helft van de Aziatische Amerikanen met diabetes type 2 wordt gemist; een drempel van 23 zou dat gemiste aandeel kunnen halveren.

Tegelijkertijd onthullen geracialiseerde afkapwaarden de nadelen van het vertrouwen op ras. 'Aziaten' is een grote groep – miljarden mensen – die zelf enorme diversiteit bevat. En wanneer