In een wereld waar het voedselsysteem bij elkaar wordt gehouden met ducttape en goede bedoelingen, heeft Bhutan besloten dat we eigenlijk een spiritueel ontwaken nodig hebben. Afgevaardigden uit meer dan 60 landen en de VN komen bijeen in Paro voor 's werelds eerste 'bewuste voedseltop' - een vijfdaags evenement dat overheden en boeren koppelt aan mindfulness-experts en yogatherapeuten, want niets zegt 'de honger in de wereld oplossen' als een neerwaartse hond.

Tshering Tobgay, de premier van Bhutan, benadrukt dat het repareren van het gebroken voedselsysteem meer vereist dan alleen geld en kunstmest. 'Voedsel ligt op het snijvlak van vele bepalende uitdagingen van onze tijd,' zei hij, waarbij hij honger, slechte voeding, armoede, klimaatverandering, biodiversiteitsverlies en de altijd populaire conflicten en geopolitieke instabiliteit opsomde. Zijn boodschap: 'Het transformeren van onze voedselsystemen vereist zowel innerlijke als uiterlijke verandering.' Dus ja, we moeten mediteren naar voedselzekerheid.

De top zal regeneratieve praktijken en inheemse kennis promoten, met een vleugje bewustzijn. 'Bewustzijn kan compassie, empathie, veerkracht, creativiteit en een sterkere verbinding met de natuur cultiveren,' legde Tobgay uit. Hij haastte zich om te verduidelijken dat dit niet betekent dat we spiritualiteit boven wetenschap verkiezen, maar dat we erkennen dat onze waarden beïnvloeden hoe we wetenschap, beleid en technologie inzetten. Want natuurlijk is de reden dat we een voedselcrisis hebben dat we niet compassievol genoeg zijn geweest.

Ondertussen klopt de klimaatcrisis letterlijk op de deur van Bhutan. Een gletsjercollapse in buurland Nepal veroorzaakte vorige week overstromingen en aardverschuivingen die honderden doden eisten. En met een 'super El Niño' in het verschiet waarschuwt het Wereldvoedselprogramma dat 50 miljoen mensen op de rand van uithongering kunnen worden gebracht. Dit volgt op een zomer van droogte, hitte en bosbranden die de oogsten op het noordelijk halfrond verwoestten. Maar goed, laten we het over gevoelens hebben.

Jerry Spooner van Regenerative Vanua, een Pacifische NGO, zegt dat de bedreigingen de wereldwijde voedselsystemen tot hun limiet zullen drijven. 'Onze voedselsystemen zijn niet veerkrachtig genoeg voor de uitdagingen die voor ons liggen,' zei hij. De kans in Bhutan, suggereert hij, is om te focussen op het bouwen van systemen die ecosystemen regenereren, gemeenschappen versterken en collectieve veerkracht verbeteren, in plaats van alleen maar meer voedsel te produceren. Want dat hebben we duidelijk zo goed gedaan.

Tobgay betoogt dat we de waarden moeten verwoorden die we weerspiegeld willen zien in voedselproductie en -consumptie, in plaats van dit over te laten aan bedrijven en overheden. 'Voedselsystemen worden uiteindelijk gevormd door menselijke keuzes, instituties, prikkels, relaties en waarden,' zei hij. Hij merkte ook op dat boeren en plattelandsbewoners vaak overgeleverd zijn aan markten en mondiale krachten. 'Te vaak worden beleidsmaatregelen ontwikkeld voor deze groepen in plaats van met hen.' Schokkend.

De top zal bombastische politieke toespraken vermijden en in plaats daarvan innerlijke verandering bevorderen met de hulp van 'spirituele meesters' zoals mindfulness-beoefenaars. Want niets zegt 'de honger in de wereld oplossen' als een groepsmeditatie. Tobgay gelooft dat voedsel een louter handelswaar is geworden, waar achteloos mee wordt omgegaan, wat leidt tot verspilling en ongezond eten. 'Een bewuste benadering van productie zou zorg dragen voor zowel het land als de boer. Het zou bodems regenereren, niet uitputten. Het zou water beschermen. Het zou vervuiling en ontbossing verminderen en de waardigheid en het welzijn erkennen van de mensen die het voedsel produceren dat ons in leven houdt.'

Tobgay doet wat hij predikt: hij begint elke dag om 5 uur 's ochtends met een kom pap en een banaan, gegeten bij een beekje bij zijn huis, luisterend naar de vogels. Want als dat de voedselcrisis niet oplost, lost niets het op. Hij stelt voor dat we allemaal bewust eten proberen - nadenken over de herkomst van voedsel en dank uitspreken voor de maaltijd. Het kost bijna geen tijd, maar zou, hoopt hij, de eerste stap kunnen zijn naar een revolutie in hoe we met de planeet en elkaar omgaan. Of, weet je, we zouden gewoon de toeleveringsketen kunnen repareren. Maar goed, dankbaarheid is fijn.