Terwijl bosbranden door Europa razen, voelt professor Marta Yebra - een in Canberra gevestigde bosbrandexpert oorspronkelijk uit Spanje - de hitte van 10.000 mijl afstand. Zij leidt het Bushfire Research Centre of Excellence, ontstaan uit de as van Australië's Zwarte Zomer branden van 2019-20, die een gebied verschroeiden ongeveer zo groot als het Verenigd Koninkrijk. De missie van haar team: geavanceerde technologie zoals satellieten, drones en AI combineren met de soort kennis die niet uit een handleiding komt.

Daar komt Adrian Webster in beeld. Opgegroeid aan de zuidkust van New South Wales, leerde Webster 'country' te lezen - de inheemse term voor voorouderlijk thuisland - van zijn ouderen. Terwijl Yebra's satellieten het vochtgehalte van brandstof detecteren, leest Webster plantkleuren, geuren en boomschaduw om die gegevens te vertalen naar iets bruikbaars. Zoals hij het zegt, waren de gegevens 'soort van nutteloos' zonder inheems perspectief, maar met dat perspectief 'was het een kaart die je door het land kon leiden.' Yebra merkt een 'opmerkelijke overeenkomst' op tussen Webster's observaties op grondniveau en de satellietbeelden - bewijs dat oude wijsheid en westerse wetenschap goed kunnen samenspelen.

De samenwerking strekt zich uit tot 'cultureel branden', een inheemse praktijk die 60.000 jaar teruggaat. Het houdt in dat je 'koele vuren' aansteekt - kleine, gecontroleerde branden die brandstofophoping voorkomen. Europa, zegt Yebra, mist deze culturele benadering van landschapsplanning, en ze suggereert dat het een voorbeeld zou kunnen nemen aan Australië's aanpak. 'We hebben tientallen jaren ervaring met het leven met grote en intense bosbranden', merkt ze op, en pleit voor het anticiperen op risico in plaats van alleen maar reageren.

Moderne tactieken omvatten ook gecontroleerde branden, die steeds belangrijker worden naarmate buitenwijken oprukken naar bushland. Superintendent Andrew Shurety van Fire and Rescue NSW noemt risicoverminderingsbranden 'onze belangrijkste beperkende factor', hoewel langere brandseizoenen en nattere koele maanden het venster voor dergelijke operaties verkleinen. Terugbranden - het opzettelijk aansteken van vuur vóór een hoofdvuur - wint ook wereldwijd terrein, zoals Queensland-brandweerman Damian Hatfield in Canada zag, waar bemanningen het in 2024 omarmden.

Drones zijn een andere gamechanger. Trent Curtin van de NSW Rural Fire Service legt uit dat lokale bemanningen een drone kunnen lanceren voor snelle verkenning voordat helikopters zelfs arriveren, om uitrusting te leveren, terugbranden te starten en schade te beoordelen. Ondertussen bereidt Yebra's team zich voor op een 'super El Niño' deze zomer, die extreme hitte en droogte zou kunnen verergeren. 'Ons volgende brandseizoen ziet eruit alsof het een slechte zal worden', waarschuwt ze.

Jason Heffernan, hoofd van de Country Fire Authority van Victoria, echoot de bezorgdheid en herinnert aan de dodelijke Zwarte Zaterdag-branden van 2009. 'We maken ons op voor wat iets buitengewoon significant zou kunnen zijn', zegt hij, en merkt op dat brandseizoenen eerder beginnen en langer duren. Hij benadrukt wereldwijde samenwerking: 'Geen enkele brandweer kan dit alleen.'

Dat wereldwijde perspectief is net getest: Frankrijk stuurde deze week zijn eerste verzoek ooit om Australische brandbestrijdingshulp, met twee dozijn bemanningsleden en verschillende vliegtuigen die worden ingezet om recordbrekende branden te bestrijden. Zoals Heffernan opmerkt: 'we zien bosbranden voorkomen in delen van de wereld die nog nooit bosbranden hadden.'

Webster's advies aan de wereld? 'Ga niet achteroverleunen en wachten.' Hoe langer je wacht, hoe meer brandstof zich ophoopt, en hoe groter de brand. Inheemse Australiërs weten dit al millennia - ze 'brandden continu' om grote branden op afstand te houden. Zoals Webster het zegt: 'Alle antwoorden liggen in de omgeving.'