Na pierwszy rzut oka pustynia może wydawać się jałowa. Ale tak naprawdę tętni życiem – kojoty, wiatr w topolach, niekończące się nocne niebo i okazjonalna woda, która pojawia się z subtelnością burzącego kulę. Pustynia Utah od dawna jest muzą dla pisarki Terry Tempest Williams, która mieszka w Castle Valley. Jej klasyk ekologiczny „Refuge: An Unnatural History of Family and Place” słynnie splótł kryzys ekologiczny z walką jej matki z rakiem. Teraz, w swojej książce z 2026 roku „The Glorians: Visitations from the Holy Ordinary”, prosi nas, abyśmy dostrzegli cud w codzienności – jak mrówka taszcząca płatek kwiatu przez patio przez pół godziny, podczas gdy mrówki wsparcia pojawiają się, by ustabilizować go na wietrze i przenieść przez kolce kaktusa. Tak, to jest Glorian. Glorian, wyjaśnia Williams, to spotkanie z élan vital – chwilą łaski, która domaga się twojej uwagi, nawet gdy wolałbyś przewijać ekran.

Podczas niedawnego wydarzenia klubu książki Living on Earth, Williams przeczytała fragment opisujący takie spotkanie: majowy poranek w Castle Valley, gdy gwałtowne wiatry zmiatały kwiaty wierzby kojota po jej kamiennym patio. Poszła je zebrać, tylko po to, by zdać sobie sprawę, że „kwiat” to tak naprawdę mrówka niosąca płatek. Śledziła ją przez prawie pół godziny, gdy ta pokonywała podmuchy wiatru, szczeliny między kamieniami i łatę opuncji – z mrówkami pomocnikami pojawiającymi się przy każdej przeszkodzie, a potem znikającymi. Gdy mrówka w końcu dotarła do kolonii, dziesiątki robotnic pocięły kwiat na kawałki i zaniosły pod ziemię, prawdopodobnie by wyłożyć ścieżkę do królowej. Williams nazywa to Glorianem. I nie żartuje.

Prowadzący Steve Curwood spotkał się z Williams, by porozmawiać o tym, co się wydarzyło od ich ostatniej rozmowy przed pandemią. Williams przetrwała COVID, straciła bliskich jak miliony innych, uczyła w Harvard Divinity School i zabrała 20 studentów nad Wielkie Jezioro Słone, gdy to się cofa. Odwiedzili „Sun Tunnels” Nancy Holt i „Spiral Jetty” Roberta Smithsona, ale prawdziwym celem było poczucie mocy jeziora – tego, co Naród Ute nazywa naszą świętą matką. Williams zauważa też, że mamy teraz prezydenta „ponad polityką”, obok niezwykłego okrucieństwa i współczucia. Jej rada? Stój twardo, nawet jeśli zmiana jest wokół nas. Żyjąc w erozyjnym krajobrazie ukształtowanym przez wiatr, wodę i czas, mówi, nie ma oczekiwania, że rzeczy się nie zmienią. To może ułatwić sprawę.

Williams opisuje także swoje pandemiczne nocne spacery po pustyni, gdy dzienne temperatury sięgały 46°C. Nauczyła się, że oczy adaptują się do ciemności: czerwone skały stają się niebieskie, oczy jeleni błyszczą, oczy kojotów świecą na czerwono, a oczy zająca płoną jak płomienie. Droga Mleczna stała się trójwymiarowa. Miała partnerkę do nocnych spacerów w Vermont, Biancę, i wymieniały się listami dźwiękowymi o tym, co widziały – jelenie kontra krowy, trójwymiarowe galaktyki kontra wyobrażone. Williams mówi, że możemy znaleźć Gloriany wszędzie, jeśli zwolnimy i zwrócimy uwagę na nasze zmysły, nasz żal, nasze współczucie. W tej książce nie powstrzymywała się, bo uważa, że nie możemy sobie na to pozwolić. Opowiada historię, której normalnie by nie opowiedziała: podczas globalnej modlitwy pandemicznej trzymała kryształ ametystu, który dała jej babcia, poczuła płomień z Round Mountain wchodzący do jej serca i otworzyła dłoń, by znaleźć spalony kryształ. To, mówi, też jest Glorian – moment, w którym zbiorowe skupienie może zmienić wszystko. Nie chodzi o nadzieję; chodzi o zaangażowanie. Bądź obecny tam, gdzie nazywasz domem, a będziesz wiedział, co robić.