Meteoryt, który rozbił się w New Jersey 16 lipca 2024 roku, został tak szybko zebrany przez astronoma amatora, że naukowcy z NASA mogli go zbadać, zanim ziemska brudna atmosfera wszystko zniszczyła. Astronom, zauważając kosmiczną skałę na swojej posesji, założył rękawice ochronne i schował fragmenty w folii aluminiowej oraz szklanych pojemnikach, zachowując delikatne minerały i związki organiczne, które zwykle ulegają zniszczeniu przez wilgoć i zanieczyszczenia.

Kamery w całym New Jersey uchwyciły spadek bolidu, co pozwoliło naukowcom zrekonstruować jego trajektorię i, w badaniu opublikowanym w środę w Science Advances, prześledzić skałę z powrotem do pasa asteroid. Meteoryt Hillsborough, nazwany od miasta, w którym spadł, to bogaty w węgiel chondryt węglowy typu CM – zasadniczo skamieniała kosmiczna kapsuła czasu sprzed ponad 4,5 miliarda lat.

Pod potężnymi mikroskopami elektronowymi badacze znaleźli mikroskopijne pęknięcia wypełnione bogatymi w sód pozostałościami starożytnych solanek. Te solanki, w zasadzie słony sok asteroidy, zmieniły minerały skały i pozostawiły kruche węglany sodu, które normalnie reagują z wilgocią Ziemi, zanim ktokolwiek zdąży je zbadać. Podobne sole znaleziono w próbkach z asteroid Bennu i Ryugu, ale to pierwszy raz, gdy pojawiły się w chondrycie CM, co sugeruje, że słona woda była bardziej powszechna wśród prymitywnych asteroid niż wcześniej sądzono.

Meteoryt zawiera również złożoną mieszankę aminokwasów i innych związków organicznych, dorównując słynnemu meteorytowi Murchison, który spadł w Australii w 1969 roku. „To kolejny dowód na to, że chemiczne składniki życia mogły być – i wciąż są – dostarczane na Ziemię” – powiedział Danny Glavin, astrobiolog NASA i współautor badania.

Astronomowie ustalili, że meteoryt prawdopodobnie pochodzi z rodziny asteroid Erigone w wewnętrznym pasie, gdzie znajduje się asteroida Donaldjohanson, którą w 2025 roku odwiedziła sonda Lucy NASA. Zespół badawczy, obejmujący dyscypliny od astronomii po chemię organiczną, składa w całość ewolucję prymitywnych asteroid na przestrzeni miliardów lat.

„Jeśli podążasz za wodą przez Układ Słoneczny, tak naprawdę podążasz za życiem” – powiedział współautor Mike Zolensky. Krótko mówiąc: kosmos jest słony i to dlatego tu jesteśmy.