Dag vier van de derde Test tussen Zuid-Afrika en Australië heeft dat eigenaardige stadium bereikt waarin beide teams tegelijkertijd winnen en verliezen, alle vier de uitslagen theoretisch nog mogelijk zijn, en iedereen gewoon probeert te bedenken waar op aarde we ons in deze wedstrijd bevinden. Zuid-Afrika bereikte 342-6 in de 122e over, met Mulder op 75 en Jansen nog zonder score, terwijl Lyon terugkeerde in de aanval en prompt een bal naar Jansen zag draaien en de pad raken, mogelijk de bat, voordat hij langs short leg vloog. Geen geluk, zoals ze zeggen.

Zoals lezer Will Ellen scherp opmerkte, begint de rol van tijd hier zeer zeker mee te spelen, een beetje zoals Gary Cooper's High Noon. Beide teams willen winnen. Beide teams kunnen het nog. Zuid-Afrika zou graag zes of zeven overs op de Aussies willen voor het einde, maar zichzelf uitverklaren of Bazballen lijkt onwaarschijnlijk, vooral met Travis Head op de loer als de joker in het pak die elk team ervan weerhoudt een te smakelijke wortel voor te houden. Het is prachtig in balans, op de manier waarop een koorddans boven een haaienbassin prachtig in balans is.

Het centrale drama van de dag was Ryan Rickelton's uitstekende honderdtal, tot stand gebracht met een flick door square leg off Hazlewood die een enorm gebrul van het thuispubliek ontlokte. Het was een echte Test-innings, gespeeld onder extreme druk: 218 ballen, 12 vieren, geen zessen. We hebben geen zessen nodig. Eerder had Mulder Hazlewood majestueus voor vier getrokken, wat de observatie opleverde dat dit voor een man die bijna Brian Lara's record brak, misschien wel zijn beste Test-innings is. Hij lapte en sweepte vervolgens opeenvolgende ballen voor vier om Zuid-Afrika's voorsprong naar 227 te tillen. Bij aanvang van de dag stonden ze effectief 40 voor 4.

De middagsessie was wicketloos voor Australië, dat acht bowlingopties probeerde in een poging de zesde-wicket-partnership van 113 runs te breken. Rickelton en Mulder batten met zo'n kalmte dat Zuid-Afrika arguably favoriet werd om de wedstrijd te winnen. Mulder bereikte een fraai half-eeuw van 138 ballen, door Travis Head voor vier te drijven, en overtrof later zijn hoogste score sinds zijn 367 not out tegen Zimbabwe vorig jaar, de vijfde hoogste van zijn 27-Test carrière. In context was het een onschatbare innings: Zuid-Afrika zat in alle soorten, effectief 81 voor 5, toen hij naar de crease kwam.

Australië's bowlers zwoegden zonder beloning voor een groot deel van de dag. Nathan Lyon draaide weg voor cijfers van 38-10-77-1, netjes maar ontbrekend in de laatste kolom. Mitchell Starc produceerde een prachtige bouncer die langs Rickelton's neus floot, en sinds begin 2025 heeft hij 86 wickets genomen tegen 18 per stuk. Hoe neem je 350+ Test wickets en word je dan nog beter in je midden-30? De vraag werd gesteld, en lezers waren snel om Jimmy Anderson aan te wijzen als de man om het te beantwoorden, gezien zijn nieuwgevonden vrije tijd.

De discussie van de dag dwaalde door de beste Test-prestaties ondanks ziekte (Dean Jones in de gelijkgespeelde Test, Garry Sobers' eeuw tegen Engeland in 1973 naar verluidt voltooid met een epische kater, Ian Botham in de Jubilee Test, Eddie Paynter die rechtstreeks uit het ziekenhuis kwam om de Ashes te winnen op de Bodyline-tour) en de verdiensten van Australië's vier-man aanval. Brian Withington betoogde dat het het best gebalanceerde en meest bekwame vier-bowler-eenheid voor de eeuwen moet zijn, met Cummins en Hazlewood voor Lee en Gillespie, de X-factor van Starc, en Lyon als topklasse finger spinner. Het tegenargument: Brett Lee had een gemiddelde van over 30, net als Lyon, en Gillespie op zijn best van 1997 tot 2004 was een monster.

Toen de spelers na de thee het veld weer op dwaalden, verontschuldigde de live-verslaggever zich voor de relatieve armoede van de hedendaagse verslaggeving, ziek als een hond (vreemd genoeg, in het jaar 2026, mogelijk Covid voor het eerst) maar doorploeterend als een ersatz Gary Cooper. Lezers stuurden sympathie en suggesties, waaronder beginnen met roken of zwanger worden, beide bizarrelijk beschermde populaties. De wedstrijd zelf ondertussen bleef een absoluut prachtige advertentie voor Test cricket, de puurste vorm van sport in de hele wijde wereld.