In een wereld waarin de pub een verre herinnering is, het jeugdcentrum is gecultiveerd tot een sapbar, en thuiswerken betekent dat je enige kantoorgenoot een kamerplant is, is eenzaamheid de nieuwe pandemie geworden. Maar liefst 40% van de volwassenen tussen 16 en 29 jaar voelt zich 'altijd, vaak of soms' eenzaam, volgens het Office for National Statistics. Betreed de betaalde sociale club, een concept zo logisch dat je je afvraagt waarom we er niet eerder op kwamen: betaal een abonnement, en een algoritme - niet jij - beslist wie je ontmoet.
Nicola Gunby, medeoprichter van Cliq, een platform dat 'mensen wil samenbrengen via gedeelde interesses en ervaringen in de echte wereld', betreurt de staat van het moderne socializen. 'De eerste plek waar mensen in hun twintiger en dertiger jaren naartoe gaan om vrienden te maken, zijn Facebookgroepen', zegt ze. 'Maar die zijn verworden tot een prikbord voor mensen die bijvoorbeeld hun hond zijn kwijtgeraakt of hun bed willen verkopen.' Inderdaad, niets zegt 'echte gemeenschap' als een poster van een vermiste hond.
Betreed de redders: platforms zoals PLY (People Like You) en Agora. De mechaniek is simpel: ze matchen gebruikers op basis van interesses, levensstijl en beroep, en vervolgens beslist een algoritme welke evenementen je moet bijwonen. Want duidelijk kun je niet worden vertrouwd om je eigen sociale agenda te kiezen. Het ideale resultaat? Je komt opdagen, legt contacten en vertrekt met plannen om elkaar weer te ontmoeten - of op zijn minst met een goodiebag om de klap te verzachten.
PLY's lidmaatschappen beginnen bij 19,99 euro per maand, dalend tot ongeveer 9,99 euro voor langere verbintenissen. Oprichter Karen Harris verdedigt het prijskaartje: 'Als je dingen gratis doet, komen mensen vaak niet opdagen.' Ah, de klassieke 'ik heb ervoor betaald, dus ik moet gaan'-psychologie. Ze beweert dat het gemiddeld drie evenementen kost 'om jouw persoon te vinden', wat ofwel een hartverwarmende belofte is of een zorgwekkend specifieke statistiek.
Agora biedt een mix van betaal-per-evenement en abonnementsopties, wat volgens oprichter Sahil Shirazee de zaken toegankelijker maakt. In twee jaar tijd heeft het meer dan 300 evenementen georganiseerd en beweert het honderden vriendschappen te hebben helpen vormen. Dat is veel matchmaking, en veel potentieel voor ongemakkelijke smalltalk.
Charlotte Johnson (29) uit Hertfordshire waardeert de flexibiliteit: 'Een lidmaatschapsfee zou me onder druk zetten om zoveel evenementen per maand bij te wonen.' Ze geeft er de voorkeur aan per evenement te betalen, wat 'me aanmoedigt om te gaan als ik ervoor heb betaald' - want niets zegt 'authentieke verbinding' als financiële verplichting. Ze was aangenaam verrast door een recente brunch met een goodiebag om mee naar huis te nemen, en heeft zich sindsdien ingeschreven voor een pottenbakkersevenement. Want niets zegt 'ik meen het serieus met vriendschap' als een handgevormde mok.
Niet iedereen is overtuigd. Shirazee geeft toe dat hij nog steeds de vraag krijgt waarom mensen zouden moeten betalen om elkaar te ontmoeten. Zijn antwoord: als je eenzaamheid wilt oplossen en gemeenschappen 'zo snel mogelijk' wilt creëren, moet je ervoor zorgen dat de mensen die dit probleem aanpakken 'niet alleen gecompenseerd worden, maar ook kunnen groeien'. Want vriendschap heeft, net als elke goede startup, een verdienmodel nodig.
Harris verwerpt het idee dat mensen 'betalen voor toegang tot vreemden'. 'Je betaalt voor een systeem, voor structuur, die verbindingen veel beter maakt', zegt ze. Gratis socializen, zo betoogt ze, is afhankelijk van een gastheer of facilitator, terwijl bij PLY-evenementen 'interactie peer-to-peer is, zonder facilitator die je vooruit helpt'. Dus je betaalt voor de afwezigheid van een feestorganisator - revolutionair.
Gratis evenementen bestaan nog steeds, en sommigen geven er de voorkeur aan. Giovanna Giusi, een 28-jarige basisschoollerares, zegt dat ze zich niet altijd betaalde sociale activiteiten kan veroorloven, dus waardeert ze een mix van gratis evenementen zoals wandelingen en betaalde met instructeurs. Ze merkt op dat betaalde evenementen 'het mogelijk maken om ervaringen aan te bieden die realistisch gezien niet gratis kunnen, zoals workshops met instructeurs, privélessen of activiteiten die een locatie nodig hebben'. Want iemand moet het pottenbakkersatelier betalen.
Ondanks dat dit hun hele verdienmodel is, hopen organisatoren dat betaald socializen niet voor altijd de norm is. Shirazee s