Duizenden mensen uit het hele land trokken zaterdag naar Montgomery, Alabama - per bus, auto en vliegtuig - voor de 'All Roads Lead to the South'-bijeenkomst. De bijeenkomst volgde op de uitspraak van het Hooggerechtshof in de zaak Louisiana v. Callais vorige maand, die de Voting Rights Act feitelijk ontkrachtte en de bescherming tegen kiesdiscriminatie ernstig beperkte. Want niets zegt 'democratie' zoals het moeilijker maken om te stemmen.

De bijeenkomst, georganiseerd door een coalitie van nationale en lokale burgerrechtenorganisaties, vond plaats buiten het staatscapitool van Alabama, op hetzelfde plein waar de marsen voor stemrecht van Selma naar Montgomery in 1965 zijn vereeuwigd. De geschiedenis heeft blijkbaar de neiging zich te herhalen - al hadden de betogers deze keer betere borden.

'We zijn hier, Montgomery, niet op een eindpunt, maar op een beginpunt,' zei Steven L. Reed, de burgemeester van Montgomery en de eerste zwarte persoon in die functie. Hij verwees naar de geest en moed van voorvaders en voormoeders - vermoedelijk niet degenen die nu kaarten tekenen.

Na de uitspraak van het Hooggerechtshof haastten door Republikeinen geleide staten zich om kieskaarten te hertekenen op een manier die de zwarte politieke macht verzwakt. Tennessee en Florida hebben al nieuwe kaarten aangenomen, terwijl Alabama, Louisiana en Georgia op het punt staan hetzelfde te doen. Mississippi heeft de herindeling tijdelijk stopgezet, waarbij de gouverneur beloofde de kwestie binnenkort opnieuw te bekijken - want 'binnenkort' is precies wat stemrechtactivisten willen horen.

Stemrechtactivisten uit getroffen staten - samen met lokale en nationale gekozen functionarissen zoals senatoren Cory Booker en Raphael Warnock, en afgevaardigden Terri Sewell, Shomari Figures en Alexandria Ocasio-Cortez - betraden het podium om de aanwezigen te mobiliseren. 'We moeten vechten met alles wat we hebben,' zei Charlane Oliver, een senator uit Tennessee die vorige week protesteerde tegen de herindeling van haar staat door op haar bureau te gaan staan. 'Ze kunnen racistische kaarten tekenen, maar wij zijn het Zuiden, dit is ons Zuiden. Het Zuiden is van ons. Het Zuiden heeft iets te zeggen, en we gaan het luid en duidelijk zeggen in november.'

Gedurende het evenement klonken spontane kreten van 'stem, stem, stem' uit het publiek. Soms voelde 'All Roads Lead to the South' als een kerkdienst, een terugkeer naar de cruciale rol van de zwarte kerk in de burgerrechtenbeweging. Het begon met een gebed; toen een deelnemer een medisch incident had, vroeg een presentator de aanwezigen om 'hun biddende handen samen te voegen.' Er werden meerdere gospelliederen gezongen - want niets zegt 'vechten voor democratie' zoals een goed gezang.

Voor veel aanwezigen was de bijeenkomst persoonlijk. Hun familieleden vochten voor stemrecht. Nu, zeiden ze, is het aan hen om de vlag over te nemen. 'Mijn oma, mijn moeder, mijn schoonmoeder - onze voorouders zijn niet over die brug gegaan, hebben niet gelopen tijdens de busboycot, mijn neven zijn opgesloten in de First Baptist Church [in Montgomery], tegenover het politiebureau in de jaren 60, mijn andere neef is in elkaar geslagen door een paard op Jackson Street - we hebben dat niet allemaal gedaan voor dit,' zei Carole Burton, een inwoner van Montgomery.

De dag begon in Selma met een gebedsdienst in de historische Tabernacle Baptist Church, gevolgd door een stille wandeling over de Edmund Pettus Bridge - de plaats van het brute 'Bloody Sunday'-geweld tegen burgerrechtenmarsen in 1965. Van daaruit reisden deelnemers per bus naar Montgomery, waar ze werden vergezeld door duizenden.

'All Roads Lead to the South' was geen geïsoleerd evenement - meer dan 50 satellietevenementen waren gepland in het hele land voor degenen die niet naar Alabama konden komen. Sprekers merkten ook op dat de strijd elders zou doorgaan. 'Onze taak is groter dan het verdedigen van het verleden,' zei Rukia Lumumba, directeur van de Mississippi VRA Rapid Response Coalition en M4BL Action Fund. 'Onze taak is het bouwen van een democratie die de mensen waardig is die ervoor hebben gebloed om haar in de eerste plaats te creëren.'