Waarschuwing: Dit artikel bevat discussie over zelfmoord
De ochtend nadat Annika Waheed probeerde een einde aan haar leven te maken, begon haar menstruatie. De wanhoop trok weg als een optrekkende mist - waardoor ze haar zus vroeg: "Heb ik dat echt gedaan?" De 42-jarige leeft al meer dan acht jaar met premenstruele dysfore stoornis (PMDD), waarbij ze twee weken per maand wordt achtervolgd door zelfmoordgedachten totdat, als een hormonale lichtschakelaar, de menstruatie de boel weer terugdraait naar "in staat om te zien en weer te functioneren."
PMDD is in wezen de boze tweelingbroer van PMS - dezelfde timing (de luteale fase, een tot twee weken voor een menstruatie), maar in plaats van vermoeidheid en een opgeblazen gevoel, brengt het ernstige angst, depressie en intense psychische nood met zich mee. De International Association for Premenstrual Disorders (IAPMD) schat dat meer dan een miljoen vrouwen in het VK getroffen kunnen zijn, hoewel slechts een fractie is gediagnosticeerd. "Het is alsof de Dood ons elke maand komt halen," zegt Annika. "Je voelt het, en je kunt er niets aan doen."
De aandoening lijkt een ernstige negatieve reactie te zijn op natuurlijke hormonale schommelingen - voornamelijk veranderingen in progesteron en oestrogeen - die gevoelens van wanhoop, verlies en gebrek aan controle veroorzaken. Hoewel de wetenschap nog steeds niet volledig kan verklaren waarom sommige vrouwen het krijgen en anderen niet, hebben onderzoekers van de University of the West of Scotland een baanbrekend zelfmoordpreventie-instrument ontwikkeld om clinici te helpen de signalen te herkennen. Dr. Lynsay Matthews, die het onderzoek leidde, merkt op dat "hoewel de menstruatiecyclus zo'n grote rol speelt in de gezondheid van een vrouw, het vaak niet ter sprake komt in de spreekkamer van de dokter." Het model is nu beschikbaar, met hoop op uitrol in de NHS in afwachting van effectiviteitsstudies.
Dr. Helen Wall, een huisarts in Bolton die gespecialiseerd is in vrouwengezondheid, zegt dat artsen "nog steeds moeite hebben om dingen te relateren aan de menstruatie van een vrouw" en dat het zorgstelsel met afspraken van 10 tot 15 minuten het bijna onmogelijk maakt om een volledige medische geschiedenis te krijgen. Ondertussen nemen vrouwen het heft in eigen handen: #PMDD-posts zijn meer dan 230 miljoen keer bekeken op TikTok. Katie Cook, gediagnosticeerd op 21-jarige leeftijd in 2025 na tien jaar worstelen, beschrijft het als "Jekyll en Hyde." Ze begon haar symptomen bij te houden op de universiteit en kreeg eindelijk antwoorden toen een huisarts vroeg of ze van PMDD had gehoord - "alles begon logisch te worden."
Behandelingen variëren van antidepressiva en de anticonceptiepil tot de Mirena-spiraal, chemische menopauze en zelfs verwijdering van de eierstokken. Annika krijgt hormoonblokkerende injecties om haar cyclus te stoppen, hoewel ze de woede en wanhoop binnen enkele minuten nadat de medicatie is uitgewerkt, weer voelt opkomen. De behandeling heeft ook zwangerschap onmogelijk gemaakt - "PMDD heeft me dat afgenomen," zegt ze. Lily Rose Winter, 31, overweegt chemische menopauze na jaren van behandelingen met weinig succes. "Ik zeg tegen mezelf dat het oké is dat ik me niet dankbaar voel dat ik vandaag leef, en het zal overgaan," zegt ze. "Ik moet geduldig zijn."
De regering erkent dat vrouwen met PMDD "veel te lang in de steek zijn gelaten," waarbij een woordvoerder van het Department of Health and Social Care belooft dat de vernieuwde Women's Health Strategy ervoor zal zorgen dat vrouwen "worden gehoord en serieus worden genomen vanaf hun allereerste afspraak." Annika zegt dat eerdere herkenning haar had kunnen behoeden voor "gaslighting door artsen" en haar had kunnen helpen "mezelf te beschermen tegen mezelf." Zoals ze het stelt: "Als artsen het begrijpen, dan begrijpen patiënten het."