Het VK heeft een nieuwe speciale gezant voor Britse burgers die in het buitenland vastzitten, en tijdens zijn eerste publieke optreden straalde Alistair Burt – voormalig Conservatief minister voor het Midden-Oosten – niet bepaald de aura uit van een diplomatieke superheld. Sprekend in Westminster na zijn benoeming maandagavond, schetste Burt openhartig de grenzen van zijn eigen rol, die door het ministerie van Buitenlandse Zaken wordt benoemd maar, charmant genoeg, niet door hen wordt betaald.

"Ik maak geen beleid. Ik ben geen minister. Ik heb die bevoegdheid niet," vertelde Burt aan het publiek, en verduidelijkte dat de werkelijke beslissingen bij de minister van Buitenlandse Zaken en de premier liggen. "Het beste wat ik kan doen is de moeilijkheden van de rol niet voor u verbergen." Verfrissende eerlijkheid, zij het niet bepaald een strijdkreet.

De benoeming volgt op jaren van toenemende kritiek op de manier waarop het ministerie van Buitenlandse Zaken omging met zaken van Britten die in het buitenland vastzitten. Burt, die al meer dan een jaar voor deze post werd getipt, is van plan later deze week de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Ed Miliband te ontmoeten, en is al begonnen met het ontmoeten van families van complexe zaken. Hij zei dat er "veel te winnen" was bij sterkere internationale veroordeling, en sprak zijn openheid uit voor bredere samenwerking met Europese leiders, met plannen om in de komende weken Amerikaanse en Canadese collega's te ontmoeten. Er bestaat een wijdverbreide opvatting dat de speciale presidentiële gezant van de VS voor gijzelaars meer succes en invloed binnen het diplomatieke systeem heeft behaald, met behulp van meer innovatieve technieken om vrijlatingen te onderhandelen.

Ook aanwezig bij het parlementaire evenement was Nazanin Zaghari-Ratcliffe, een dubbele nationaliteit die zes jaar lang willekeurig in Iran werd vastgehouden voordat ze in 2022 werd vrijgelaten. Er werd een documentaire vertoond over de beproeving van haar familie, evenals die van Anoosheh Ashoori, voor wie een historische schuld van £400 miljoen aan Iran werd betaald. "Ik erkende de betaling van de schuld en ik heb mijn minister van Buitenlandse Zaken herhaaldelijk op de hoogte gesteld," zei Burt over de zaak van Nazanin, en voegde eraan toe: "Die heb ik goed aangepakt." Hij gaf toe dat hetzelfde niet gezegd kon worden van Matthew Hedges, een Britse academicus die naast hem zat en die ervan werd beschuldigd voor de Britse regering te spioneren in de VAE en werd gearresteerd en gemarteld. "Andere zaken heb ik niet zo goed behandeld als ik had gewild," zei Burt. "Ik ben zeer dankbaar dat Matthew me sindsdien heeft gezien om over zijn ervaringen te praten."

Zaghari-Ratcliffe verwelkomde de benoeming maar vreesde dat stille diplomatie een "excuse" zou kunnen worden voor regeringsinactiviteit. Advocaten en campagnevoerders bij het evenement uitten zorgen over het beperkte mandaat van de gezant, en riepen op tot een positie die onafhankelijk is van het ministerie van Buitenlandse Zaken en tot een stoutmoediger Brits diplomatiek optreden.

Aanwezig was ook Laila Soueif, die in hongerstaking ging voor haar zoon, de Brits-Egyptische activist Alaa Abd el-Fattah, die in 2025 na zes jaar uit een Egyptische gevangenis werd vrijgelaten. Ook aanwezig waren Naomi Connell, een vriendin van Lindsay Foreman en Craig Foreman, die campagne voert voor de vrijlating van het echtpaar uit de Evin-gevangenis in Iran, en Heather Cornelius, wier echtgenoot Ryan al meer dan 18 jaar willekeurig gevangen zit in Dubai. Cornelius zei dat de familie hun zaak met Burt besprak toen hij in 2018 minister was en uitte scepsis over de vraag of de rol van 18 maanden iets zal doen dat verder gaat dan contact onderhouden met en geruststellen van families. "Hij gaat daar niet zeggen: 'Ja, ik weet dat ik een verschil kan maken, ik weet dat ik deze mensen kan helpen.' Dat zegt hij niet. Hij zegt alleen: 'Nou, het is heel moeilijk,'" zei ze, nadat ze eerder op maandag een brief aan Andy Burnham had afgeleverd met het verzoek aan de premier om te helpen bij de vrijlating van haar man. "Ze vertrouwen erop dat andere landen betrokken zijn, en dat is natuurlijk goed, maar Groot-Brittannië kan iets doen, en ze kunnen meer doen."