Een overheidsreview van meer dan 600 pagina's - ja, iemand heeft hem gelezen - wordt geprezen als een "generationele kans" om de ondersteuning voor geestelijke gezondheidsproblemen, ADHD en autisme te heroverwegen. De review, tien maanden geleden in opdracht gegeven door toenmalig gezondheidsminister Wes Streeting, die beweerde dat jongeren "overgediagnosticeerd" en "afgeschreven" werden, zou de NHS-diensten, het uitkeringsstelsel, scholen en arbeidsondersteuning op hun kop kunnen zetten.

Wat betreft overdiagnose zegt het rapport dat het risico reëel is - maar alleen voor ADHD en autisme. Deskundigen merkten op dat diagnoses de afgelopen 25 jaar zijn gestegen, waarbij de gevallen in sommige jongere leeftijdsgroepen nu de verwachte aantallen lijken te overtreffen. Bij kinderen van zes tot zeventien jaar heeft meer dan 4% een autismediagnose, ruim boven de 1-2% die studies als het werkelijke niveau suggereren. Ze waarschuwden echter dat de gegevens zwak zijn: bewijs over werkelijke autismeniveaus berust op enquêtes die al negen jaar niet zijn uitgevoerd, waardoor het team moest schatten. En in sommige leeftijdsgroepen worden deze aandoeningen nog steeds ondergediagnosticeerd, wat niet over het hoofd mag worden gezien. Dus hoewel ze nog niet kunnen concluderen dat overdiagnose "op grote schaal" plaatsvindt, zeggen ze dat we van een tijdperk van onderdiagnose naar een tijdperk van overdiagnose bewegen. Ze waarschuwen ook dat niet elke moeilijkheid een medische reactie vereist, en dat er een risico bestaat dat de grenzen vervagen tussen diagnosticeerbare aandoeningen en "normale menselijke variatie in hersenfunctie, cognitie en gedrag".

Waar de review het overdiagnose-verhaal resoluut afwijst, is de geestelijke gezondheidszorg. Voorzitter prof. Peter Fonagy zei dat Streeting daarin "volledig ongelijk" had. De toename van psychische nood is reëel - een op de vier 16- tot 24-jarigen ervaart die nu, tegen een op de zes dertig jaar geleden. Fonagy schrijft dit toe aan economische onzekerheid, sociale media en het verlies van jeugdzorg. Anders dan bij autisme en ADHD, waar de werkelijke bevolkingsniveaus grotendeels stabiel zijn gebleven ondanks stijgende diagnoses, is er bij geestelijke gezondheid sprake van een echte stijging. Maar het is niet de ernstige psychische aandoening die de stijging drijft - de percentages van schizofrenie en bipolaire stoornis zijn stabiel gebleven. In plaats daarvan zitten angst, depressie, zelfbeschadiging en eetstoornissen achter de piek.

Waar de review wel enige zorgen van Streeting deelt, is over de impact van de diagnose zelf. Ze waarschuwen dat een diagnose een label kan worden dat mensen definieert door hun "moeilijkheden" in plaats van hun "sterke punten en potentieel", wat onderwijs, werk en relaties belemmert. Ongeveer een derde van de 16- tot 24-jarigen die niet in onderwijs, werk of opleiding zijn (NEET), noemt geestelijke gezondheid of autisme als factor. Degenen die vóór hun zeventiende ADHD gediagnosticeerd krijgen, hebben vier keer meer kans om NEET te zijn dan degenen zonder. Dit aanpakken vereist betere ondersteuning na de diagnose - niet alleen van de NHS, maar ook van scholen, werkplekken en de samenleving als geheel.

Het reviewteam is eensgezind in het oordeel dat het ondersteuningssysteem "tekortschiet" voor zowel geestelijke gezondheid als neurologische aandoeningen. Wachtijden zijn te lang: een derde van de jongeren die naar geestelijke gezondheidszorg worden doorverwezen, wacht meer dan een jaar, en van de 900.000 mensen die wachten op ADHD- of autismetests heeft 90% langer dan drie maanden gewacht. NHS Alliance, dat de gezondheidsbazen vertegenwoordigt, zei dat het systeem in chaos verkeert. Maar de problemen reiken verder dan de NHS: de ondersteuning op het gebied van zorg, onderwijs, werk en welzijn is versnipperd, waardoor mensen "door hoepels moeten springen" en te maken krijgen met herhaalde beoordelingen en tegenstrijdige eisen.

De review zegt dat er geen tijd verspild mag worden. Er wordt aanbevolen om iedereen op een wachtlijst opnieuw te beoordelen om degenen met de grootste behoefte prioriteit te geven, en zo het first-come-first-served-systeem te beëindigen. Sommigen kunnen baat hebben bij niet-medische ondersteuning - zoals advies over slaap of beweging - en zouden zelfs van de lijst kunnen worden gehaald. Betere beoordelingen vóór de wachtlijst zijn ook nodig, omdat niet elk probleem een medische oplossing vereist. De kwaliteit en consistentie van autisme- en ADHD-beoordelingen moeten verbeteren, vooral die welke door de particuliere sector namens de NHS worden uitgevoerd. De helft van de ADHD- en een derde van de autismebeoordelingen wordt gedaan door niet-NHS-aanbieders, zoals chari