Ponad 600-stronicowy rządowy przegląd – tak, ktoś go przeczytał – został okrzyknięty „pokoleniową szansą” na przemyślenie wsparcia dla osób z problemami zdrowia psychicznego, ADHD i autyzmem. Zlecony 10 miesięcy temu przez ówczesnego ministra zdrowia Wesa Streetinga, który twierdził, że młodzi ludzie są „nadmiernie diagnozowani” i „spisywani na straty”, przegląd może wstrząsnąć usługami NHS, systemem świadczeń, szkołami i wsparciem zatrudnienia.

W kwestii nadrozpoznania raport mówi, że ryzyko jest realne – ale tylko w przypadku ADHD i autyzmu. Eksperci zauważyli, że diagnozy wzrosły w ciągu ostatnich 25 lat, a przypadki wydają się przewyższać oczekiwane liczby w niektórych młodszych grupach wiekowych. Wśród dzieci w wieku od 6 do 17 lat ponad 4% ma zdiagnozowany autyzm, znacznie powyżej 1–2%, które według badań są prawdziwym poziomem. Ostrzegli jednak, że dane są słabe: dowody na rzeczywisty poziom autyzmu opierają się na badaniach, których nie przeprowadzono od dziewięciu lat, co zmusiło zespół do szacunków. A w niektórych grupach wiekowych te schorzenia są nadal niedodiagnozowane, czego nie należy pomijać. Więc choć nie mogą jeszcze stwierdzić, że nadrozpoznanie występuje „na dużą skalę”, twierdzą, że przechodzimy z ery niedodiagnozowania do ery naddiagnozowania. Ostrzegają również, że nie każda trudność wymaga reakcji medycznej i istnieje ryzyko zacierania granic między diagnozowalnymi schorzeniami a „normalną zmiennością ludzkiego mózgu, poznania i zachowania”.

Tam, gdzie przegląd zdecydowanie odrzuca narrację o nadrozpoznaniu, jest zdrowie psychiczne. Przewodniczący prof. Peter Fonagy powiedział, że Streeting „całkowicie się mylił” w tej kwestii. Wzrost cierpienia psychicznego jest realny – jedna na cztery osoby w wieku 16–24 lat doświadcza go obecnie, w porównaniu do jednej na sześć 30 lat temu. Fonagy wiąże to z niepewnością gospodarczą, mediami społecznościowymi i utratą usług dla młodzieży. W przeciwieństwie do autyzmu i ADHD, gdzie rzeczywiste poziomy w populacji pozostały zasadniczo stabilne mimo rosnących diagnoz, zdrowie psychiczne odnotowuje prawdziwy wzrost. Ale to nie poważne choroby psychiczne napędzają ten wzrost – wskaźniki schizofrenii i zaburzenia afektywnego dwubiegunowego pozostały stabilne. Za skokiem stoją lęki, depresja, samookaleczenia i zaburzenia odżywiania.

Tam, gdzie przegląd podziela niektóre obawy Streetinga, jest wpływ samej diagnozy. Ostrzegają, że diagnoza może stać się etykietą, która definiuje ludzi przez ich „trudności”, a nie „mocne strony i potencjał”, utrudniając edukację, pracę i relacje. Około jedna trzecia osób w wieku 16–24 lat nieuczących się, niepracujących i nieszkolących się (NEET) podaje zdrowie psychiczne lub autyzm jako czynnik. Osoby zdiagnozowane z ADHD przed 17. rokiem życia są czterokrotnie bardziej narażone na NEET niż osoby bez diagnozy. Aby temu zaradzić, potrzebne jest lepsze wsparcie po diagnozie – nie tylko ze strony NHS, ale także szkół, miejsc pracy i całego społeczeństwa.

Zespół przeglądowy jest zgodny, że system wsparcia „nie spełnia oczekiwań” zarówno w przypadku zdrowia psychicznego, jak i schorzeń neurologicznych. Czas oczekiwania jest zbyt długi: jedna trzecia młodych ludzi skierowanych do usług zdrowia psychicznego czeka ponad rok, a spośród 900 000 osób oczekujących na badania w kierunku ADHD lub autyzmu, 90% czekało dłużej niż trzy miesiące. NHS Alliance, reprezentujący szefów ochrony zdrowia, stwierdził, że system jest w chaosie. Ale problemy wykraczają poza NHS: wsparcie w zakresie opieki, edukacji, zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego jest rozdrobnione, zmuszając ludzi do „przeskakiwania przez przeszkody” i stawiania czoła powtarzającym się ocenom i sprzecznym wymaganiom.

Przegląd mówi, że nie należy tracić czasu. Zaleca ponowną ocenę wszystkich na liście oczekujących, aby priorytetowo potraktować najbardziej potrzebujących, kończąc podejście „kto pierwszy, ten lepszy”. Niektórzy mogą odnieść korzyść z niemedycznego wsparcia – na przykład porad dotyczących snu lub ćwiczeń – i mogą nawet zostać usunięci z listy. Potrzebne są również lepsze oceny przed umieszczeniem na liście oczekujących, ponieważ nie każdy problem wymaga rozwiązania medycznego. Jakość i spójność ocen autyzmu i ADHD musi się poprawić, zwłaszcza tych przeprowadzanych przez sektor prywatny w imieniu NHS. Połowa ocen ADHD i jedna trzecia ocen autyzmu jest przeprowadzana przez podmioty spoza NHS, takie jak firmy ochroniarskie.