De Trump-regering heeft een werkelijk opmerkelijke fixatie op testosteron ontwikkeld. Minister van Volksgezondheid Robert F. Kennedy Jr. heeft beweerd dat de T-waarden van de president ongewoon hoog zijn voor een man van zijn leeftijd (en hij slikt zelf een supplement). In april verruimde de FDA de toegang tot testosteronvervangende therapie. En vorige maand kondigde minister van Defensie Pete Hegseth aan dat 'krijgers' boven de 30 jaarlijks hun testosteron laten controleren om op de 'toonaangevende rand van dodelijkheid' te blijven.

Medische experts zijn, laten we zeggen, sceptisch over de noodzaak van wijdverbreide tests of vervanging. Maar onder de obsessie van de regering schuilt een echte trend: de gemiddelde testosteronspiegel daalt al tientallen jaren. Een overzicht van onderzoeken met meer dan een miljoen mannen wees uit dat de gemiddelde niveaus in de afgelopen vijftig jaar met ongeveer 20% zijn gedaald, en een nieuw ongepubliceerd onderzoek schat het cijfer dichter bij 50%. Sommige wetenschappers betwijfelen deze cijfers vanwege inconsistente meetmethoden, maar Stanford-uroloog Michael Eisenberg zegt dat de daling 'redelijk solide' is in veel onderzoeken.

De oorzaak is onduidelijk. Veroudering verklaart het niet, aangezien onderzoeken controleren voor leeftijd. Een theorie wijst op hormoonverstorende 'eeuwige chemicaliën' zoals ftalaten in plastic bestek en PFAS in anti-aanbakpannen. Levensstijlveranderingen spelen een rol: handarbeiders hebben hogere T-waarden, obesitas (die wereldwijd ongeveer 14% van de mannen treft) onderdrukt het, en vetweefsel zet testosteron om in oestrogeen. Maar zelfs mannen met een normaal gewicht vertonen de daling, en hoewel vaders en mannen met een partner lagere T-waarden hebben, hebben dalende huwelijks- en vruchtbaarheidscijfers de trend niet omgekeerd.

De daling is belangrijk omdat testosteron van invloed is op stemming, seksuele functie, energie, spieren, hart, botgezondheid en spermaproductie. Lage T-waarden kunnen leiden tot verminderd libido, vermoeidheid, depressie, spierverlies en vruchtbaarheidsproblemen. Het is ook gewoon verontrustend: 'Het is nogal beangstigend om te denken dat er iets is dat onze biologie fundamenteel verandert', zei Eisenberg.

Wat te doen? Op maatschappelijk niveau is het elimineren van eeuwige chemicaliën, obesitas en kantoorbanen een hele opgave. Individueel kunnen mannen zich laten testen, maar behandeling is troebel. Supplementen verbeteren stemming, botdichtheid, rode bloedcellen en libido voor degenen met lage niveaus, maar ze verminderen paradoxaal genoeg het aantal zaadcellen en verlichten mogelijk geen symptomen.

De meeste experts zijn het erover eens dat wijdverbreide screening, zoals het militaire plan van Hegseth, onnodig is. Voor de 90.000 vrouwelijke militairen boven de 30 is het nutteloos - testen op lage T-waarden bij vrouwen wordt nooit aanbevolen. Voor mannen zonder symptomen adviseert de Endocriene Vereniging tegen brede tests. Penn-endocrinoloog Peter Snyder merkte op dat het screenen van meer dan 50.000 mannen nodig was om 800 deelnemers te vinden voor zijn 'Testosteronproeven' - moeilijker dan toegang tot de medische school van Penn. Brede screening riskeert fout-positieven en overdiagnose, wat leidt tot overbehandeling. En hoewel supplementen optioneel zouden zijn, zouden militairen zich onder druk gezet kunnen voelen.

Misschien is lage testosteron geen ziekte, maar een kenmerk van de moderniteit, naast vermoeide ogen en een buikje. De daling zou een voorbode kunnen zijn dat het hedendaagse leven ons fundamenteel verandert op manieren die we nog maar net beginnen te begrijpen.