De Verenigde Staten liggen momenteel overhoop met zowat iedereen op de planeet – een hete oorlog met Iran, een koude oorlog met China en Rusland (al heeft president Trump die memo misschien gemist), handelsoorlogen met diverse landen, een broeiende ruzie met Cuba, en een bizarre fixatie op Groenland die de NAVO, het meest succesvolle bondgenootschap ooit, zou irriteren. Je zou denken dat dit hét moment is voor ouderwetse diplomatie: ambassadeurs sturen om de boel glad te strijken, bondgenoten gerust te stellen en handelsdetails te regelen. Probleem is: die ambassadeurs bestaan niet.

De regering-Trump heeft meer dan 100 ambassadeursposten onbezet gelaten, waaronder belangrijke posten bij Amerikaanse bondgenoten, aldus The Wall Street Journal. Dat is een ongekend aantal vacatures, zelfs voor een Witte Huis dat diplomatie behandelt als een optionele zijmissie. Ter vergelijking: op hetzelfde punt in Trumps eerste termijn waren slechts 45 posten leeg – al een trager tempo dan voorgangers. De American Foreign Service Association merkt diplomatiek op dat Trump traag is geweest met het nomineren van ambassadeurs, en degenen die hij nomineert, blijven vaak steken in een verstopt Senaatsbevestigingsproces.

Vertaling: Trump begrijpt niet wat ambassadeurs doen en geeft er de voorkeur aan deze banen aan vrienden, donateurs en loyalisten te geven, die vervolgens te maken krijgen met zwaardere Senaatsverhoren dan gebruikelijk. Hij lijkt deze benoemingen te zien als beloningen voor loyaliteit of kansen om het publiek en de internationale gemeenschap te trollen – niet als instrumenten van staatsmanschap. Eerlijk is eerlijk: elke president geeft wat luie ambassadeursbanen aan vrienden; meestal is het een klein land waar ze niet veel kwaad kunnen. (Kari Lake, een mislukte MAGA-kandidaat, kreeg Jamaica, wat op zijn minst een belediging is voor een vriend.) Maar Trump heeft ook beschamend incompetente mensen op belangrijke ambassades gezet, zoals Jeruzalem en Parijs.

Regeringsfunctionarissen beweren dat dit eigenlijk 'efficiënter' is – ze zeggen dat Trump vertrouwt op vertrouwde gezanten om meerdere landen tegelijk te beheren, zoals Tom Barrack (ambassadeur in Turkije) gebruiken om ook Syrië te dekken, of vertrouwen op familieleden zoals Steve Witkoff en Jared Kushner als persoonlijke afgezanten. Deze bewering is lachwekkend. Proberen een oorlog tussen Rusland en Oekraïne te bemiddelen zonder bevestigde ambassadeurs in Moskou of Kyiv is niet efficiënt; het is dwaas. Ambassadeurs met een dubbele pet geven geen regionale samenhang; het verstopt alleen de bandbreedte, kruist staven door elkaar en verwart communicatie. Bijvoorbeeld: ambassadeur in India Sergio Gor dekt nu ook Centraal-Azië – een regio van 85 miljoen mensen verspreid over vijf zeer verschillende landen, waarvan er vier geen bevestigde ambassadeur hebben.

De echte reden? Trump heeft waarschijnlijk geen idee wat ambassadeurs doen en geeft er geen moer om het te leren. Minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio weet beter, maar een van zijn eerste daden was het terugroepen van 30 ambassadeurs – een zet die het State Department routine noemde, maar misleidend. Meestal dienen ambassadeurs hun ontslag in bij het begin van een nieuwe regering, maar blijven ze tot ze worden vervangen; ze worden niet typisch onmiddellijk teruggeroepen, waardoor posten leeg blijven. Rubio's zet suggereerde politieke screening van carrièrediplomaten.

Trump is misschien ook getraumatiseerd door zijn eerste afzettingsprocedure, toen klokkenluiders zijn pogingen onthulden om Oekraïne te chanteren voor onderzoek naar Joe Biden. Hij ziet professionele ambtenaren nu misschien als politieke vijanden. Of misschien, zoals de klassieke film Goodfellas illustreert, wil hij gewoon niet dat iemand hoort wat hij zegt of luistert naar wat hem wordt verteld – hij vertrouwt liever op vertrouwde luitenanten die in zijn oor fluisteren. Zoals Reuters meldde, omzeilen buitenlandse regeringen nu ambassades en 'herbedraden ze hun diplomatie rond een kleine kring van mensen met directe toegang tot de president.' Als je Griekenland bent en vastzit met Kimberly Guilfoyle (Donald Trump Jr.'s ex) als ambassadeur, kom je misschien niet ver. Maar als je belangrijk genoeg bent voor een bezoek van zijn schoonzoon, zit je erin.

Niet elke vacature is een crisis – sommige zijn normaal, en de invloed van ambassadeurs varieert per president. Maar Trumps seriële diplomatieke mislukkingen – vernederingen