Mijn moeder was lunch aan het maken toen ze een bons uit de slaapkamer hoorde. Ze rende naar boven en vond mijn vader met zijn gezicht naar beneden op het tapijt, bloed dat uit een snee onder zijn oog sijpelde. Al dagenlang voelde hij zich duizelig en vermoeid sinds een chemokuur in het Memorial Sloan Kettering Cancer Center. Hij zat op de rand van het bed toen plotseling, vertelde hij mijn moeder, alles zwart werd. Bons.

Terwijl mijn moeder worstelde om hem van de grond te tillen, zwoer hij dat hij er klaar mee was - klaar met westerse dokters, die volgens hem "boeven" en "kwakzalvers" waren; klaar met "gifstoffen" die door zijn lichaam stroomden; klaar met ziekmakende behandelingen waarin hij niet geloofde. "Ik ga dood als ik hiermee doorga," zei hij tegen haar.

Die avond, met een gekneusd oog en een stijve nek, besloot mijn vader een vlucht te boeken van New Jersey naar Arizona om een kliniek te bekijken die hij op internet had gevonden. Op hun website destijds beweerde de kliniek, Envita Medical Centers, dat hun unieke protocol patiënten had geholpen "al bijna twee decennia beter te presteren dan andere gerenommeerde kankercentra." Hun "propriëtaire" chemotherapiebehandeling was "zo zacht," zeiden ze, "dat veel patiënten melden dat ze kunnen wandelen en sporten" tijdens de zorg. Mijn vader geloofde dat deze polikliniek - die bijna $10.000 per week kostte - hem kon redden van de stadium 4 longkanker die zijn lichaam verwoestte.

In veel opzichten was dit een voorspelbare ontwikkeling. Lang voor de kanker vermeed mijn vader, Rajeev, 63 jaar oud, conventionele geneeskunde met een intensiteit die grensde aan een fobie. Hij verafschuwde de steriele wachtkamers, de afstandelijke dokters, de prijzige medicijnen. Een scherpe en succesvolle ondernemer, hij richtte een klein bedrijf op dat dokters hielp bij het indienen van verzekeringsclaims - een ervaring waarvan hij vaak zei dat die hem een ongefilterde kijk op de medische industrie gaf.

Het moderne medische systeem deed hem denken aan alles wat hij van zijn eigen vader had geleerd te vrezen, een Indiase homeopaat die werkte bij een alternatieve-medicijnpraktijk in Midtown Manhattan. Patiënten reisden vanuit het hele land om mijn grootvader te zien nadat ze hem hadden gevonden via televisie-interviews en een lezingenserie, waar hij zijn opvattingen verspreidde dat vaccins gevaarlijk zijn en Amerikaanse kinderen te veel medicatie krijgen. Hij leerde zijn publiek ook over de genezende kracht van homeopathie, een onbewezen alternatieve medische praktijk die eind 1700 is ontwikkeld.

Hoewel ik de fixatie van mijn vader tegen moderne geneeskunde altijd extreem vond, was het moeilijk om de dingen niet vanuit zijn perspectief te zien toen alle kleine vernederingen zich opstapelden in de vroege dagen van zijn diagnose. Een botte chirurg. Een verpleegster die nooit opkeek van haar computer. Uren verspild in wachtkamers, behandelplannen zonder einde in zicht.

Bedankt voor uw geduld terwijl we de toegang verifiëren. Als u in de Lezersmodus bent, verlaat deze dan en log in op uw Times-account, of abonneer u voor alle toegang van The Times. Bedankt voor uw geduld terwijl we de toegang verifiëren.