Het is een vroege middag in mei en Charlie Barrett heeft zijn pickup geparkeerd op een uitwijkplaats langs een provinciale weg, een paar honderd meter van de Black River in het zuiden van New Mexico, op nog geen anderhalve kilometer van waar die uitmondt in de Pecos River. Hij is gestopt om een videocamera op te stellen die warmte en voor het oog onzichtbare gassen detecteert, om te controleren op emissies bij een nabijgelegen olie- en gasinstallatie.

Als Barrett uit de truck stapt, blijkt de uitwijkplaats modderig en bezaaid met plassen – een anomalie tijdens een aanhoudende droogte. Een grijs klomp zout ter grootte van een medicijnbal ligt naast een modderplas die bezaaid is met glinsterende witte kristallen. "Helaas is dit heel gewoon," zei hij. "Het is ook behoorlijk gevaarlijk." Het leek erop dat iemand olieveldafvalwater – ook wel productiewater genoemd – bij de uitwijkplaats had gedumpt. Het extreem zoute en giftige bijproduct van olie- en gasproductie bevat een mix van aardolieverbindingen en olieveldchemicaliën. Productiewater kan ook radioactief zijn. Barrett zei dat hij zich zorgen maakt dat mensen onwetend door de modder zouden rijden of van de weg af zouden gaan en erdoorheen zouden lopen.

De hele dag, elke dag, vervoeren honderden vrachtwagens het giftige productiewater van boorlocaties naar afvalstations langs de snelwegen en achterwegen van deze uithoek van New Mexico. Dat water is een ongewenst bijproduct van olie- en gasontwikkeling. Gemiddeld komt er in New Mexico meer dan drie vaten afvalwater uit de grond voor elk vat gewonnen olie. Naarmate de fossiele brandstofproductie in het Permian Basin de pan uit rijst, is de hoeveelheid productiewater meegegroeid. Bovendien neemt de water-olieverhouding toe naarmate putten en olievelden ouder worden – een proces dat bekend staat als "watering out".

De regels van de staat New Mexico verbieden het gebruik van productiewater voor alles buiten het olieveld. Dit heeft geleid tot een parallelle industrie die zich toelegt op het verzamelen, transporteren en diep ondergronds herinjecteren van productiewater. Dat heeft op zijn beurt geleid tot een toename van seismische activiteit in de regio, evenals tot dramatische blowouts waarbij giftig water wordt uitgestoten wanneer injectieputten falen.

Barrett werkt voor de waakhond Oilfield Witness als thermograaf en gebruikt een warmtecamera om gasvormige emissies van olievelduitrusting te meten. Terwijl hij zich opstelde om op te nemen, denderden vrachtwagens met productiewater voorbij onder een wolkeloze hemel. Barrett begon te filmen. "Oh, man, dat is fucking verschrikkelijk," zei hij. Op het kleine scherm onthulde de camera in golvende, snoepkleurige tinten de warmtesignaturen van drie actieve affakkelingen bij een huis. "Er woont hier een mens en dan deze troep … allemaal CO2 en methaan en andere vluchtige organische stoffen produceren, die zo hun huis in waaien," zei hij, door de zoeker kijkend. "Jezus, man. Het is belachelijk."

Toen hij de beelden later op een groter scherm bekeek, ontdekte hij nog een brandende fakkel in de video, naast de eerste drie. Eén opname – vier fakkels. Dit ondanks het feit dat New Mexico sinds 2022 bijna alle affakkeling heeft verboden. Bedrijven verbranden – of "affakkelen" – aardgas om een paar redenen, waaronder: het voldoet niet aan de specificaties; het heeft te veel druk in een pijpleiding; of het is nodig voor onderhoud van apparatuur. Hoewel het beter is voor het klimaat dan het onverbrande gas in de atmosfeer laten ontsnappen, produceert affakkelen nog steeds koolstofdioxide en andere giftige verontreinigende stoffen.

Later zat Barrett op een kleine rotsblok langs een rustige bocht in de Pecos River en praatte over zijn werk. De rivier klokte; libellen zweefden en het gras ritselde terwijl meer vrachtwagens uit het olieveld over een nabijgelegen brug denderden – een herinnering dat Barrett in een van de meest productieve fossiele brandstofbekkens op de planeet zit. "Het is klote," zei hij. "Het is een prachtige rivier in het midden van een hels landschap."

Enkele maanden eerder, de laatste keer dat Barrett deze plek bezocht, vond hij zoutafzettingen die de grond tussen de brug en de rivieroever bedekten. "Ik bedoel, de hele weg was overstroomd," zei hij. "We konden niet met zekerheid vaststellen of dat een daadwerkelijke lozing van productiewater was," voegde hij eraan toe, maar er zijn weinig andere mogelijkheden.

Zo'n lozing zou nog een e...