Panipat, een stad in de noord-Indiase deelstaat Haryana, heeft een bloeiende industrie opgebouwd op de afgedankte kleding van de wereld. Elk jaar verwerkt het, volgens sommige schattingen, meer dan 1 miljoen ton gebruikte kledingstukken uit de VS, Canada en Europa, versnippert ze tot vezels en spint ze tot garen. De 20.000 fabrieken in de stad bieden werk aan ongeveer 300.000 mensen en leveren woonaccessoires aan merken als H&M Home, Ikea, Primark, Tesco en Walmart. Het is, in alle opzichten, een van 's werelds grootste textielrecyclingcentra. Het is ook, in alle opzichten, een plek waar arbeiders met grimmige regelmaat handen en benen verliezen.

Suraj Kumar, 19, reisde vanuit West-Bengalen naar Panipat, in navolging van neven en vrienden die daar al werk hadden gevonden. Hij hoopte genoeg te verdienen om geld naar zijn ouders thuis te sturen. Drie maanden lang was zijn taak afgedankte kleding in versnipperaars te voeren. Eind augustus sloeg een elektrische kortsluiting hem in het mechanisme, waardoor beide armen werden verbrijzeld. "Ik wou dat ik was gestorven in plaats van beide armen te verliezen," zegt hij. Als enig kind had hij gehoopt dat zijn baan zijn ouders zou ondersteunen. In plaats daarvan vreest hij dat hij een financiële last voor hen is geworden. Het werk dat hij aannam om zijn familie te helpen, heeft hem afhankelijk gemaakt van anderen, zonder enige zekerheid over zijn toekomst.

Ramesh Chaudhary, een milieuactivist die bij de arbeidsafdeling van Panipat heeft gewerkt, volgt al vijf jaar meldingen van verwondingen en amputaties in de stad. Hij schat dat minstens één arbeider per dag een ledemaat verliest, oplopend tot wel vijf op sommige dagen. "Elke dag komen we gevallen tegen van arbeiders die in fabrieken gewond raken, soms een hand of een been verliezen, en soms zelfs overlijden," zegt Chaudhary. Hij verzamelt informatie via een netwerk van arbeidscontractanten die arbeiders leveren aan fabrieken in heel Panipat. Niet al het nieuws over verwondingen bereikt hem, zegt hij, wat suggereert dat de omvang van het probleem groter kan zijn.

The Guardian volgde meldingen van 11 particuliere ziekenhuizen en twee overheidsziekenhuizen in Panipat tussen 17 en 24 augustus van dit jaar. In die periode werden zes gevallen gemeld van textielarbeiders met ernstige ledemaatverwondingen: twee hadden een arm verloren, een andere man verloor beide, een verloor een hand, een verloor een been, en de zesde verloor zijn vingers.

Dergelijke verwondingen komen veel voor, zegt Chaudhary, omdat machines vaak de nodige veiligheidsmechanismen missen. Als een arbeider in een spinmachine verstrikt raakt, stopt het uitschakelen van de stroom deze mogelijk niet onmiddellijk. Tegen de tijd dat de machine tot stilstand komt, kan een arbeider al catastrofale verwondingen hebben opgelopen. Tijdens talrijke bezoeken aan spinnerijen en fabrieken zag The Guardian niemand enige vorm van veiligheidsuitrusting dragen. Geen van de geïnterviewde arbeiders meldde veiligheidstraining te hebben gehad.

De Indiase Fabriekswet van 1948 verplicht fabriekseigenaren de gezondheid en veiligheid van arbeiders te beschermen en vereist dat ernstige arbeidsongevallen aan de autoriteiten worden gemeld. Maar de effectiviteit van veiligheidstoezicht blijft een zorg, zegt Sandeep Sachdeva, medeoprichter van de Safe in India Foundation, die zich inzet om industriële verwondingen te verminderen. "Fabrieken worden vaak geaudit door kopers, vooral waar kwaliteit en kritieke componenten in het spel zijn, en geïnspecteerd door overheidsdiensten voor industriële veiligheid en gezondheid. Kopersaudits richten zich doorgaans meer op commerciële vereisten en productkwaliteit dan op veiligheid op de werkvloer of arbeidsomstandigheden," zegt hij. "Overheidsinspecties worden geselecteerd via een centraal softwaresysteem, maar inspecteurs zijn nu verplicht fabrieken vooraf te informeren over hun bezoek. Hun rol is nu die van facilitator-inspecteur - een verschuiving die de effectiviteit van inspecties ondermijnt, vooral in fabrieken met onveilige arbeidsomstandigheden."

Voor arbeiders betekent het verliezen van een ledemaat het verliezen van hun levensonderhoud. Ramashankar Singh, die in de vijftig is en uit Chapra in Bihar komt, bracht 18 jaar door in de fabrieken van Panipat voordat een ongeval vorig jaar leidde tot de amputatie van zijn been. Het gebeurde toen een heet kogellager op zijn voet viel. Zijn verwonding werd eerst alleen verbonden met afgedankt