Tientallen miljoenen jaren geleden had de San Juan-rivier in wat nu zuidelijk Utah is, veel gemeen met de hedendaagse Mississippi: een rustig, meanderend verloop over een relatief vlakke vlakte die in een oude mariene omgeving was gevormd. Onbelemmerd door ruig terrein nam hij de toeristische route bergafwaarts, zoals rivieren plegen te doen wanneer er niemand is om ze te vertellen dat ze moeten opschieten.

Toen moest het Colorado Plateau roet in het eten gooien. Geologische krachten duwden het plateau omhoog, en ergens in de latere stadia van deze 'nog steeds raadselachtige' geschiedenis - beginnend rond 20 miljoen jaar geleden - verhief de opheffing de bovenloop van de San Juan, waardoor het verval van de rivier steiler werd en de stroming versnelde. De erosieve kracht van het water nam toe, en de rivier begon zijn kronkelende pad dieper en dieper uit te slijten door 300 miljoen jaar oude rots. Het verbouwingsproject van Moeder Natuur, nog volop gaande.

Vandaag de dag, op zijn westwaartse reis naar Lake Powell, stroomt de San Juan door een opvallende reeks ingesneden meanders die bekend staan als 'goosenecks'. Een astronaut aan boord van het International Space Station fotografeerde het kale woestijntopografie op 6 oktober 2026, vermoedelijk even pauzerend van belangrijke orbitale taken om Utahs toewijding aan dramatische geologie te bewonderen.

In Utahs Goosenecks State Park stroomt de rivier door een canyon van 1.000 voet (300 meter) diep. Op sommige plaatsen krult hij bijna terug op zichzelf in hoefijzervormige bochten - één sectie is zo kronkelig dat de rivier 5,5 mijl (8,9 kilometer) aflegt tussen twee punten die hemelsbreed - nee, ganzenvleugelsgewijs - slechts 1,3 mijl (2,1 kilometer) uit elkaar liggen. Het is het geologische equivalent van de lange weg naar de keuken nemen.

Overdag zijn de goosenecks een ongewoon geologisch wonder. 's Nachts neemt de donkere lucht van het gebied de show over als spektakel. De afgelegen, hooggelegen woestijnlocatie van het park en het 360-graden uitzicht op de hemel bezorgden het in 2021 de titel International Dark Sky Park. Volgens DarkSky International zijn kenmerken zoals de Dubbele Cluster in Perseus en de Messier 24-sterrenwolk in de Sagittarius-spiraalarm van de Melkweg met het blote oog zichtbaar vanuit het park. In november 2026 biedt de donkere hemel de kans om verschillende meteorenzwermen te zien, waarbij de Noordelijke Tauriden, Zuidelijke Tauriden en Leoniden in de loop van de maand hun piek bereiken.

De astronautenfoto ISS075-E-188830 werd op 6 oktober 2026 gemaakt met een Nikon Z9 digitale camera met een brandpuntsafstand van 400 millimeter. De foto is beschikbaar gesteld door de ISS Crew Earth Observations Facility en de Earth Science and Remote Sensing Unit van NASA Johnson Space Center, en werd genomen door een lid van de Expeditie 75-bemanning. Het beeld is bijgesneden en verbeterd om het contrast te verbeteren, en lensartefacten zijn verwijderd. Het International Space Station Program ondersteunt het laboratorium als onderdeel van het ISS National Lab om astronauten te helpen foto's van de aarde te maken die van de grootste waarde zijn voor wetenschappers en het publiek, en om die beelden gratis op internet beschikbaar te stellen. Extra foto's gemaakt door astronauten en kosmonauten zijn te bekijken op de NASA/JSC Gateway to Astronaut Photography of Earth. Foto door Bob Wick (BLM), via Flickr. Verhaal door Lindsey Doermann.