Clive herinnert zich levendig de dag dat hij, zonder waarschuwing of tijd om te beseffen waar hij echt aan begon, een kinship-carer werd. "De maatschappelijk werker vertrok, de deur ging dicht en Savannah lag daar in een reiswieg, gewikkeld in een roze deken. Ze zag er zo kalm en zo comfortabel uit, zich totaal niet bewust van wat er net was gebeurd," zegt hij. "Er hing een griezelige stilte in huis. Het waren alleen ik en zij en een klein koffertje met wat spullen erin. Ik barstte in tranen uit. Ik ben leraar, maar een lerarenopleiding bereidt je niet voor op de zorg voor een baby. Ik wist niet hoe ik een luier moest verschonen, ik had geen kinderwagen, ik had geen wieg, ik wist niet waar ze zou slapen. Ik had helemaal niets."

Een paar uur eerder had Clive, een basisschooldirecteur, op zijn werk een telefoontje gekregen van jeugdzorg. Hij ging ervan uit dat het over een van zijn leerlingen zou gaan, maar het ging over zijn zes weken oude nichtje. Zou hij, als familielid, haar tijdelijk in huis nemen? "Dus ik zei nogal blasé: 'Ja, geen probleem. Ik moet een paar dingen regelen, dus geef me een paar dagen.' Ze zeiden: 'Nee, ze moet vandaag naar u toe. We moeten haar om vier uur afleveren.' Ik zei zoiets als: 'Nou, wat gebeurt er als ik vandaag geen ja zeg?' Ze zeiden dat ze dan 'andere opties' moesten bedenken. Dus ik raakte in paniek: wat als ze in een pleeggezin of voor adoptie terechtkomt? Dus ik zei ja - en dan zie ik later wel wat de gevolgen zijn."

"Ik ging naar huis en zat daar gewoon te wachten. Het was een beetje bizar, want ik denk niet dat ik ooit eerder om half vier 's middags op een schooldag thuis was. En toen kwam jeugdzorg, zette haar af. En dat was dat. Ik had alleen maar in mijn carrière geïnvesteerd. Ik was altijd carrièregericht. En toen werd er ineens een baby op me afgeschoven waar ik nooit op had gerekend."

Clive, toen 32, zou nu toegeven dat hij naïef was over de gevolgen van het besluit dat zijn leven veranderde. Negen jaar later, nu het "tijdelijke" verblijf permanent is geworden, is "oom Clive" de wettelijke voogd van Savannah, hoewel ze regelmatig contact heeft met haar biologische ouders. Hij is dol op haar, en hun verhaal is een hartverwarmend succesverhaal van kinship-zorg. Ze heeft nog steeds de roze deken. Maar de weg, geeft hij toe, hoewel vreugdevol en vervullend, is niet altijd glad geweest. "Ik zou het allemaal opnieuw doen. Het is het beste wat mijn nichtje had kunnen overkomen. Maar soms was het behoorlijk isolerend en uitputtend."

Meer dan 141.000 kinderen in Engeland en Wales zijn zoals Savannah: ze worden opgevoed door kinship-carers. Dat zijn meestal familieleden, zoals Clive, of vrienden van de familie die inspringen om te voorkomen dat kinderen wier ouders niet meer voor hen kunnen zorgen in het zorgsysteem terechtkomen. Ondanks de afhankelijkheid van jeugdzorg van kinship-zorg - twee keer zoveel kinderen komen in kinship-regelingen terecht als er worden opgevangen in pleeggezinnen - blijft het verbazingwekkend informeel, met weinig van de praktische, juridische en financiële ondersteuning die gepaard gaat met pleegzorg of adoptie. Vaak lijkt het alsof kinship-zorg onzichtbaar is voor beleidsmakers.

Clives ervaring - slechts enkele uren krijgen om een ingrijpende beslissing te nemen over het al dan niet overnemen van de zorg voor een dierbare - is allesbehalve ongewoon. Uit een nieuwe enquête van de zorgorganisatie Kinship blijkt dat vier op de tien carers minder dan een uur kregen om een beslissing te nemen. Nog eens een vijfde had minder dan 24 uur.

Alan en Julie, beiden 65, kregen 10 minuten om te beslissen of ze voor hun ernstig gehandicapte kleinkind Ella zouden zorgen, die toen 10 maanden oud was. Ze waren net terug thuis in Leeds na een vakantie toen ze het telefoontje van jeugdzorg kregen. "Ze zeiden: 'Deze plek sluit over 10 minuten. We moeten weten of u bereid bent het kind op te nemen, anders komt ze in de zorg van de lokale autoriteit en zult u haar waarschijnlijk nooit meer zien,'" herinnert Alan zich. "Natuurlijk was dat geen moeilijke keuze. We zeiden dat we haar meteen zouden opnemen, zoals we dat met al onze kleinkinderen zouden doen."

Nadat ze die bliksembeslissing hadden genomen, melden bijna alle kinship-carers dat het hun leven ingrijpend verandert. De gevolgen zijn