Al bijna een eeuw lang behandelen geleerden de Assyrische Koningslijst (AKL) als het definitieve overzicht van wie het Assyrische Rijk regeerde en in welke volgorde - vooral voor de latere, meer dramatische hoofdstukken. Maar een nieuwe studie in het Journal of Cuneiform Studies, met de ondeugende titel 'Three New Kings of Assyria', suggereert dat de lijst misschien minder een onpartijdig register was en meer een samengestelde hoogtepuntenreel.

Alexander Johannes Edmonds en Eckart Frahm beweren dat drie heersers - handig weggelaten uit de officiële lijst - kunnen worden gereconstrueerd uit andere overgebleven bewijzen. Hun bevindingen suggereren dat 'de vroeg-Neo-Assyrische politieke geschiedenis veel rommeliger was, maar ook interessanter, dan tot nu toe is erkend.' Want niets zegt 'rijk' zoals een paar lastige familieleden.

Ten eerste: een Tiglath-pileser die blijkbaar de naam van een eerdere koning leende. Deze kerel lijkt gelijktijdig te hebben geregeerd met zijn neef, de officieel erkende Aššur-dān III, en deed een machtsgreep na een zonsverduistering - want niets zegt 'goddelijke opdracht' zoals een hemels fenomeen. Bewijs voor zijn kortstondige bestuur overleeft op een kleitablet nu in het British Museum, dat een koninklijke schenking vastlegt en suggereert dat hij regeerde van ongeveer 763-762 v.Chr. voordat hij zonder ceremonie werd afgezet.

Dan is er het mysterie van een stèle ontdekt in 1894 in Tell 'Abta, Irak, waar de oorspronkelijke naam van de koning was weggebeiteld en vervangen door een andere 'Tiglath-pileser.' Edmonds en Frahm stellen voor dat een voorheen onbekende koning Shalmaneser onmiddellijk vóór Tiglath-pileser III regeerde, die in 745 v.Chr. aan de macht kwam - wat verklaart waarom iemand de behoefte voelde om zijn naam uit te wissen.

Ten slotte verwijst een spijkerschrifttekst van koning Tukultī-Ninurta II naar een libatievat dat oorspronkelijk was gemaakt door Tukultī-Ninurta I en later werd gerestaureerd door een Aššur-uballiṭ - maar de AKL vermeldt geen koning van die naam daartussen. De onderzoekers suggereren dat een voorheen niet-erkende Aššur-uballiṭ regeerde van 913-912 v.Chr., wat ook een beschadigd standbeeld in Aššur zou verklaren, waarvan het hoofd was verwijderd en koninklijke insignes waren weggesleten. Klinkt alsof iemand de selectie niet haalde.

Deze bevindingen roepen een nogal lastige vraag op: Waar diende de Assyrische Koningslijst eigenlijk voor? In plaats van een 'onpartijdig chronografisch werk' kan het 'een legitimiserende canon van koningen zijn geweest, die periodiek werd bijgewerkt om kortlevende of parallelle Neo-Assyrische heersers te verwijderen.' Met andere woorden, het oude Assyrië had zijn eigen versie van Wikipedia-bewerkingsoorlogen.

Edmonds en Frahm vragen: 'Wat en wie bepaalde de 'canoniciteit' van een koning? Hoe verhield dit zich tot de Assyrische culturele herinnering of opvattingen over koningschap? Was de functie van de AKL praktisch of uitsluitend ceremonieel?' Met drie verborgen koninklijke geschiedenissen die nu aan het licht komen, is de lijst zelf een onderwerp van onderzoek geworden - wat bewijst dat zelfs het eerste rijk ter wereld niet kon weerstaan aan een beetje historisch revisionisme.

Materiaal verstrekt door University of Chicago Press Journals. Opmerking: Inhoud kan zijn bewerkt voor stijl en lengte.