Georgia O'Keeffe, de kunstenares die bloemen liet lijken alsof ze auditie deden voor een droomsequentie, had ook een ding voor gebouwen. Wie had dat gedacht? Het Detroit Institute of Arts in ieder geval wel, en zij hebben Georgia O'Keeffe: Architecture samengesteld, een tentoonstelling van bijna veertig werken die de gebruikelijke vloeiende organische vormen inruilt voor stevige, rechte lijnen - boerderijen, schuren en zelfs die elektrische wolkenkrabbers die Manhattan eruit laten zien als de verjaardagstaart van een robot.

Conservator Ben Coleman, die de tentoonstelling overzag, wilde een ander verhaal vertellen over een kunstenaar waarvan we denken dat we haar kennen. 'We kunnen op een nieuwe manier kijken naar werken die O'Keeffe altijd essentieel vond en ze vieren zoals zij dat wilde,' zei hij, vermoedelijk terwijl hij zijn bril rechtzette en naar een schuur wees.

Het hele idee ontstond uit O'Keeffes schilderij Stables uit 1932, een rustig zijaanzicht van een gebouw in upstate New York of Quebec - ze kwam overal. Het is een explosie van felgroen, rijk bordeauxrood en eierschaalwit, en het deed Coleman beseffen dat O'Keeffe niet alleen over bloemblaadjes en bekken ging. 'Stables is zeer precies in het gebruik van geometrie,' merkte hij op, 'en voor veel mensen die O'Keeffe kennen ook een beetje onverwacht.'

Colemans frisse blik dwaalde vervolgens af naar O'Keeffes New Yorkse stukken, gemaakt vanuit haar appartement in het Shelton Hotel, waar zij en haar man Alfred Stieglitz op de 11e, toen 28e, toen 30e verdieping woonden - van de 31. 'Het was waarschijnlijk het hoogste woongebouw ter wereld op dat moment,' zei Coleman, wat verklaart waarom O'Keeffes stadsgezichten aanvoelen alsof ze op iedereen neerkijken, letterlijk.

Deze werken tonen het ruige industriële leven langs de East River, met schoorstenen die vervuiling uitbraken en eindeloze rijen anonieme gebouwen. Het is een verre schreeuw van haar woestijnbotten, maar Coleman ziet een rode draad: 'Ze probeerde heel hard om de geest en het karakter van deze plekken weer te geven... Dus in mijn gedachten verbindt het een adobe kerk in New Mexico met een wolkenkrabber in midtown Manhattan.'

Een hoogtepunt is O'Keeffes schilderij van de Brooklyn Bridge uit 1949, een zwanenzang terwijl ze naar New Mexico vluchtte. Het is bijna religieus, met afgeplatte bogen als glas-in-loodramen en zwierende kabels die de brug zowel heilig als licht wiebelig laten lijken. Coleman noemt het 'diep persoonlijk', waarin ze haar moment van vertrek documenteert met een 'mooie, poëtische kwaliteit... bijna alsof je door een glas-in-loodraam kijkt.'

De tentoonstelling verzamelt ook meerdere schilderijen van een bescheiden patiodeur in haar huis in Abiquiu, New Mexico, dat ze in 1945 kocht en vier jaar lang restaureerde. Ze woonde er van 1949 tot 1984, en de deur inspireerde een reeks bijna abstracte werken - rechthoeken van kleur met minimale perspectief, waardoor ze in het gezelschap komt van Agnes Martin en Mark Rothko. Martin was geroerd om te schrijven: 'Het was een vreugdevolle ervaring en daarna wist ik meer over de mogelijkheid van menselijke respons.'

Voor degenen die zich de sfeer niet kunnen voorstellen, bevat de tentoonstelling meeslepende digitale ervaringen die simuleren hoe het is om in O'Keeffes schoenen te staan - op de bovenste verdiepingen van het Shelton of op haar patio in Abiquiu, waardoor je langzamer gaat doen en de subtiele details van de plek kunt waarderen, alsof je op het punt staat een deur te schilderen.

Coleman is verheugd om licht te werpen op deze architectonische kant van O'Keeffe, die werd geïnspireerd door haar netwerk van architecten en ontwerpers. 'Het is een heel opwindend verhaal,' zei hij, 'om deze rijke connecties te zien die haar inspireerden om zich jarenlang met de gebouwde omgeving bezig te houden. Ik denk dat bezoekers verrast zullen zijn dat deze werken überhaupt bestaan.' Verrast, inderdaad - alsof je ontdekt dat je favoriete dichter ook haiku's schreef over parkeergarages.

Georgia O'Keeffe: Architecture is te zien van 11 september tot 3 januari in het Detroit Institute of Arts. Neem je helm en je gevoel van verwondering mee.