Je neemt geen afscheid van je oude auto als je een nieuwe krijgt - al zouden ze het waarschijnlijk wel toestaan als je er een punt van maakt, maar ze voorzien er niet in. Hij blijft gewoon achter op de parkeerplaats, wachtend op zijn volgende eigenaar. De sleutels zijn al ingenomen.

In plaats daarvan worden mijn vrouw en ik naar een andere uitgang begeleid, waar onze nieuwe elektrische auto wacht, nog nat op sommige plekken van een recente wasbeurt. De verkoper leunt door het raam van de bestuurder en legt het dashboarddisplay en de stuurkolomschakelaars uit, maar ik luister niet. Na twee lange bezoeken aan de showroom heb ik genoeg van het kopen van auto's.

"Die blauwe balk daar," zegt hij, "geeft het niveau van regeneratief remmen aan op elk moment..."

"Oké, bedankt, doei," zeg ik, terwijl ik wegrijd en door de poorten ga.

"Ik heb geen idee wat dit allemaal betekent," zeg ik tegen mijn vrouw, wijzend naar het scherm en het dashboard.

"We moeten even met de handleiding zitten," zegt ze.

"Wacht, ga ik hier linksaf?" vraag ik. "Hoe geef ik richting aan? Verdomme."

Als we thuiskomen, neemt mijn vrouw de auto voor een ritje door de buurt, en besteedt dan een uur in de auto zittend om uit te vogelen hoe ze de zijspiegels handmatig kan intrekken terwijl de auto rijdt, in plaats van automatisch zodra de auto uit staat.

"Om in de oprit te passen," zegt ze. "Er moet een manier zijn."

We hadden een harde deadline voor het kopen van een auto - de oude auto nadert zijn APK. Maar die deadline halen betekende ook dat we de nieuwe auto een dag voor een lange autorit in bezit kregen. Onze leercurve zou steil zijn, maar mijn vrouw heeft aanzienlijk meer huiswerk gedaan dan ik.

Kort nadat we vertrekken, moedigt mijn vrouw me aan om de app van de auto te downloaden, zoals zij heeft gedaan, om een betekenisvollere verbinding tussen voertuig en telefoon te krijgen. Het wordt al snel duidelijk dat de auto dit niet toestaat terwijl je rijdt, zelfs niet als je op een knop drukt die verzekert dat je een passagier bent. Uiteindelijk bevriest het scherm.

"Nou, dat is het dan," zeg ik. "Afgesneden, zonder informatie, verdwaald en stuurloos."

"We zitten op de M3," zegt mijn vrouw. "De kaart staat nog op je telefoon."

"Ik kan nu niet eens van radiostation veranderen," zeg ik. "Ik mis onze oude auto."

Ik raadpleeg de handleiding. Uiteindelijk vind ik wat ik zoek: de aan/uit-knop 10 seconden ingedrukt houden reset het scherm.

"Systemen hersteld," zeg ik. "Moeten we in eco-modus?"

"Oké, auto!" roept mijn vrouw. "Wat is eco-modus?"

"Begrepen," zegt de auto. "Schakel nu over naar eco-modus."

"Nee, ik wilde alleen weten wat het betekent!" schreeuwt mijn vrouw.

"Sorry, ik begrijp het niet," zegt de auto.

"Kun je de radio laten veranderen?" vraag ik.

Onze bestemming ligt dicht bij de grens van het bereik van de auto, maar we halen het met ongeveer 50 kilometer over. Een paar dagen later vertrekken we volledig opgeladen naar huis.

"Nu we weten dat we het in één keer kunnen," zegt mijn vrouw, "zou je het minder stressvol moeten vinden."

"Misschien," zeg ik. Voor mezelf weet ik nog niet of bereikangst een beginnerskwaal is of een permanente aandoening.

Terwijl mijn vrouw een smalle landweg onderhandelt, piept de auto en verschijnt er een geel waarschuwingslampje.

"Gevaar," zeg ik, de handleiding parafraserend. "Risico op schade, letsel, dood, enz."

Mijn vrouw raakt het scherm aan, selecteert Auto Status en vervolgens de waarschuwingslamp-update, die zegt "geen informatie beschikbaar".

"Ik weet het niet," zegt ze. "Moet ik doorrijden?"

Honderd kilometer verder rijd ik, terwijl ik de batterij gestaag zie dalen, tanden op elkaar geklemd.

"Dit is wat ik denk dat er gebeurd is," zeg ik. "De auto kwam in een signaalblinde vlek en kon zijn dynamische verkeersbordherkenningsfunctie niet gebruiken."

"Ik weet niet wat dat is," zegt mijn vrouw.

"Wat dezelfde reden is waarom het autostatusscherm geen informatie had," zeg ik.

"Ik ben verder gegaan," zegt ze. "Jij moet dat ook doen."

"En ook dezelfde reden waarom het waarschuwingslampje verdween zodra we die weg verlieten."

"Er is een omleiding," zegt mijn vrouw. "Je moet er straks af."

"Een omleiding?" vraag ik. "Hoeveel extra kilometers?"

"Ik weet het niet," zegt ze, uitzoomend op de kaart. "Vijftien? Twintig?"

Terwijl ik naar links ga...