Dit zijn roerige tijden voor NASA en de ruimtevaartindustrie. De Artemis 2-bemanning vloog rond de maan, verder de ruimte in dan enig mens eerder was; NASA kondigde een ambitieus nieuw schema aan voor terugkeer naar het maanoppervlak en commerciële partners blijven veelbelovende stappen vooruit zetten. Na decennia van missievoorstellen en PowerPoint-presentaties zal er eindelijk een permanente menselijke aanwezigheid op de maan worden gevestigd, wat tot de grootste prestaties in de menselijke geschiedenis zal behoren.
Terwijl we deze decennia-oude droom vervullen, moeten we echter ook onze langdurige nationale toewijding om mensen naar Mars te sturen niet opgeven. Hoewel de nadruk op korte termijn duidelijk moet liggen op het vestigen van een duurzame aanwezigheid op de maan, moet Mars deel blijven uitmaken van de langetermijnstrategische koers die die investeringen stuurt. De maan en Mars zijn geen concurrerende prioriteiten. Maanmijlpalen bouwen momentum, capaciteit en operationele ervaring op die kunnen helpen een duurzamer pad naar Mars vorm te geven.
Gelukkig lijkt NASA-beheerder Jared Isaacman het met deze aanpak eens te zijn. Toen hem tijdens de recente persconferentie werd gevraagd hoe de maanbasis ons zou helpen naar Mars te gaan, gaf hij aan dat een van de belangrijkste redenen waarom we de maanbasis ontwikkelen, is om ons voor te bereiden op Mars. Hij stelde de vraag: "Waarom de maanbasis bouwen?" Hij besloot zijn antwoord met te zeggen: "Nummer één, we willen in een omgeving zijn waar we de vaardigheden kunnen leren zodat astronauten op een dag de sterren en strepen op Mars kunnen planten."
Dit betekent niet dat de maan minder belangrijk is dan Mars. Het betekent dat we, terwijl we de maan verkennen, infrastructuur bouwen en logistiek uitvoeren, wetenschappelijke experimenten doen, gezondheidsstudies bij mensen uitvoeren en maanbronnen gebruiken, deze ervaringen (waar van toepassing) moeten toepassen op onze missieplanning voor Mars. Anders staan we over 10-15 jaar misschien niet dichter bij Mars omdat we de maan niet echt hebben gebruikt om "naar Mars door te voeden." Dat zou noch efficiënt noch financieel verantwoord zijn.
Deze aanpak zal ook geen grote verhogingen van het budget vereisen. Veel van de Mars-relevante taken zullen toch worden uitgevoerd. Het is een kwestie van framing; van bewuste planning. Naast de vraag hoe deze taken een duurzame menselijke aanwezigheid op de maan mogelijk maken, moeten astronauten en missieplanners ook actief vragen: "Hoe kan dit Mars-missies in de jaren 2030 mogelijk maken?"
Bijvoorbeeld, terwijl NASA Lunar Reactor-1 ontwikkelt, zullen er veel lessen zijn die direct toepasbaar zijn op Mars. Dit omvat hoe het maanenergienetwerk op te zetten en hoe krachtstations met habitats op de maan te rangschikken. Oppervlakteoperaties op de maan zullen ook een andere kritische les zijn die kan worden toegepast op Mars. Dit omvat de inzet van infrastructuur zoals stralingsafscherming, landingsplatforms, nivellering en het verplaatsen van regoliet. Hoe voor de hand liggend deze aanpak ook klinkt, we moeten bewust zijn om ervoor te zorgen dat we niet zo maan-gefocust worden dat de voorbereiding op Mars langs de kant valt.
Maar Mars is niet simpelweg een transportuitdaging. Het is een aanhoudende menselijke en operationele systeemuitdaging. De maan is waar we het geïntegreerde systeem oefenen: autonome operaties, gelijktijdige taakbelasting, verminderde communicatie en menselijke veerkracht onder echte missieomstandigheden. Om de waarde van maanoperaties volledig te realiseren, moeten we deze missies opzettelijk gebruiken om te stressen, meten en beter te begrijpen hoe menselijke fysieke, emotionele en cognitieve prestaties veranderen met toenemende missiecomplexiteit in de loop van de tijd. Hoewel decennia in een lage baan om de aarde ons enorm veel hebben geleerd, geeft de maan ons de kans om menselijke capaciteiten en beperkingen te testen onder spanning, terwijl we nog steeds de marge behouden die nodig is om te leren, aan te passen en de architectuur te verfijnen voordat we ons committeren aan missies van Mars-duur.
Niet alle aspecten van maanverkenning zijn echter toepasbaar (of volledig toepasbaar) op Mars. Sommige capaciteiten moeten parallel aan onze maanactiviteiten worden ontwikkeld als