Justin Smarsh ging vroeger kajakken en jagen bij zijn huis in Cherry Tree, Pennsylvania. Nu, op 42-jarige leeftijd, raakt hij 'gestikt tijdens het lopen' en verliest hij zijn adem bij het strikken van zijn schoenen. Dat is progressieve massieve fibrose – de naarste vorm van zwarte long – en zijn artsen zeggen dat hij de 50 niet zal halen. Er is geen genezing, alleen 'stapels medicijnen' en een langzame mars naar hartfalen of verdrinken in je eigen longvocht als je verkouden wordt. Charmant.
Smarsh ging direct na de middelbare school de mijnen in, net als zijn vader en opa, omdat het 'de best betalende baan in de buurt' was. Dat is het nog steeds. Maar hier komt de twist: mijnwerkers van vandaag ademen niet alleen kolenstof in. De makkelijke kolenlagen zijn op, dus hakken ze door gesteente vol kwarts, dat wordt vermalen tot kristallijn silica. Adem dat spul in, en het is alsof je microscopische glasscherven inslikt die je longen littekenweefsel geven tot nutteloos zwart weefsel. NIOSH schat dat een op de tien mijnwerkers met minstens 25 jaar ondergronds nu de ernstige vorm heeft. Tussen 2013 en 2017 identificeerden alleen al drie klinieken in Virginia honderden gevallen, wat NIOSH ertoe bracht een hernieuwde epidemie uit te roepen. Sterfgevallen door zwarte long, die waren gedaald, begonnen tussen 2020 en 2023 weer te stijgen.
Je zou denken dat dit een moment is voor snelle regelgevende actie. Dan heb je het mis. De Trump-administratie zit vol op kolen – 625 miljoen dollar aan investeringen van het Ministerie van Energie, een uitvoerend bevel dat het essentieel noemt voor de nationale veiligheid – maar tegelijkertijd remt ze een regel af die mijnwerkers zou beschermen tegen silica. De regel, jaren in de maak, zou de toegestane blootstellingslimiet voor silica verlagen van 100 microgram per kubieke meter naar 50, met handhaving oorspronkelijk gepland voor april 2025. De mijnindustrie vocht ertegen, met het argument dat als ventilatie het niet kan, mijnwerkers gewoon ademhalingsmaskers moeten dragen. Geeft niet dat silicadeeltjes zo klein zijn dat ze er dwars doorheen glippen. 'Het is niet het stof dat je ziet dat je te pakken krijgt,' merkte Smarsh op. 'Het is het kleine spul dat je niet ziet.'
Dagen voordat de handhaving van kracht zou worden, verleende het 8e Amerikaanse Circuit Court of Appeals een noodstop, en MSHA stelde de implementatie zelf uit. Vervolgens vroeg MSHA de rechtbank om een pauze in te lassen terwijl het delen van de regel 'heroverweegt'. Eerder deze maand kondigde het agentschap aan dat het uitstel 'onbepaald' zou duren in afwachting van gerechtelijke toetsing. Ondertussen is het handhavingspersoneel van MSHA in het afgelopen decennium gehalveerd, en de uitkoopregelingen en aanstellingsstops van de Trump-administratie hebben de zaken alleen maar verergerd. Negentig nieuw aangeworven mijninspecteurs kregen hun aanbiedingen ingetrokken.
Klinieken voor zwarte long zien patiënten die al ziek worden in hun 30s en 40s – veel jonger dan eerdere generaties. Smarsh' vader en grootvader waren mijnwerkers en kregen nooit zwarte long. 'Dus ik dacht: wie zegt dat ik het krijg?' zei hij. Nu wil zijn 19-jarige zoon de mijnen in. Smarsh en zijn vrouw blijven hem vertellen: kijk wat ik doormaak. De goede kolen zijn op. Er is niets dan gesteente en silica – en een systeem dat er maar al te blij mee lijkt te zijn mijnwerkers het te laten inademen.