De zuidwestelijke Kyushu-regio van Japan heeft sinds de krachtige aardbeving van dinsdag meer dan 100 naschokken ervaren, die ten minste 13 doden heeft geëist en vele anderen in een staat heeft gebracht die officieel wordt omschreven als 'cardiopulmonale stilstand' - een zinsnede die in Japan in feite betekent 'we zijn er vrij zeker van dat ze dood zijn, maar we zijn voorzichtig.'

Reddingswerkers, zwetend in 35°C hitte, graven door puin bij een papierfabriek en een winkelcentrum in de prefectuur Kumamoto, op zoek naar overlevenden. Het winkelcentrum, een Aeon Mall in Kashima, had het fatsoen om slechts een uur na de beving te ontploffen, wat een vleugje chaos toevoegde aan een toch al slechte dag. Drie mensen kwamen om bij die explosie, en 2.700 werknemers vragen zich nu af waar ze verder moeten werken.

De Japanse premier Sanae Takaichi noemde het 'echt een race tegen de klok', wat politici-jargon is voor 'we doen ons best, schreeuw niet tegen ons.' Er zijn meer dan 4.600 personeelsleden ingezet en er worden 300 airconditioningunits ingevlogen omdat de natuur besloot dat aardbevingen niet genoeg waren - nu is het ook nog eens bloedheet.

Het Japanse Meteorologisch Agentschap (JMA) waarschuwt inwoners om de komende week of zo sterke naschokken te verwachten, vooral de komende twee tot drie dagen, met mogelijke seismische intensiteit van 7. Want als je al 100 naschokken hebt gehad, wat maakt een paar meer uit?

De beving vond plaats om 16:27 lokale tijd (07:27 GMT), met een kracht van 7,1 op de JMA-schaal en 6,8 volgens de US Geological Survey - omdat seismologen het over niets eens kunnen worden, inclusief hoe sterk een ramp eigenlijk was. Het ondiepe epicentrum, 10 km diep, lag ongeveer 20 km ten zuiden van de stad Kumamoto.

Beelden tonen gebarsten wegen, brandende gebouwen en het 19e-eeuwse Yatsushiro-heiligdom dat aanzienlijk minder 19e-eeuws oogt. Treindiensten zijn opgeschort, duizenden zitten zonder stroom en evacuatiecentra zitten vol.

Hiroko Ogata, 75, vertelde de BBC dat ze in haar restaurant was toen de beving toesloeg. 'Ik woon hier al 75 jaar, maar ik heb nog nooit zo'n grote beving meegemaakt. Ik dacht dat ik zou sterven.' Dat is één manier om je dag op te fleuren.

De Amerikaanse toeriste Chantel Mohar zat met haar familie in een bus toen ieders telefoon aardbevingswaarschuwingen gilde. 'Er was gewoon veel geschud en verwarring,' zei ze. Dus eigenlijk een typische dinsdag in Japan, maar met meer naschokken.