In een ontwikkeling die absoluut niemand verrast die op de Arctische regio heeft gelet, duiken ijsberen nu op waar ze vroeger niet kwamen, wanneer ze vroeger niet kwamen, en Inuit-gemeenschappen reageren met de meest verstandige oplossing die beschikbaar is: mensen trainen om iedereen in leven te houden.

Derrick Pottle, een oudere en ervaren gids uit de Inuit-gemeenschap Tikigâksuagusik in Nunatsiavut, richtte in 2005 BearSafe Planning op nadat hij met pensioen ging na een lange carrière als natuurbeschermingsambtenaar bij de Canadese overheid. Het programma leidt studenten op en certificeert hen om zich te beschermen tegen de ijsberen en zwarte beren die in heel Noord-Labrador voorkomen. De driedaagse cursus wordt aangeprezen als een aanbod van "veiligheid, bescherming, vertrouwen in berenland". Wat, gezien het alternatief, een solide pitch lijkt.

Meer dan twee decennia later heeft dat werk een hernieuwde urgentie gekregen. Nu klimaatverandering het Noordpoolgebied hervormt - vooral het zee-ijs waarvan ijsberen afhankelijk zijn om te reizen en te jagen - zien Inuit de dieren op andere momenten van het jaar en op plaatsen waar ze ze zelden eerder tegenkwamen. Pottle zegt dat die veranderingen de behoefte vergroten aan mensen die weten hoe ze mensen en beren veilig kunnen houden. Dat, zei hij, is "het hele doel van de cursus".

Afgestudeerden van het programma houden de wacht op beren om ontmoetingen te voorkomen en leren de tekenen te herkennen dat een beer zich niet op zijn gemak voelt. "Ze kunnen zich bedreigd voelen, ze kunnen zich geïntimideerd voelen, en ze kunnen je zelfs aanvallen of chargeren", zei Pottle. Hij leert studenten "hoe je die tekenen herkent, hoe je je erop voorbereidt, de hulpmiddelen die je moet gebruiken om je werk te doen". Dus, in wezen, berenlichaamstaal 101, met levens- of doodsinzet.

Canadese functionarissen zeggen dat ontmoetingen tussen mensen en ijsberen waarschijnlijker worden naarmate een langer ijsvrij seizoen beren langer op het land houdt. Inuit- en Cree-gemeenschappen hebben gemeld dat ijsberen vaker opduiken en op plaatsen waar ze ooit zeldzaam waren. Onderzoekers hebben de toename in verband gebracht met verschillende factoren, waaronder langere ijsvrije periodes, veranderingen in berenaantallen en -conditie, en toenemende menselijke activiteit in het leefgebied van ijsberen. Met andere woorden, de beren vallen niet binnen; we delen allemaal gewoon een krimpende ijsschots.

Pottle ontwikkelde het trainingsprogramma van BearSafe Planning met input van groepen waaronder Parks Canada, natuurbeschermers, Inuit-oudsten en academici. Het begon "uit noodzaak", zei Pottle, na de oprichting van Tongait KakKasuangita SilakKijapvinga (Torngat Mountains National Park) onder de Labrador Inuit Land Claims Agreement van 2005. "Ze hadden berenwachten nodig", zei Pottle. "We hadden toen geen trainers in Nunatsiavut. Iemand moest het doen." En dus deed hij het.

Het Noordpoolgebied warmt bijna vier keer sneller op dan de rest van de planeet. Nu klimaatverandering landschappen in het hele noorden hervormt, is de behoefte aan wachten alleen maar voor "alle berensoorten", zei Pottle. "We zien nu meer en meer beren in deze tijd van ons leven dan we ooit eerder zagen", zei hij. "Mensen zien ijsberen in dit deel van Inuit Nunangat - waar ijsberen vroeger laat in het voorjaar naar het noorden trokken - en nu blijven ze de hele zomer." Want niets zegt zomer als een 1.400 pond zware carnivoor die in de buurt luieren.

De Endangered Species Act van de provincie vermeldt ijsberen als "kwetsbaar", terwijl de federale overheid ze beschouwt als een "soort van bijzondere zorg". Zestig tot tachtig procent van de wereldwijde ijsberenpopulatie leeft in Canada, volgens Environment and Climate Change Canada. De enorme carnivoren, die wel 1.400 pond kunnen wegen, zijn afhankelijk van zee-ijs om te reizen, te paren en te jagen. "Klimaatverandering is de grootste bedreiging voor ijsberen", merkt het agentschap op. Wat een beleefde manier is om te zeggen dat de beren hier niet het probleem zijn.

Een berenwacht worden kan werkgelegenheid bieden, maar kan ook worden gebruikt voor persoonlijke veiligheid. "Veel mensen gebruiken de berenwachtcursus gewoon voor hun eigen persoonlijke bescherming wanneer ze met hun families op het land zijn om te vissen