Niets laat je meer voelen als een ontwikkelingsland in verval dan een reprimande van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). Rachel Reeves kan zich in sporen troosten met het feit dat het IMF haar alleen adviseerde om 'de koers te handhaven' wat betreft uitgavenlimieten - wat voor energie- of inflatiecrises er ook komen, ze mag niet toegeven aan eisen voor overheidssteun. Kortom, 'als de feiten veranderen, verander dan niet van mening' - het tegenovergestelde van de klassieker onder economen, maar ach, hebben we niet allemaal genoeg van klassiekers?
Het is een mildere berisping dan die aan de toenmalige kanselier Kwasi Kwarteng in 2022, waarover de economieredacteur van de BBC, Faisal Islam, toegaf 'zelfs ik was verrast', wat een rimpeling veroorzaakte: andere, mindere economiewatchers waren verrast over de verrastheid die de onverstoorbare Islam had overvallen. Maar het heeft nog steeds een angel in de staart, waarin Reeves wordt opgedragen zich te blijven richten op 'het beheersen van de stijgende bijstandsuitgaven, evenals het doorvoeren van verdere efficiëntiemaatregelen in de openbare diensten, terwijl de meest kwetsbaren worden beschermd'.
Al dit gepraat over 'moeilijke' bezuinigingen, maar het grootste deel van de Britse bijstandsuitgaven wordt nooit genoemd: de triple lock op pensioenen. Gepensioneerden stemmen en jongeren niet, zo luidt de waarheid. Dat is geen reden meer om de triple lock niet aan te pakken. Maar blijkbaar heeft het IMF de memo niet gekregen dat sommige bijstand te heilig is om aan te raken - vooral als het gaat om de demografie die daadwerkelijk opdaagt bij de stembus.