De overheid heeft de aankondigingen van de minister van Financiën deze week gebrandmerkt als de 'Great British Summer Savings'-campagne - een slogan die verdacht veel lijkt te zijn geleend van een late-night bankopruiming-reclame, compleet met ademloze voice-over en dramatische saxofoon.
Rachel Reeves wil graag overbrengen dat ze het snapt: ondanks al het politieke lawaai en Westminster-psychodrama blijft de kosten van levensonderhoud het nummer één probleem voor miljoenen gezinnen. Ministers genieten er dan ook van om door te pakken met beleid waarvan ze hopen dat het mensen helpt, in plaats van, zeg, elkaar in het openbaar af te maken.
Sir Keir Starmer doet zijn grote economische pitch in The Times vandaag, waarbij hij trots een 'actieve en interventionistische' overheid aanprijst en wijst op een nieuwe handelsdeal met zes Golf-economieën. Hoge functionarissen wijzen ook op zonnig macro-nieuws dat is weggespoeld door de recente politieke storm: de economie groeit sneller dan verwacht en de inflatie daalt sneller dan verwacht.
De daadwerkelijke verkooppraat - de beleidsideeën waarvan ministers hopen dat u ze opmerkt - omvat nieuws over brandstofaccijns, een plan om voldoende vliegtuigbrandstof te garanderen voor zomervakanties, en gratis busreizen voor kinderen in Engeland in augustus. Wat u vandaag niet zult zien, is een grote ingreep op energierekeningen.
De redenering: we gaan de zomer in, wanneer rekeningen lager zijn, dus de focus ligt op noodplanning voor de winter. Er is ook een sterke overtuiging in de regering dat het herhalen van de universele energierekening-plafond van de Conservatieven - Liz Truss' beruchte 'massale ongerichte smeergeld' - onbetaalbaar en onverantwoordelijk zou zijn gezien de impact op de overheidsfinanciën. Zoals een regeringsfunctionaris het verwoordde: 'Een massale ongerichte smeergeld zou mensen op verschillende manieren kosten.'
Dus eventuele winterhulp zal gericht zijn - maar wie er wordt gericht en met welk niveau van steun blijft een mysterie. 'Wie weet waar we in oktober zullen zijn,' is het mantra dat je hoort van mensen in de regering. Het is een ondoorgrondelijke kwestie, niet alleen vanwege het internationale plaatje en of brandstof vrijelijk door de Straat van Hormuz stroomt, maar ook vanwege het binnenlandse plaatje. Niet in de laatste plaats: wie er tegen die tijd minister van Financiën zou kunnen zijn.