Dale Johnston opent het hek naar zijn keurige voorstedelijke tuin aan de westelijke rand van Newport in Zuid-Wales, waar een trampoline en glijbaan op het gazon staan voor zijn kleinkinderen en stoelen klaarstaan voor hem en zijn vrouw. Hij zou moeten genieten van het wegtrekkende licht uit de perfecte herfstlucht, maar bijna zijn hele uitzicht wordt verduisterd door een uitgestrekte vlakte van geprefabriceerde panelen.

Het 23 meter hoge grijze gevaarte dat boven hem en zijn buren uittorent, is een hyperscale-datacenter, door de Labour-politici van het gebied aangekondigd als banenmotor. Alles waar Johnston aan kan denken is wat hij kwijt is: "Vroeger kwam de zon hier langs en het was heerlijk." De manier waarop de bewoners zijn behandeld, zegt hij, is "weerzinwekkend".

Johnston, die vroeger voor een chemisch bedrijf in de stad werkte, maakt zich zorgen over hoe het leven zal zijn als het centrum wordt aangezet. De 36 sets luchtblazers die nodig zijn om te voorkomen dat de chips binnen oververhit raken, zullen hoogstwaarschijnlijk een constant gezoem produceren, terwijl regelmatige tests van 60 reserve-dieselgeneratoren, om kostbare onderbrekingen van de datastroom te voorkomen, schadelijke dampen kunnen produceren. Hij moet zijn badkamerventilatie al gesloten houden om het lage gezoem van een andere faciliteit op de zich snel uitbreidende datacenter-campus van 46 hectare, grenzend aan het kleine enclave van 27 huizen, tegen te houden. Zijn vrouw, een verpleegster die nachtdiensten draait, kan nu al nauwelijks slapen. Hij schudt zijn hoofd in wanhoop: "We weten gewoon niet wat er gaat gebeuren."

Johnston kan over weinig anders praten, maar heeft het gevoel dat niemand met gezag luistert. Hij heeft raadsleden en parlementsleden die de ontwikkeling steunen uitgenodigd om zijn tuin te bezoeken, maar "ze komen niet hierheen om te zien wat ze hebben gedaan".

Dit is het front van de Britse datacenter-boom, waar bewoners tegenover gigantische Amerikaanse technologiebedrijven staan die een netwerk van faciliteiten willen bouwen die de immense rekenkracht kunnen leveren voor krachtige AI-modellen. Er staan 315 hyperscale-datacenters te wachten om aan te sluiten op het nationale elektriciteitsnet, dat elektriciteit van elektriciteitscentrales naar huizen en bedrijven transporteert (hyperscale betekent doorgaans faciliteiten met minstens 5.000 servers en een oppervlakte van 10.000 vierkante voet). Samen zullen deze nieuwe centra 73 GW aan stroom nodig hebben, 28 GW hoger dan de typische piekvraag naar energie van 45 GW op een koude winterdag.

Wales is een van de belangrijkste ontwikkelingshotspots buiten Londen en herbergt al de grootste datacentercapaciteit buiten de hoofdstad, met nieuwe hyperscale-faciliteiten gepland voor voormalige industriële en stedelijke locaties. De door Keir Starmer geleide Labour-regering beschouwde dit als een onvermijdelijke revolutie die het land moet omarmen of achterblijven, en richtte vijf AI-groeizones op om meer datacenters door het planningssysteem te loodsen en aansluitingen op het nationale elektriciteitsnet te versnellen. De nieuwe premier, Andy Burnham, heeft aangegeven dat er weinig zal veranderen; hij wees oproepen tot een moratorium af en benadrukte dat datacenters economische voordelen opleveren. Anti-datacenter-groepen die in dorpen, steden en gemeenten in het hele land opkomen, zien dat heel anders: als de opgelegde komst van een hongerige, vervuilende industrie die de winsten van vaak Amerikaanse big tech verhoogt, met weinig tastbaar voordeel voor de lokale bevolking of het land als geheel.

Digitale opslag is niets nieuws. De eerste thuis-pc-gebruikers sloegen bestanden op floppy's en harde schijven op; bedrijven gebruikten in de jaren 80 en 90 hun eigen serverruimtes en stapten daarna over op externe faciliteiten naarmate hun behoeften groeiden. Maar de ontwikkeling van cloudcomputingdiensten in de jaren 2010, zoals Google Drive, en AI-chatbots in de jaren 2020, zoals ChatGPT, leidde tot nog grotere informatie- en verwerkingsbehoeften, die volgens de technologiesector alleen kunnen worden vervuld door steeds grotere datacenters. Dit heeft geleid tot enorme speculatieve weddenschappen op hyperscale-hubs, waarvan investeerders en technologiebedrijven hopen dat ze ooit de vruchten zullen plukken van een door AI geleide transformatie van de economie. Wereldwijd wordt de uitgaven aan nieuwe faciliteiten geschat op $7 biljoen tegen 2030 - meer dan het dubbele van de kosten van de New Deal, het Marshallplan om Europa na de Tweede Wereldoorlog weer op te bouwen en het Apollo-ruimtevaartprogramma.