De lijm is nog vers op de posters langs de ziekenhuismuur, elk een gezicht, een verhaal, een wanhopige smeekbede: een schoolmeisje in haar uniform, een baby met bolle wangen, een stel op hun trouwdag, een jonge man op een bergtop, een meisje dat achter een deur vandaan gluurt. Dit zijn slechts een fractie van de bijna 3.000 mensen die vermist worden nadat flitsende overstromingen door de Himalaya raasden en hele dorpen van de kaart veegden.

Tegen zaterdagochtend had Nepal 669 lichamen geborgen, maar veel afgelegen gebieden zijn alleen bereikbaar per legerhelikopter, en reddingswerkers geven toe dat ze niet kunnen raden hoeveel er nog onder de modder liggen. De lijkenhuizen in Chitwan puilen uit, met een tijdelijk gebouw dat is opgetrokken om de doden te huisvesten. Sommige lichamen werden zo ver stroomafwaarts gedragen dat ze in het buurland India opdoken.

In het universitaire ziekenhuis van Tribhuvan in Kathmandu, vier dagen na de ramp, dringen wanhopige familieleden nog steeds rond de politiebalie om vermiste dierbaren te registreren. De gewonden vullen de zalen, en mensen scannen koortsachtig patiëntenlijsten, hopend op een teken. Met weinig informatie en afgesloten getroffen gebieden, zijn velen overgeschakeld op het maken van posters als een vorm van communicatie.

Yavraj Lama's ogen schoten vol tranen terwijl hij een foto van de éénjarige Sijan Tawang, wiegend in de armen van zijn moeder, op de muur plakte. Daarnaast hing een foto van de 12-jarige Sahil, zijn broer. "We zijn verdoofd," zei Lama. "Onze belangrijkste focus is proberen baby Sijan te vinden. Hij was zo lief en onschuldig; het is onmogelijk voor ons om te denken dat hij niet meer bij ons is." Maar dan de verpletterende waarheid: "Hun hele dorp is verdwenen, dus we hebben geen hoop meer dat iemand van hen het heeft overleefd."

Monita Nepali, 22, huilde luid terwijl een poster van haar vermiste echtgenoot Vishal Nepali, 30, werd opgehangen. Zes maanden geleden getrouwd, reed hij regelmatig naar de grens tussen Nepal en Tibet. Ze had hem een uur voor de overstromingen gesproken, tijdens zijn ochtendwandeling in Rusawa. Hij beloofde die avond te bellen; zijn telefoon staat sindsdien uit. "Ik wil niet leven op deze aarde zonder hem," zei ze, nog steeds gelovend dat hij terug zal komen. "Ik voel in mijn hart dat hij terug zal komen."

Tulmaya Tamang, 36, bracht posters voor 12 vermiste familieleden, waaronder haar nichtje van vijf maanden, uit een dorp in Rusawa. "Onze familie staat onder enorme spanning," zei ze. "Er zijn zoveel weg, en degenen die achterblijven, worstelen." Nu hopen ze op lichamen, alleen al voor afsluiting: "Als we de lichamen hadden, dan hadden we tenminste rust. Anders zal de familie nooit ophouden met vragen en zal deze pijn nog heel lang duren."

Minstens 900 van de vermisten werkten aan waterkrachtprojecten langs de Trishuli-riviercorridor, velen van hen laagbetaalde arbeiders, waaronder ten minste 63 uit India. Dramatische beelden toonden Nepalese soldaten die overlevenden uit een tunnel bij het Trishuli-1-project trokken, maar het leger gelooft dat er nog 100 mensen vastzitten, plus tientallen meer in de Trishuli-3-centrale.

Onder hen is de 24-jarige Sujan Nepali, die net een nachtdienst had afgerond en sliep toen de muur van water kwam. Zijn zus, Sushisha Maluwar, keert dagelijks terug naar het traumacentrum van het ziekenhuis. "We hebben de hoop niet verloren," zei ze. "We schrijven zijn naam op in de ziekenhuizen en hangen overal zijn foto's op, hopend dat we hem ergens vinden. Misschien is hij al gered. Misschien is hij erin geslaagd te ontsnappen en te overleven."

Hoop, zo lijkt het, is het laatste dat wegspoelt.