Een nieuwe fotografische blik binnen in Frankrijks jeugddetentiecentra onthult een systeem waarin kinderen van nog maar 13 jaar oud tot 23 uur per dag in cellen worden opgesloten, volledig aangekleed slapen om hun privacy te beschermen, en dagen aftellen in notitieboekjes die maar niet snel genoeg vol lijken te raken. De fotograaf vond de cellen "onpersoonlijk en intiem tegelijk" – een raam, tralies, een primitief bed, een plank die als bureau dient, en af en toe een boek of wat tekeningen. Eenmaal binnen "raak je al snel in cirkels rond aan het dwalen, zonder een plek om naartoe te gaan."

Door personeelstekorten brengen jongeren soms wel 23 uur per dag in hun cellen door, een praktijk die wordt bekritiseerd door het Europees Comité voor de Preventie van Foltering, net als de beperkte toegang tot onderwijs- en sportactiviteiten. Zoals een jonge gedetineerde het verwoordde: "We worden elke dag in onze cellen opgesloten. Ook al kan het onze stille hoek worden, het is zwaar. Door de indeling van de gebouwen is de stille hoek nooit echt stil. Alle cellen zijn met elkaar verbonden, en dit is een plek die buitenstaanders uitnodigt binnen te dringen. We worden constant naar buiten geroepen. De ramen kijken uit op de binnenplaats, en we horen de hele dag geschreeuw. 's Nachts is het nog erger."

Voor alle gevangenen, minderjarigen en volwassenen, is de gevangenisbinnenplaats een verplichte stop van een uur per dag. De celramen kijken uit op de binnenplaats, dus het is bijna onmogelijk om niet bekeken te worden. Elke beweging, elk woord vindt plaats onder het oog van medegevangenen en bewakers. Gedetineerden spraken van verveling en een veranderd, kunstmatig gevoel van tijd. "Ik heb het gevoel dat ik hier dom word. Ik voel me een idioot. Ik vergeet dingen. Ik ben kwijt wat ik wist. Ik zie niets nieuws meer. In mijn cel wordt mijn zicht wazig van het staren naar dezelfde muren, vooral in het weekend, dat als drie hele weken voelt. Ik word hier gek. TV maakt me krankzinnig, dus ik teken om mezelf bezig te houden. Het kost mentale kracht. Sommigen worden gek; ze geven nergens meer om, alsof ze niets meer te verliezen hebben. Ik ben liever niet in de buurt van de andere kinderen, die uit de andere units. Ik ga liever terug naar mijn cel om problemen te vermijden."

Buiten op de binnenplaats sprak een jongen over zijn liefde voor de natuur – hij wilde vogels fotograferen, buiten slapen en zich wassen in rivieren. Het was de dag voor zijn rechtszitting. Hij wilde gewoon praten, alles delen wat in hem opkwam: zijn moeder en haar drugsverslaving, zijn angst voor de zitting, zijn advocaat, heroïne, de wens er een einde aan te maken, hier te blijven, ergens anders heen te gaan, de rivier.

In Frankrijk zijn slechts drie van de zes jeugddetentiecentra gemachtigd om meisjes op te vangen. Ze zijn ondergebracht in een aparte unit, maar nemen deel aan dezelfde activiteiten en lessen als de jongens. In haar cel beschreef een meisje de paradox van zich onveilig voelen in een ruimte die volledig gebouwd is rond veiligheid en surveillance. "Ik ben altijd zelfbewust als ik in bed lig, bang dat iemand me door het kijkgat bespiedt. Ik slaap niet meer in welke houding ik maar wil. Vroeger sliep ik niet graag met een broek aan, maar hier slaap ik met al mijn kleren aan. Ik weet niet hoe ik mijn privacy anders moet beschermen. Ik laat niet zien dat ik verdrietig ben, dus verberg ik mijn verdriet. Ik praat er ook niet over met de andere meisjes, om mezelf te beschermen. Meisjes zijn zo: het minste of geringste argument, en de hele gevangenis weet ervan. Een meisje zijn in detentie is niet makkelijk. Als wij schreeuwen, schreeuwen we echt."

De disciplinaire unit, waar kinderen alleen worden opgesloten, werd gefotografeerd terwijl de cellen leeg waren. Binnen is er een piepklein betonnen binnenplaatsje en bijna volledig kale cellen, zonder enige privacy. De ramen zijn vergrendeld en kunnen niet open. Het smalle, grijze binnenplaatsje dient alleen om het dagelijkse verplichte uur buitenlucht mogelijk te maken. Op de muren staan zinnen geschreven met uitwerpselen, omdat gedetineerden geen pennen of persoonlijke bezittingen mogen hebben. Voor minderjarigen kan opsluiting in de disciplinaire unit tot vijf dagen duren, of zeven dagen in gevallen met geweld. Volgens de wet zouden kinderen moeten worden...