NPR's A Martinez sprak met Alan Wolff, een veteraan in handelsbeleid die meehielp de wet op te stellen die Trump nu gebruikt om tarieven op zowat iedereen te plakken. Wolff, nu werkzaam bij het Peterson Institute for International Economics, legde de situatie uit met de grimmige helderheid van iemand die deze film al eerder heeft gezien.

De tarieven vallen onder Sectie 301 van de Trade Act van 1974, die de president ruime bevoegdheid geeft om vergelding te plegen tegen buitenlandse praktijken die als 'onredelijk' worden beschouwd. Trump heeft de wereld in twee manden verdeeld: sommige landen krijgen een tarief van 10% (meestal landen met Amerikaanse overeenkomsten), terwijl de rest 12,5% krijgt - bovenop bestaande tarieven op staal, aluminium en andere grieven. Het zijn dus eigenlijk tarieven tot de bodem.

Toen hem werd gevraagd of consumenten de gevolgen zullen voelen, draaide Wolff er niet omheen: 'Ja. Dat valt niet te vermijden.' Hij legde uit dat buitenlandse exporteurs misschien wat kortingen geven, maar dat het grootste deel van het tarief wordt doorberekend aan importeurs, vervolgens aan detailhandelaren, en uiteindelijk aan de Amerikaanse consument, die het grootste deel van de rekening betaalt. Verrassing: tarieven zijn een belasting op import, en iemand moet het betalen.

Wat juridische uitdagingen betreft, merkte Wolff op dat het Hooggerechtshof eerder Trumps noodtariefrechtvaardiging verwierp. Deze keer gebruikte de regering een andere bevoegdheid, maar Wolff verwacht dat het Hof zal zeggen: 'Je hebt het weer gedaan - je hebt bevoegdheid gebruikt die aan het Congres toebehoort.' Het dekkende karakter van de tarieven - die 60 landen en alle Amerikaanse handel bestrijken - gaat misschien te ver, zelfs voor een vriendelijke rechtbank.

Wolff gaf toe dat tarieven in specifieke gevallen nuttig kunnen zijn: om het gedrag van andere landen te veranderen, worstelende industrieën te beschermen of handelsovereenkomsten af te dwingen. Maar een dekkend tarief? Dat gaat verder dan het Congres ooit heeft overwogen. En de Commerce Clause van de Grondwet geeft het Congres de macht over tarieven, niet de president alleen.

Kortom: consumenten zullen meer betalen, de rechtbanken kunnen ingrijpen, en het enige dat zeker is, is dat niets aan handelsbeleid ooit eenvoudig is.