Tot tien jaar geleden had China nog nooit meer dan twintig orbitale raketten in één jaar gelanceerd. Maar vanaf 2022 lanceerde het land 64 raketten, en vorig jaar werd een record van 93 bereikt, waarmee het de op één na productiefste ruimtemacht op aarde is. Verdere groei wordt verwacht van zowel staatsbedrijven als een snelgroeiende private lanceersector. Daar is op zich niets mis mee – de Verenigde Staten, en SpaceX in het bijzonder, hebben een vergelijkbare groei doorgemaakt.

Maar hier zit de kneep: China lijkt al lang bestaande normen voor het wegruimen van rakettrappen te negeren. Dit zijn de delen van het voertuig die loskomen van de eerste trap en een satelliet in een baan brengen – en ze worden aan hun lot overgelaten. In de vroege decennia van de ruimtevaart schonken de Sovjet-Unie, de Verenigde Staten en andere ruimtevarende naties weinig aandacht aan deze 'raketlichamen', en dumpten ze in allerlei banen om langzaam over decennia te vervallen. In de afgelopen twintig jaar hebben de meeste landen een verantwoordelijkere aanpak gekozen, omdat grote, multi-ton blokken metaal die ongecontroleerd ronddraaien in een lage baan om de aarde een probleem blijken te zijn.

De Sovjet-Unie (en later Rusland) blijft de grootste overtreder, met ongeveer 800 metrische ton aan raketlichamen in langlevende banen tussen 600 km en 2.000 km boven het aardoppervlak, volgens het Space Debris Office van het Europees Ruimteagentschap en Jonathan McDowell's General Catalog of Artificial Space Objects. De Verenigde Staten hebben ongeveer 57 metrische ton in die banen. Deze aantallen blijven min of meer stabiel – of, in het geval van Rusland, langzaam dalend naarmate trappen uit hun baan vallen.

China's raketlichaammassa daarentegen groeit opvallend. In de afgelopen vijf jaar is China's massa in langlevende banen gestegen van minder dan 100 metrische ton naar 252 metrische ton, volgens een nieuwe analyse van ruimtebewakingsexpert Jim Shell. 'China blijft veel raketlichamen achterlaten in hoge lage banen om de aarde,' schreef Shell op LinkedIn. 'De totale massa van ruimtepuin is een sleutelvariabele die de duurzaamheid van de ruimte op lange termijn beïnvloedt. Er is brede overeenstemming dat het achterlaten van rakettrappen in langlevende banen geen beste praktijk is.'

De recente groei wordt gedreven door China's toegenomen lanceertempo nu het begint met het uitrollen van satellietmegaconstellaties, aldus Shell. Constellaties zoals Guowang en Spacesail bevinden zich doorgaans op hogere hoogtes, boven 800 km, en China lanceert mogelijk 1.000 of meer raketten in het komende decennium – wat, als de huidige praktijken voortduren, een hoop extra dood metaal daarboven zal dumpen.

Satellieten zijn meer dan tien keer zo talrijk als verbruikte raketlichamen, maar satellieten zijn doorgaans kleiner en kunnen worden gemanoeuvreerd om botsingen te vermijden. Raketlichamen zijn dode objecten die niet kunnen worden gestuurd. Om deze reden zijn de overgrote meerderheid van ruimteobjecten die als 'meest zorgwekkende' stukken puin worden beschouwd, raketlichamen. De beste praktijk voor moderne lanceringen is om wat brandstof in de bovenste trap te reserveren om deze weg te ruimen – ofwel door terug te keren naar een oceanische locatie zoals Point Nemo (zoals Falcon 9 doet voor Starlink-lanceringen) of door hem in een heliocentrische baan te brengen. China heeft die memo blijkbaar niet gekregen.