Het zijn zware tijden voor centrum-linkse partijen, die steeds vaker in een krimpend middenveld worden gedrukt door populistische opstandelingen aan zowel de rechter- als de linkerkant. Weinigen slagen erin om onrustige kiezers een inspirerend alternatief te bieden voor populistische recepten voor ingrijpende economische en politieke verandering.

Daardoor borrelt de meeste politieke passie en energie aan de politieke uitersten. MAGA en de Democratic Socialists of America ontbreekt het zeker niet aan gedurfde ideeën voor verandering. Zelfs als ze meer kwaad dan goed doen, zoals de inflatoire tarieven van president Trump, of onder de loep genomen uiteenvallen, zoals progressieve voorstellen om particuliere ziektekostenverzekeringen af te schaffen en een breed scala aan zogenaamde gratis publieke goederen te betalen door vermogen te belasten.

Maar zelfs als ze slangenolie verkopen, hebben rechts- en links-populisten scherp afgebakende overtuigingen en verdienen ze punten voor sterke overtuigingen. Centrum-links daarentegen lijdt aan een identiteitscrisis: kiezers hebben slechts een vaag idee waar het voor staat. Erger nog, arbeidersklasse-kiezers hier en in heel Europa hebben de neiging om centrum-linkse en centrum-rechtse partijen op één hoop te gooien als een wereldvreemd politiek establishment dat hun worstelingen negeert en regeert ten behoeve van welvarende elites en gevestigde belangen.

Wat moeten centrum-linkse partijen zoals de Democraten kiezers bieden? Gematigdheid? Compromis en tweepartijdigheid? Politieke hoffelijkheid? Elk van deze heeft iets te zeggen, maar ze vormen samen geen overtuigende regeringsfilosofie.

Het is ook niet de tijd voor beleidsincrementalisme. Werkende Amerikanen zijn het zat met economische regelingen die zij als diep onrechtvaardig beschouwen, het uiteenvallen van onze nationale identiteit en burgerlijke eenheid en het onvermogen van een versteende federale overheid om grote dingen gedaan te krijgen. Ze zoeken structurele oplossingen voor structurele problemen.

Democraten zijn niet veroordeeld tot inhoudsloos centrisme. Ze hoeven alleen maar hun eigen rijke erfenis van gedurfde en moderniserende hervormingen, geworteld in de Amerikaanse liberale traditie, af te stoffen.

Deze omvat Woodrow Wilsons progressieve hervormingen van het begin van de 20e eeuw, die de federale overheid in staat stelden zich aan te passen aan een snel industrialiserend en verstedelijkend Amerika, Roosevelts New Deal voor "gedurfde, aanhoudende experimenten" om de Grote Depressie te bestrijden, Harry Trumans naoorlogse ontwerp van een nieuwe architectuur voor nationale en collectieve veiligheid, Lyndon Johnsons krachtige pleidooi voor mijlpaalwetten op het gebied van burgerrechten en Bill Clintons "New Democrat"-innovaties voor het verminderen van welzijnsafhankelijkheid en criminaliteit, het creëren van alternatieven voor falende openbare scholen en het opnieuw uitvinden in plaats van simpelweg uitbreiden van de overheid.

De grote vraag vandaag is of Democraten deze fusie van radicaal pragmatische middelen voor liberale doelen zullen repliceren of verder naar links zullen blijven opschuiven. De druk om precies dat te doen nam deze zomer dramatisch toe toen jonge democratische socialisten met succes liberale en zelfs progressieve Democratische zittende kandidaten uitdaagden in voorverkiezingscampagnes.

De populistische linkerkant klaagt dat mainstream-Democraten niet hard genoeg vechten tegen president Trump. Dat is ironisch, aangezien hun ideeën een grote bijdrage hebben geleverd aan de huidige minderheidsstatus van de Democraten door arbeidersklasse-kiezers te vervreemden. Wanneer je volledig buiten de macht bent, heb je niet veel wapens om mee te vechten.

Toch hopen sommige partijleiders de linkse energie te coöpteren terwijl ze zich distantiëren van ideeën die blanke liberale academici opwinden maar zwevende kiezers koud laten.

Amerikaanse liberalen hebben historisch gemeenschappelijke grond gevonden met Europese sociaaldemocraten, zoals de Britse Labour Party. Beiden steunen een gemengde economie die vrije markten en particulier initiatief combineert met overheidsinterventie en openbare diensten. Maar Amerikaans liberalisme en socialistisch antikapitalisme, collectivisme en cultureel radicalisme zijn fundamenteel onverenigbare geloofsovertuigingen. Ze samenvoegen zal het vage profiel van centrum-links alleen maar verergeren.

Het is niet genoeg voor Democraten om linkse ideeën als electorale verliezers tegen te staan. Ze moeten ook zeggen waarom die ideeën inhoudelijk verkeerd zijn. Othe