Uit een nieuwe studie blijkt dat bruidsschatdoden in India, hoewel nog steeds alarmerend vaak voorkomend, hun vermogen hebben verloren om publieke verontwaardiging of politiek debat aan te wakkeren. In 2022 waren er 6.516 van dergelijke sterfgevallen, tegenover 1.841 in 1988, maar de collectieve woede die ooit de straten vulde, is weggedept.

Neem het geval van Nikki Bhati, een 28-jarige die afgelopen augustus door haar man in brand werd gestoken in Greater Noida. Haar moord werd gefilmd en gedeeld op sociale media, wat leidde tot korte protesten in Delhi voordat de reactie doodbloedde. Dr. Kriti Kapila, auteur van de studie en sociaal antropoloog aan King's College London, merkt op dat politiek protest wereldwijd problematisch is onder hardhandige regimes, waaronder India, waar afwijkende meningen worden gecontroleerd of gecensureerd.

Bruidsschatten zijn sinds 1961 illegaal, maar de eisen blijven bestaan, en vrouwen die niet kunnen leveren, worden geconfronteerd met mishandeling, intimidatie of moord. Wetshervormingen gericht op het ontmantelen van kastenhiërarchieën hebben bruidsschatten veranderd in een 'extractieve eis' waarbij bruidegommen een prijs vragen op basis van kaste, klasse, opleiding en beroep. Wanneer families niet aan de oplopende eisen kunnen voldoen, volgt geweld.

Kapila's dringende vraag: waarom heeft het doden opgehouden collectieve rouw te genereren? In de jaren 1970 en 1980 waren anti-bruidsschatprotesten een massale feministische beweging. Maar naarmate de moordmethode veranderde - van in scène gezette 'ongelukken' met keukenvuren met petroleum naar het drijven van bruiden tot zelfmoord - veranderde publieke verontwaardiging in privéschaamte. Het is moeilijk om te protesteren tegen iemand die zichzelf 'het geschenk van de dood' heeft gegeven.

De studie wijst ook op geslachtsselectieve abortus als een manier om toekomstige bruidsschat schulden te vermijden. India's volkstelling van 2001 toonde een scheve kindersekseverhouding - 927 meisjes per 1.000 jongens nationaal, en zo laag als 754 in delen van Punjab. Kapila merkt op dat geweld binnen families inherent publieke mobilisatie verhindert. 'Vrouwen zullen mogelijk andere manieren vinden om te protesteren,' zegt ze, 'maar het is moeilijk om sociale normen uit te dagen.'